แล้วก็ถึงวันนี้จนได้ซินะ น่าจะเป็นวันที่…ยังไงดีล่ะ เป็นวันที่สำคัญที่สุดสำหรับชีวิตของฉันเลยทีเดียวก็ว่าได้นะ แหม…ก็วันนี้ เป็นวันที่กานต์จะพาฉันไปพบกับคุณพ่อกับคุณแม่ของเขาน่ะซิ คิดแล้วก็ยังตื่นเต้นไม่หายเลยนะเนี่ย ใครไม่มาเป็นฉันก็ไม่มีทางรู้หรอกว่ามันน่าประหม่าขนาดไหน คิดดูซิว่า ลูกชายคนเดียวของเจ้าของธุรกิจสนามกอล์ฟชื่อดัง อยู่ในวงสังคมไฮโซ จะมาชอบคนอย่างฉัน และที่สำคัญนะจริงจังขนาดที่จะแต่งงานด้วยอย่างนี้เนี่ยนะ ตอนที่ฉันเจอกานต์ครั้งแรก ในงานเลี้ยงฉลองเปิดตัวนิตยสารใหม่ ฉันเป็นสไตล์ลิสอิสระ ส่วนเขามาในฐานะเพื่อนของหุ้นส่วนใหญ่ เขาดูไม่สนใจชั้นเลยซักนิด เชิด หยิ่ง ตามประสาลูกคนมีเงินนั่นล่ะ แต่สำหรับฉัน มันเหมือนมีลางสังหรณ์อะไรก็ไม่รู้บอกว่า ผู้ชายคนนี้ล่ะคือคู่ชีวิตของฉัน ไม่พลาดแน่ เราได้รู้จักกันก็เพราะเพื่อนของเขาที่เป็นหุ้นส่วนนั่นล่ะ แล้วเราก็ติดต่อกันมาเรื่อย จนกระทั่งเลยเถิดถึงขั้นมีอะไร ๆ กัน ตอนนั้นฉันก็ไม่คิดหรอกนะว่าเขาจะมาจริงจังอะไรกับคนอย่างฉัน แหม…ก็สไตล์ลิสต๊อกต๋อยกับหนุ่มไฮโซนักเรียนนอกเนี่ยนะ เวลาเราไปไหนมาไหนด้วยกัน คนก็ชอบมองด้วยสายตาแปลก ๆ ก็เขาออกจะหล่อเนี้ยบขนาดนั้น ส่วนฉัน..เฮ้อ..อย่าให้บรรยายเลยดีกว่า เพื่อน ๆ ก็คอยเตือนอยู่เรื่อยว่าอย่าไปจริงจังมากนักนะ เดี๋ยวจะเจ็บตัวเปล่า ๆ แต่ฉันก็ยังดื้อคบกับเขาเรื่อยมา ก็จนเขาเอ่ยปากนั่นล่ะ ว่าจะพาฉันไปพบกับพ่อแม่เขาซะที เพราะเขาไม่อยากเอาเปรียบฉันต่อไปแล้ว เขาอยากจะรับผิดชอบฉัน โอ๊ย…ฉันนะ แทบลงไปกองกับพื้นต่อหน้าเขาเลยก็ว่าได้ แต่ด้วยสำนึกในสมบัติกุลสตรีที่ดี ก็เลยแค่กอดเขา แล้วให้หอมไปฟอดใหญ่ ฉันงัดเอาความรู้และประสบการณ์ทางอาชีพทั้งหมด เพื่อเลือกเฟ้นชุดที่จะใส่ในวันนี้ จะแต่งแบบสบายๆ อย่างที่คุ้นเคยน่ะ ไม่ได้แล้ว ต้องเรียบร้อยหน่อย กางเกงนี่ไม่ได้อย่างเด็ดขาดเลยเชียว ฉันลองกระโปรงทุกตัวในตู้จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้ซะที ไม่สั้นไปก็ผ่าสูงไป สุดท้ายก็ได้ชุดนี้มาจากร้านดีไซน์เนอร์ชื่อดังในราคาแพงหูฉี่ เอาน่า..ลงทุนหน่อย เดี๋ยวก็จะได้เป็นสะใภ้ไฮโซแล้วนี่นะ นั่นไง เขามาแล้ว เสียงบีบแตรที่หน้าบ้านเป็นจังหวะสามทีอย่างงี้มีเขาคนเดียวล่ะ

          “สวัสดีค่ะ กานต์ วันนี้มาเร็วจังนะคะ ยังไม่ถึงเวลานัดเลย”
          “ก็ผมตื่นเต้นนี่ สุ…วันนี้คุณสวยมากเลยรู้มั๊ย”
เขาไม่พูดเปล่า แต่ตรงปรี่เข้ามากอดพร้อมกับซุกไซ้ใบหน้าหายเข้าไปในซอกคอของฉัน จนฉันต้องรีบดันตัวเขาเอาไว้
          “อย่าเพิ่งซิคะกานต์ เดี๋ยวคุณก็เปื้อนลิปสติกหมดหรอก แล้วชุดสุก็ยิ่งใส่ยาก ๆ อยู่ด้วยนะคะ เรารีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวไปสายคุณพ่อคุณแม่คุณจะว่าเอาได้นะคะ”
          “ก็ได้จ๊ะ งั้นเราไปกันเลยนะ คุณพ่อคุณแม่จะต้องชอบคุณแน่ ๆ เลย”
          “สุก็หวังว่าอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ”

บ้านของเขา หรือถ้าจะให้ถูกต้องเรียกว่า คฤหาสน์ของเขา ตั้งอยู่แถว ๆ ชานเมืองย่านพุทธมณฑล ใจกลางหมู่บ้านของมหาเศรษฐีโดยเฉพาะ เรียกว่าใครไม่ไฮโซก็เข้ามาอยู่หมู่บ้านนี้ไม่ได้ว่างั้นเถอะ ฉันก้าวลงจากรถด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เดินตามหลังกานต์ไปอย่างเงียบ นั่น ๆ พ่อกับแม่ของเขากำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก ฉันรู้ได้ทันที ก็เคยเห็นรูปตามหน้าหนังสือมาเยอะแล้วนี่ สายตาที่มองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้าปนเหยียด ๆ อันนั้น ฉันก็ได้เตรียมใจมาแล้วนะว่าจะต้องเจอ แต่ก็ทำให้กำลังใจที่มีน้อยนิดอยู่แล้ว ลดฮวบลงไปอีกจนได้ แต่เอาเถอะ มาถึงขั้นนี้แล้วยังไงก็ต้องสู้ต่อไปน่า บรรยากาศในการสนทนาเป็นไปอย่างน่าอึดอัดยิ่งนัก อีกทั้งยังปะปนด้วยเสียงสะอึกสะอื้นปนน้ำตาของแม่ของกานต์ คิดดูซิ ถึงขั้นร้องไห้กันเลยเชียวนะนั่น! …ในที่สุดคนทั้งคู่ก็พ่ายแพ้ต่อความรักของเรา…
          “พ่อกับแม่รักแกมากนะกานต์ เอาเถอะ ถ้าแกยืนยันว่าแกได้เลือกแล้ว พ่อก็จะไม่ห้ามแกอีก แกอยากจะทำอะไรก็ตามใจแกก็แล้วกัน ชีวิตเป็นของแกนี่…เอ่อ…ว่าแต่ว่าแฟน…”
พ่อของกานต์กลืนน้ำลายก่อนพูดต่ออย่างยากลำบาก
          “แฟนของแกเนี่ย ชื่ออะไรนะ”
          “ชื่อเล่นชื่อสุ ชื่อจริงชื่อสุรศักดิ์ค่ะ” ฉันพยายามบีบเสียงให้เล็ก ๆ เพื่อให้ดูเหมือนผู้หญิงที่สุด แต่เสียงที่ออกมาก็ยังแหบต่ำอยู่ดี…เฮ้อ!