ตะวันขับรถออกมาจากคอนโดของจีจี้แล้ว....เมื่อมาถึงหน้าบ้านของเขา....ตะวันแลเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้าน.... " อ้าว.....ศาเองเหรอ มีอะไรรึเปล่า... เข้ามาก่อนสิ " ตะวันถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง ศาริกาไม่ตอบอะไร.... เดินตามตะวันเข้าบ้าน....

" นั่งก่อนสิ ศา ....กาแฟ หน่อยไม๊ เดี๋ยวเราชงมาให้ รอแป๊บนะ " ยังไม่ทันที่ ตะวันจะก้าวเท้า " เฮ้ย..... \" ตะวันตกใจเล็กน้อย.... เนื่องจาก...ศาริกาโผเข้ากอดตะวัน...น้ำตาของศาริกาเริ่มไหลออกมา น้ำตาที่หยุดไม่ได้อีกต่อไปแล้ว " ศา...เป็นอะไรไป...ร้องไห้ทำไม...บอกตะวันสิ..." ตะวันถามไถ่เพื่อนอย่างห่วงใย พร้อมพยายามแกะมือที่ศากอดตัวของเขาออกอย่างอ่อนโยน เพื่อที่จะได้มองหน้าของศาริกา.... แต่ ศาริกา ไม่ยอมที่จะปล่อยมือ... กลับกอดตะวันไว้แน่น ราวกับจะไม่ยอมปล่อยไปอีกแล้ว " ศา " ตะวันรู้สึกเป็นห่วงศาริกามาก นี่มันเกิดอะไรขึ้น ใครนะ...ทำให้ศาต้องร้องให้ขนาดนี้ ไม่มีคำพูดใดๆ ตะวันได้แต่ยืนนิ่งๆ... กอด ศาริกา ไว้อยู่อย่างนั้น

ท่ามกลางความเงียบ.... ศาหยุดร้องไห้แล้ว.... เธอค่อยๆ ปล่อยมือออกจากตะวัน... ทันทีที่ ศา เงยหน้ามองตะวัน......สามารถรับรู้ได้ถึงความห่วงใย จากสายตาคู่นั้น สายตาที่แสนอ่อนโยน .....นี่เราคงทำตะวันตกใจ " ....พอดี ศารู้สึกเหนื่อย.... เหนื่อยกับเรื่องหลายๆ เรื่อง.... อยากที่จะจะมาปรึกษาตะวันน่ะ... แต่ตอนนี้ศาไม่เป็นไรแล้วล่ะ .... แล้ว...ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้วด้วย... ศาขอตัวกลับก่อนดีกว่าจ้ะ... " ศาริกาใช้มือเล็กๆ ทั้งสองข้างของเธอ....เช็ดน้ำตาที่อาบแก้ม พร้อมทั้งยิ้มให้กับตะวัน... ยิ้ม ที่ดูออกว่าพยายามฝืน ตะวันยืนมองหน้าเพื่อนสาว ส่งสายตาแสดงความห่วงใย... " ขอโทษนะ ..ตะวันที่มารบกวนกลางดึกแบบนี้...แต่เราไม่เป็นไรแล้วจริงๆ " ศาริกาพูด พร้อมเดินกลับมาที่รถ - - อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ตะวัน อย่าทำหน้าอย่างนั้น - - " ศา .... ถ้าอยากร้องไห้ ก็หลับตานะ " ตะวันอยากให้เพื่อนเข้มแข็ง เพราะจากนี้ คงไม่มีเค้าคอยกอดปลอบใจ ศา อีกแล้ว คิดแล้ว การต้องจากเพื่อนๆ ไป ก็น่าใจหายเหมือนกัน ยิ่งในสถานการณ์แบบนี้ ...ตะวันเองไม่ค่อยเข้าใจศาริกาเท่าไรนัก... เพราะสำหรับตะวันแล้ว น้ำตา... ก็ แค่ น้ำตา จะช่วยเยียวยาอะไรได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร...เดินตามศาริกาออกมาส่งที่หน้าบ้าน....นี่ก็ดึกมากแล้ว ศาเองก็ควรที่จะพักผ่อน " ศา...ขับรถดีๆ นะ... " ตะวันอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง " จ้า...ไปล่ะนะ... " ศาริกาขับรถออกมาจากบ้านตะวัน ....

" เพื่อนคนนึงแอบรักเธอ เก็บงำความลับนั้นอยู่ภายใน ก็ไม่เคยเปิดเผยไป ด้วยกลัวจะเสียใจ จะเสียเธอ ปิดบังอยู่ตั้งนาน และมันอัดอั้นใจ ยิ่งเราใกล้ชิดกัน ยิ่งหวั่นไหว เธอสบตา กลับหลบตาเธออยู่เรื่อยไป ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกล ยิ่งเธอเป็นเหมือนเพื่อนสนิท ยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกไป หากเป็นใคร ไม่ใช่เธอ ซักวันอาจให้รู้อาจบอกไป แต่เป็นเธอที่คุ้นเคย ก็เลยต้องยับยั้งคอยชั่งใจ …. "

เพลงในรถดังลอยมา แข่งกับเสียงฝน ที่กำลังเริ่มลงเม็ด ..... ศาริกามองถนนไม่ค่อยชัดเลย ไม่แน่ใจว่ามาจากฝนที่เริ่มลงเม็ดหนาขึ้น หรือจากม่านน้ำตา - - - ป ว ด ใ จ - - -

.....ตื้ด...ตื้ด... " สวัสดีครับ...ตะวันพูดครับ... " ตะวันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับอย่างยุ่งๆ ไม่ทันมองชื่อผู้โทรเข้า " เฮ้ย...มาเป็นทางการเชียวนะแก...ฉันเอง...ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้...เค้าเลิกงานกันแล้ว...พอๆๆไม่ต้องทำแล้ว \" ปลายเสียงตอบกลับมาอย่างเป็นกันเอง " อ่าว รินทร์ แกเองเหรอ...โทษที่ไม่ได้ดู ว่าใคร... พอดียุ่งๆอยู่ กำลังเคลียร์งานให้มันเสร็จๆ ไปน่ะ...ว่าแต่มีอะไรคร๊าบ...พ่อหนุ่มคนว่างงาน งานการมีไม่ทำรึไง...หา \" ตะวันวาดแซวเรรินทร์เล่นๆ อย่างคุ้นเคย... " มิวายโดนเล่นเลยฉัน...ทำสิ...ก็เนี่ยมันจะเที่ยงแล้ว...ฉันโทรมาชวนแกไปทานข้าวกัน เพื่อนๆ เราแวะมาแถวๆ นี้...แกยุ่งมากรึเปล่าเนี่ย " เรรินทร์ถามเพื่อนอย่างเกรงใจ...เพราะรู้ว่าตะวันต้องรีบสะสางงานของเขาให้เสร็จ " ไม่ค่อยยุ่งเท่าไรหรอก...อืม...กินข้าวเหรอ...ได้ๆๆ ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน... \" เมื่อตะวันตกลงกับรินทร์เรียบร้อยว่าจะไปทานอาหารกลางวันกันที่ไหน...ก็รีบจัดการกับงานของเขาให้เรียบร้อย...

ไม่ถึ่งครึ่งชั่วโมง...ทุกคนก็พร้อมหน้ากันที่โต๊ะ...ต่างแยกย้ายกันสั่งอาหาร…เหลือแต่ศาริกาคนเดียวที่ยังไม่ได้สั่ง... " ศาจะทานอะไรล่ะ...สั่งสิจ๊ะ" วรรณถามเพื่อนสาว ที่กำลังทำหน้ายุ่งมองเมนูอาหารในมือ " ไม่รู้จะสั่งอะไรดี...เลือกไม่ถูกอ่ะ " ศาลังเลไม่รู้จะสั่งอะไรดี " อืม...เอาเป็นแกงส้มปลาช่อนทอดแล้วกันครับ…ส่วนเครื่องดื่มขอเป็น... น้ำส้มคั้นสดนะครับ ไม่ใส่น้ำแข็ง \" เดชพลสั่งแทนศาริกาอย่างรู้ใจ " พลเก่งจังรู้ได้ ไงว่าศากำลังอยากทานแกงส้มปลาช่อนพอดีเลย...แต่ยังลังเลอยู่… " ศาริกายิ้มให้กับพล เดชพลหัวเราะน้อยๆ ก่อนตอบไปว่า... "ไม่ได้รู้อะไรหรอก แค่เห็นศาเปิดดูเมนูอยู่นานแล้ว...พลเองก็อยากกินเหมือนกันไง... " ทุกคนในโต๊ะนอกจากศา ...ต่างพยักหน้าให้กันแล้วก็ยิ้มๆ ความจริงเพื่อนทุกคนรู้มานานแล้วว่า... เดชพลสนใจศาริกาอยู่...แม้ว่าพลจะไม่เคยออกปากบอก...แต่การกระทำทั้งหมดของพลที่มีต่อ ศา ...นั้นก็พอทำให้เดาออกได้ว่าพลมีความรู้สึกอย่างไรกับเพื่อนสาวที่ชื่อ...ศาริกาคนนี้... คงมีแต่ศาริกาคนเดียวเท่านั้น...ที่ดูจะไม่รู้อะไรเลย

" อีกไม่กี่วันตะวันก็จะเดินทางแล้วใช่ไม๊ ว้า .... ชั้นต้องคิดถึงแกมากจริงๆ แล้ว ชั้นจะควงใครไปดูหนังหล่ะนี่ " วรรณพูดขึ้นมากลางวง...เมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนๆ ทุกคนเริ่มอิ่มกันแล้ว... " นี่ ๆ ยัยวรรณ เธอห่วงแค่นั้นน่ะเหรอ " เดชพลถามขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะของทุกคน " อืม...อีกไม่กี่วันแล้วล่ะ " ตะวันพูดขึ้นมาพร้อมกับหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม... - - อีก ไม่กี่วันจริง ๆ - - ตะวันคิด " แล้วแกมีที่พักแล้วเหรอ...ทางนั้นเค้าจัดการให้รึยัง " เรรินทร์ถามไถ่เพื่อนอย่างเป็นห่วง " ทางนั้นก็คงจะจัดการให้แล้วล่ะมั้ง...คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก " ตะวันบอกเพื่อนออกไป...แต่ในใจก็คิดว่าจะมีอะไรที่หนักหนากว่าตอนนี้อีก...คงไม่มีแล้วหล่ะ " กลับกันเถอะ "