ศักดิ์อัดบุหรี่ในมือเข้าปอดเฮือกสุดท้ายก่อนที่จะดีดมันลงไปที่พื้น เขาก้าวยาว ๆ ข้ามประตู
ไปสู่ความเย็นฉ่ำของแอร์คอนดิชั่นพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบ ๆ ภายในธนาคาร ตอนนี้ผู้คน
บางตาลงมากแล้ว เหตุเพราะอีกเพียง 2-3 นาทีธนาคารก็จะปิดทำการ เขามาที่นี่เป็นครั้งที่ 10
แล้วในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะว่าเขาเป็นนักธุรกิจที่จะต้องมีการหมุนเวียนเงินตราอยู่
ตลอดเวลา หรือเป็นพนักงานเดินเอกสารที่ต้องคอยเอาเช็คมาเข้าให้บริษัททุกวัน แต่เขามา
เพื่อดูลาดเลา ใช่...เขาจะปล้น !
          ชายหนุ่มเดินอ้อยอิ่งไปที่โต๊ะวางใบทำรายการ เลือกเอาใบถอนเงินออกมาใบหนึ่ง ในขณะที่
ใจนึกประหวัดไปถึงเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อน เขากำลังขนถังแก๊สขึ้นรถเพื่อจะเอาไปส่งตามคำสั่งเสี่ย
ก็พอดีเหลือบไปเห็นลูกชายคนโตของเสี่ย ที่เพิ่งเรียนจบกลับมาจากกรุงเทพ ฯ กำลังจะเดินสวนออกไป
ข้างนอก ด้วยความหมั่นไส้ในท่าทางที่หยิ่งยโส ศักดิ์จึงแกล้งผลักถังแก๊สให้ล้มไปโดนเด็กหนุ่มอย่างจัง
          “ โอ๊ย ! นี่มึงขนแก๊สยังไง มึงแกล้งกูใช่มั้ย ” เด็กหนุ่มตะคอก
          “ เปล่าครับ ผมขอโทษที มันหลุดมือไป ” เขาพูดเสียงเนิบ ๆ แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
          “ มึงแกล้งกูแน่ ๆ มึงคิดว่ามึงเป็นใครกัน หา ! ”
เด็กหนุ่มไม่พูดเปล่า เดินเข้ามาผลักอกเขาจนเซแทบจะถลาไปนั่งตักไอ้ต้นลูกสมุนคู่ใจ คราวนี้
ศักดิ์ขำไม่ออกอีกแล้ว ศักดิ์ศรีของเขาจะถูกหยามไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าไอ้ต้น..
คนที่ยกย่องเขาเป็นลูกพี่ ผลก็คือ ไอ้ลูกเสี่ยนั่นปากแตกแล้วก็ตาบวมปูด ส่วนเขาถูกไล่ออกจากงาน
แต่ยังดีที่ไม่ถึงกับต้องเข้าคุกข้อหาทำร้ายร่างกาย เพราะเสี่ยเห็นว่าเขาทำงานอย่างซื่อสัตย์มาหลายปี
แล้วแกก็ต้องการดัดนิสัยไอ้เจ้าลูกชายจอมซ่าของแกด้วย
          รุ่งขึ้นเขาได้รับจดหมายจากแม่ เขียนมาขอเงินซึ่งจะต้องใช้จ่ายภายในบ้านในเดือนต่อไป
นี่เขาจะบอกแม่ได้อย่างไรว่าเขาถูกไล่ออกจากงานแล้ว แล้วแม่กับน้องจะเอาเงินจากที่ไหนมายังชีพ
และเรียนหนังสือ เขาไม่น่าวู่วามไปเลยถ้าเขาทำเป็นไม่สนใจในท่าทางหยิ่งและกวนประสาท
รวมไปถึงคำพูดดูถูกดูหมิ่นของลูกชายเสี่ย เขาก็คงไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจอย่างนี้
          ศักดิ์ควบมอเตอร์ไซด์คันเก่งออกไปอย่างไร้จุดหมายเพื่อระบายความกลัดกลุ้มในใจ
จนกระทั่งมาเจอเอาธนาคารนี้เข้า มันซ่อนตัวอยู่ในตำบลเล็ก ๆ แห่งหนึ่งห่างจากตัวจังหวัดที่เขาอยู่
หลายสิบกิโลเมตร พนักงานก็มีอยู่เพียง 7 คนเท่านั้น ยังไม่รวมยามชราที่ท่าทางเหมือนควายแก่
ต้องปลดระวางจากคันไถอีกหนึ่งคน เขามองเห็นอนาคตเศรษฐีอยู่แค่เอื้อม ก็ตอนนี้ใคร ๆ เขาก็
ปล้นธนาคารเพื่อลองของ อตร.คนใหม่กันอยู่นี่นะ แล้วทำไมเขาจะปล้นอีกสักรายไม่ได้
แผนง่าย ๆ ของเขาคือ เข้าไปในธนาคารตอนที่ธนาคารใกล้ปิด เพราะคนจะน้อยและพนักงาน
จะเก็บนับเงินเป็นปึก ๆ ไว้อย่างเรียบร้อยทำให้เขาสามารถหยิบได้อย่างง่ายดายและรวดเร็ว
เขาจะใช้ปืนที่ขอยืมมาจากเด็กข้างบ้าน คงจะไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นปืนปลอม ก็มันช่างเหมือน
ออกอย่างนั้นนี่ ขนาดเขาเองยังดูไม่ออกเลย เขาจะบอกให้ทุกคนนอนคว่ำหน้าลงกับพื้น
และกวาดเอาเงินไปให้มากที่สุด กลับออกมากระโดดขึ้นท้ายมอเตอร์ไซด์ที่ถอดป้ายทะเบียนแล้ว
โดยมีไอ้ต้นติดเครื่องรออยู่ แล้วเขาก็จะไปกบดานอยู่ที่บ้านเกิดซึ่งอยู่ห่างจากที่นี่หลายร้อยกิโลเมตร
รออย่างใจเย็นจนเรื่องซา แล้วจึงค่อยออกมาใช้ชีวิตอย่างมหาเศรษฐีต่อไป เมื่อคิดมาถึงตรงนี้
เขาอดยิ้มให้กับตัวเองไม่ได้ แต่เขาก็ต้องรีบหุบอย่างทันใด ไม่ได้ จะทำตัวให้เป็นที่สังเกตุไม่ได้
จะต้องมีคนจำเขาได้แม่นแน่ ๆ ถ้าเขายังยืนดูใบถอนเงินแล้วยิ้มอยู่อย่างนี้ ศักดิ์ถือใบถอนเงินเดินช้า ๆ
ตรงมาที่เคาท์เตอร์ที่มีพนักงานหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ มาถึงตอนนี้ในธนาคารมีลูกค้าคนอื่นอีกเพียง
คนเดียวนอกจากเขา เอาล่ะ ถึงเวลาซะที
          “หยุดนะ! นี่คือการปล้น ทุกคนนอนคว่ำหน้าลงกับพื้น”
เหมือนในหนังเลยแฮะ ประโยคนี้เขาซ้อมพูดมาเป็นอาทิตย์เลยนะนี่ เมื่อเขากลับออกมาอีกที ในกระเป๋าของเขาก็เต็มไปด้วยธนบัตรอัดแน่นจนล้นปรี่ แต่แปลกที่เขารู้สึกตัวเบาหวิว ไม่รู้สึกหนัก
เลยซักนิด หรือว่านี่ล่ะมั้งเป็นอาการของคนที่กำลังจะขึ้นสวรรค์ เขากลับมาที่จุดนัดพบกับไอ้ต้น
ก็ต้องใจหายวาบหัวใจแทบตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่มีแม้แต่เงาของไอ้ต้นหรือมอเตอร์ไซด์ของเขา
หรือว่ามันเกิดปอดขึ้นมากระทันหันเลยเผ่นหนีไปก่อน หรือตำรวจจับตัวมันไปแล้ว แต่จะอะไร
ก็ช่างเถอะ เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว เสียงไซเรนของรถตำรวจดังโหยหวนมาแต่ไกล
เขามีเวลาเพียงแค่หาที่ซ่อนแถวนี้เท่านั้น เขากระโดดเข้าไปในพงหญ้าข้างธนาคารทันที
ตรงนี้ล่ะเหมาะ เขาสามารถมองเห็นหน้าธนาคารได้อย่างชัดเจน ตำรวจมากี่คนหรือกลับไปเมื่อไหร่
เขาจะได้รู้หมด รถตำรวจจอดพรืดหน้าธนาคาร มีตำรวจวิ่งกรูกันลงมาเกือบสิบคน นี่คิดจะมาจับเขา
คนเดียวหรือนี่ ช้าไปแล้ว เขาปล้นสำเร็จและออกมาเรียบร้อยแล้ว และคงจะเปิดไปไกลสุดกู่แล้ว
ถ้าไม่เป็นเพราะไอ้ต้นคนเดียว
          เสียงไซเรนดังโหยหวนมาอีกทางหนึ่ง ทำให้เขาหันกลับไปมองแล้วก็พบว่ารถที่วิ่งมา
ด้วยความเร็วสูงจนฝุ่นตลบนั้นเป็นรถป่อเต็กตึ้ง เอ๊ะ! นี่พวกมันมากันทำไมนะ ก็เขาไม่ได้ทำร้ายใคร
เลยนี่นา เขารออย่างอดทน จนกระทั่งเจ้าหน้าที่หามร่าง ๆ หนึ่งออกมาจากธนาคาร เขาหรือเธอ
คนที่นอนอยู่บนเตียงเปลหามนั้นคงจะไม่มีชีวิตอยู่เป็นแน่แท้ เพราะถ้าคนที่มีชีวิตอยู่ทำไมจะต้องเอา
ผ้าขาวคลุมตัวปิดหน้าปิดตามิดชิดอย่างนั้นด้วย หัวใจของเขากระตุกวูบ นี่เขาเป็นแค่โจรปล้นธนาคาร
เท่านั้นนะไม่ใช่ผู้ร้ายฆ่าคน แล้วปืนที่เขาใช้ปล้นก็เป็นเพียงแค่ปืนปลอมเท่านั้น ทำอะไรใครไม่ได้หรอก
เขาร่ำ ๆ จะออกไปมอบตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่แล้ว ก็เขาไม่อยากเจอข้อหาฆ่าคนตายนี่ ก็พอดี
เหลือบไปเห็นส่วนขาของศพที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าคลุม รองเท้าคู่นั้น เขาจำได้ดี ก็เขาเป็นคนซื้อเองนี่นา
ที่ตลาดนัดเมื่อปีก่อน แล้วเขาก็ใส่มันทุกวัน ทุกวันจริง ๆ...
เขารู้สึกเหมือนมีแรงอะไรบางอย่างดึงเขาให้ตรงไปที่ร่าง ๆ นั้น ทั้ง ๆที่เขาไม่อยากไปเลย...