เรื่องสั้นหญิงรักหญิงเรื่อง : กว่าจะสวย
เขียนโดย : ภัส
หนูอิ่มแล้วนะคะ แก้วใจรวบช้อนทั้งที่จานข้าวของตัวยังมีข้าวสวยเม็ดอ้วน ๆ อยู่พูนจาน พลางขยับตัวจะลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร
อะไรกัน ลูกเพิ่งทานไปได้แค่สองสามคำเท่านั้นนี่ลูก เสียงแม่ทักท้วงขึ้น
แม่คะ ก็หนูกำลังลดน้ำหนักไงคะ แล้วหนูก็อิ่มแล้วจริง ๆ แก้วใจแย้ง
แต่แม่ว่าลูกก็ไม่ได้อ้วนนะ ออกจะผอมไปด้วยซ้ำ แม่เริ่มพูดประโยคเดิม ๆ ที่แก้วใจได้ยินจนแทบจะท่องจำได้ขึ้นใจ ก็ไม่ใช่เพราะเชื่อแม่มาตลอดหรือ ถึงทำให้น้ำหนักของหล่อนมากกว่าเกณฑ์ปกติมากถึงขนาดนี้ นี่ถ้าพวกผู้ชายในชั้นไม่พากันเรียกหล่อนว่า ยายช้างน้ำ ล่ะก็ หล่อนก็คงจะยังเชื่อแม่อยู่นั่นล่ะ
แก้วใจพอจะเข้าในความคิดของแม่ ว่าอยากจะให้ลูกอ้วน ๆ ตามความเชื่อแบบเก่า ๆ ว่าเด็กอ้วนแล้ว จะดี แต่หล่อนก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนี่นะ หล่อนโตแล้ว แล้วก็กำลังมีความรักซะด้วยซิ แต่เขาคนนั้นคงจะไม่สนใจหล่อนหรอก ก็ถ้าหล่อนยังเป็นยายช้างน้ำอยู่อย่างนี้
แก้วใจจากโต๊ะอาหารมาโดยที่ไม่ฟังคำทัดทานของแม่อีก หล่อนเดินขึ้นบนชั้นสองของบ้านหลังขนาดย่อมซึ่งหล่อนอาศัยอยู่กับแม่แค่เพียงสองคน แก้วใจเป็นลูกคนเดียว ส่วนพ่อของหล่อนนั้นเล่า ก็จากไปด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่หล่อนยังเล็ก ๆ แก้วใจไม่มีความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับพ่อเลย ตั้งแต่จำความได้ หล่อนก็อยู่กับแม่เพียงสองคนมาตลอด และด้วยความที่มีกันเพียงแม่ลูก แก้วใจจึงได้รับการเอาใจและตามใจสารพัดอย่าง เรียกได้ว่าไม่เคยถูกบังคับหรือขัดใจเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เมื่อเข้ามาในห้องนอน แก้วใจเปลื้องเสื้อผ้าออกจนเหลือเพียงแค่ชุดชั้นในแล้วไปยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ นั่นไง หน้าท้องที่ยื่นออกมาราวกับมีแตงโมอยู่สัก 2-3 ลูก ต้นขามีก้อนไขมันจับอยู่มองเห็นเป็นริ้ว ๆ ได้ชัดเจน คางกองซ้อนกันอยู่เป็นชั้น ๆ ไหนจะสะโพกที่เหมือนผ่านการมีลูกมาแล้วอย่างน้อย 3 คนนี่อีกล่ะ สภาพแบบนี้น่ะหรือที่แม่พยายามบอกกับหล่อนว่า หล่อน ออกจะผอมไปด้วยซ้ำ น่ะ
แก้วใจจำกัดอาหารโดยในแต่ละวันหล่อนจะทานเพียงแค่แอปเปิ้ลครึ่งลูก และน้ำส้มคั้นอีกหนึ่งแก้วเท่านั้น ซึ่งในวันแรก ๆ มันแสนจะทรมานมาก ก็จากคนที่เคยกินข้าวมื้อละ 3 จานอย่างที่หล่อนทำอยู่นี่นะ แต่ต่อมาหล่อนก็เริ่มชิน และแทบจะไม่แยแสเมื่อเห็นอาหารโปรดอยู่ตรงหน้า มิใยที่แม่ของหล่อนจะเฝ้าเพียรบอกว่าหล่อนผอมลงมามากแล้ว และควรจะหยุดลดน้ำหนักได้แล้ว แต่คราวนี้แก้วใจจะไม่เชื่อแม่อีก หล่อนจะเชื่อตาของตัวเองที่มองอยู่ในกระจกตรงหน้าต่างหาก
ทุกวันแก้วใจจะมายืนมองรูปร่างของตัวเองในกระจกบานใหญ่ หล่อนพบว่าตัวเองเริ่มมีรูปร่างที่เพรียวขึ้นแล้ว แต่ยังไม่พอ ยังไม่ได้เท่าที่หล่อนเคยตั้งใจไว้ ตรงต้นขาก็ยังมีไขมันเกาะอยู่ หน้าท้องก็ยังยื่นอยู่เล็กน้อย สะโพกกระชับขึ้นแต่ก็ยังไม่น่าพอใจอยู่ดี คงต้องลดต่อไปอีกซักพัก ใจเย็น ๆ น่า แก้วใจ หล่อนปลอบใจตัวเอง เดี๋ยวพอหล่อนรูปร่างดีแล้ว หล่อนก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปกติ และคราวนี้หล่อนจะเป็น นิวแก้วใจ ให้เพื่อน ๆ อิจฉากันทุกคนเลย
วันหนึ่ง แม่มาขอให้หล่อนช่วยไปเป็นเพื่อนแม่ตรวจสุขภาพประจำปีหน่อย ถึงแม้แก้วใจจะไม่ค่อยอยากจะออกไปข้างนอกเท่าไหร่ เพราะกลัวว่าการใช้พลังงานมาก ๆ จะทำให้หิวมากตามไปด้วย แต่หล่อนกับแม่ก็มีกันอยู่แค่สองคน ถ้าหล่อนไม่ไปแล้วแม่จะไปกับใครล่ะ ดังนั้นแก้วใจจึงย่างเท้าออกจากบ้านครั้งแรก หลังจากที่ไม่ยอมออกไปไหนมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้
ในคลีนิคแห่งนั้น ในขณะที่แม่เข้าไปคุยกับหมอ แก้วใจถูกจัดให้นั่งรออยู่ในห้อง ๆ หนึ่ง ที่พยาบาลบอกว่าเป็นที่นั่งรอของญาติคนไข้ มีกระจกเงาบานใหญ่อยู่บนผนังด้านหนึ่ง โต๊ะและเก้าอี้อย่างละตัว หนังสือให้อ่านเล่น นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรอีก
จะเป็นอะไรมากไหมคะหมอ
ก็อันตรายพอสมควรนะครับ หมอพูดโดยที่สายตายังจับจ้องผ่านกระจกชนิดพิเศษที่เห็นได้ด้านเดียว ไปยังสาววัยรุ่นผู้หนึ่ง ซึ่งผิวพรรณซูบซีด ดวงตาที่อิดโรยนั้นลึกกลวงโบ๋ ปากแห้งผาด ร่างกายทุกส่วนมีแต่หนังเท่านั้นที่หุ้มกระดูกอยู่
คนไข้ฝังใจว่าตัวเองอ้วนมาตลอด ถึงตอนนี้ก็ยังมีความรู้สึกว่ายังอ้วนอยู่ และร่างกายก็ปฏิเสธที่จะรับอาหารใด ๆ แล้ว ต้องให้ร่างกายได้รับอาหารโดยด่วน เพราะถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้อาจจะเสียชีวิตได้นะครับ
แก้วใจแอบส่องดูตัวเองในกระจกทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสิ่งที่จะต้องเห็นในกระจกก็คือ เด็กสาวรูปร่างอ้วนท้วน แก้มยุ้ย หน้าท้องยื่น แล้วก็ต้นขาเป็นมัด ๆ แต่แก้วใจก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองภาพนั้น
จบบริบูรณ์
|
