" พิมพ์ อยากแต่งงาน มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ค่ะ ตะวัน" " ลาก่อนค่ะ ตะวัน " " ............................"

" จบแล้ว รักนี้ที่ทนมา เหนื่อยล้า เพราะรักที่ยาวไกล หนึ่งคำ ที่อยากจะพูดไป อยากจะย้ำชัด ๆ ครั้งสุดท้าย รักเธอ "... เสียงเพลงรักเศร้าๆ ที่กำลังลอยมากระซิบขับกล่อมผู้คนมากหน้าหลายตา ที่กำลังนั่งอยู่ในผับบรรยากาศเป็นกันเอง ง่ายๆ สบายๆ เหมาะแก่การนั่งฟังเพลงและพูดคุย สนทนากัน ภายในย่านกลางเมืองกรุงแห่งนี้....

.... สาวร่างสูง ผอมบาง ในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินเข้ม พับแขนขึ้นดูสบายๆ กับกางเกง สแล็คสีดำ รองเท้าหนัง หน้าตาคมเข้ม จมูกโด่งได้รูป เข้ากันได้ดีกับผมทรงสั้น สีดำขลับ ที่ขับให้ใบหน้านั้น ยิ่งดูหน้าหลงใหลยิ่งขึ้น... " ตะวัน .... ตะวัน ... เฮ้ย นั่งเหม่ออยู่ได้ " ... ตะวันวาด... นั่นคือชื่อของเธอ

....เสียงเพลง....ยังดังขับกล่อม....เครื่องดื่มและอาหาร ถูกทะยอยสั่งมาเรื่อยๆ แต่อารมณ์เครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลาของตะวันวาด ยังไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนคลายลงเลย

" เอ้า...ชนแก้วกันหน่อยเพื่อนรัก…" เดชพล... ชายแท้คนเดียวของโต๊ะ กำลังเริ่มกรึ่มๆด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ " เมาแล้วนะแกนะ...เพลาๆลงหน่อย พวกชั้นเป็นผู้หญิงนะยะ แกต้องดูแลพวกชั้นไม่ใช่ให้พวกชั้นดูแลแก ชั้นขี้เกียจแบกแกไปส่งบ้านนะ " วรรณนิสา สาวเปรี้ยวแห่งยุค บ่นเล็กน้อย " วรรณ...ก็ ทำเป็นประจำอยู่แล้ว จะบ่นทำไมล่ะ ดูเพื่อนนิดๆหน่อยๆทำเป็นบ่นไปได้นะ... " เดชพลตอบกลับ พลางยกแก้วขึ้นดื่ม " ดีเลย ยัยวรรณ วันนี้ก็ให้ นายเดชพลเค้าขับกลับเองแล้วกันเนอะ...ทำปากดีนัก... " ศาริกา สาวหวานอีกคนในโต๊ะนี้รีบเสริมขึ้นมา...พร้อมกับเสียงหัวเราะ " โอย...จ้า ไม่เมาหรอกน่า แค่สนุกๆ นะ " เดชพลรีบแก้ตัว

ในขณะเดียวกัน เรรินทร์ สาวหล่อหน้าทะเล้นอีกคนในโต๊ะ ที่สังเกตเห็นความเครียดที่ปกคลุมอยู่รอบๆตัวตะวันวาด.. " เฮ้ย...ตะวัน ตกลงงานที่แกเคยบอกไว้น่ะ เป็นไงบ้าง " " อืม... ก็.....ทางนู้นเค้าก็ตกลงรับให้เราเข้าทำงานแล้วล่ะ... " ตะวันวาดตอบรับเพื่อนด้วยเสียงที่ฟังดูเหนื่อยๆ ปนเครียด... " ก็ดีนิ...ดี...อืม...แล้วแกจะออกเดินทางไปเมื่อไรล่ะ... จะไปส่ง \" เรรินทร์ถาม " คงสักอีก 2 อาทิตย์...ว่าจะขับรถไปเองน่ะ " " ตะวัน ... แน่ใจแล้วหรือ ที่จะทำแบบนี้ " ศาริกา ไม่เห็นด้วยกับการลาออกจากงาน และพยายามหนีทุกสิ่ง โดยการย้ายตัวเอง ไปอยู่ในที่แห่งใหม่ ของตะวันแบบนี้เลย ดูไม่เป็นตะวันคนเดิม ตะวัน..... ที่เป็นเหมือน ดวงตะวัน .. " .......... เรา .." " เฮ้ย...ตะวัน จะมามัวนั่งเครียดทำไมกันวะ...ได้งานใหม่แล้ว...ฟังๆ ดูก็น่าสนุกออก เอ้า....พวกเรา อย่างนี้ต้องฉลอง " เดชพลบอกกับเพื่อนสาวสุดหล่อ เค้าไม่อยากเห็นตะวัน ทำหน้าแบกโลกไว้ทั้งใบ แบบนั้นอีกแล้ว ก็ได้.. อะไรก็ได้ ที่จะทำให้ตะวันยิ้มได้อีกครั้ง " ก็คิดว่าคงจะน่าสนุก....ไม่รู้สิว่า...จะเป็นยังไง \" ตะวันวาดบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

เสียงหัวเราะ...พูดคุย...ในวงสนทนาที่กำลังที่ดูเป็นกันเอง ในขณะนี้...กำลังถูกทำให้ชะงักด้วย...สาวสวยเซ็กซี่ ผมยาวสลวย ในชุดแซกสายเดียวสั้นสีดำ เปิดให้เห็นเนินอกขาวเล็กน้อย เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของตะวัน...ทำเอาเดชพลกับเรรินทร์ถึงกับมองตาค้างเมื่อ... " เออ...ขอโทษนะคะ ถ้าไม่รังเกียจ...จีจี้ขอนั่งด้วยคนจะได้ไม๊คะ.... " เธอค่อยๆโน้มตัวก้มลงไปพูดข้างหูตะวัน...เพื่อให้เข้าได้ยินชัดๆหรือต้องการจะสื่ออะไรกันแน่... " เออ...ได้สิครับ " ตะวันตอบรับเสียอย่างเลียงมิได้...ตามมารยาท

จีจี้นั่งลงชิดกับตะวันอย่างจงใจ.... " เออ...สุดหล่อชื่ออะไรคะ...จีจี้ยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะ" สาวไฟแรงรีบตั้งคำถามสาวหล่อ น่าหลงใหลคนนี้ โดยไม่สนใจสายตา หรือคิดจะทักทายเพื่อนร่วมโต๊ะของตะวันเลย... " สวัสดีครับ ผม พล ครับ ... และนี่ก็ ศา วรรณ และ รินทร์ ทุกคนยินดีรู้จักคุณครับ" ".............ค่ะ สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ คงไม่รังเกียจนะคะ ที่ จีจี้ จะขอเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะด้วยคน " ตะวันแอบยิ้ม นึกขันพล ที่เหน็บสาวไฟแรงคนนี้ ได้อย่างนุ่มนวน " ตะวัน...ตะวันวาดครับ... " เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้มีความเหยอหยิ่งในน้ำเสียงนั้น...จากน้ำเสียงแล้วบุคลิกและท่าทางของตะวันนั้น... ยิ่ง ทำให้ จี้จี้ รู้สึกสนใจในตัวของตะวันมากกว่ารูปร่างน่าตาอันหล่อเหลาชวนหลงใหลที่ได้เห็น... จี้จี...ชวนตะวันวาดพูดคุยหลากหลายเรื่อง... เธอพยายามแสดงตัวให้ตะวันวาดได้รู้ว่า...เธอกำลังสนใจเขาอยู่อย่างออกหน้าออกตา...ซึ่งเหมือนจะเป็นการข้ามหน้าข้ามตาเพื่อนร่วมโต๊ะเสียมากกว่า...ร้านใกล้จะปิดแล้ว...จีจี้...สาวสวยเซ็กซี่คนนี้... เธอยังไม่มีวี่แววที่จะร่ำลาและลุกออกไปจากโต๊ะเลยแม้แต่น้อย... แต่กลับทำตรงกันข้าม....

ร้านปิดแล้ว...แสงไฟถูกเปิดขึ้นสว่างไสวไปทั่วทั้งร้าน ผู้คนเริ่มทยอยเดินออกจากร้าน ตะวันวาดกำลังร่ำลาเพื่อนๆ โดยมีสาวเซ็กซี่คนเดิมยืนเกาะแขนไว้ไม่ยอมห่าง

" จีจี้ครับ...ปล่อยเถอะนะครับ ตะวันจะกลับแล้ว... " ตะวันพูดพร้อมกับพยายามแกะมือของจีจี้ออก " ก็จีจี้ยืนไม่ไหวนิคะ...มันมึนๆ ปวดหัวด้วยคะ...จีจี้คงกลับเองไม่ได้แล้วละคะ รบกวนตะวันช่วยไปส่งจีจี้ได้ไม๊คะ... " มารยาหญิงที่ผู้หญิงทุกคนย่อมมีอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่า...จะเอามาใช้เมื่อไร... และตอนนี้ เธอกำลังนำมันมาใช้กับสาวหล่อตรงหน้า ... " เออ...คือ... " ตะวันรู้สึกลำบากใจที่จะตอบ " นะคะ...นะคะ ตะวันคนดี ช่วยไปส่งจีจี้หน่อยนะคะ จีจี้กลับเองไม่ได้จริงๆ ค่ะ อย่าใจร้ายเลยนะ... " ความลำบากใจเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม... แต่... จะทิ้งให้ผู้หญิงขึ้น TAXI กลับเองกลางดึกเช่นนี้ ย่อมไม่ควร " ครับ...ได้ครับ เดี๋ยวตะวันไปส่งจีจี้ก็ได้ครับ "

" จีจี้...จีจี้ครับ...ตื่นได้แล้ว ถึงแล้วครับ..." ตะวันเดินลงมาเปิดประตูด้านคนนั่ง พูดและเขย่าแขนจีจี้..ที่กำลังหลับ อย่างเบามือ " หืม...ถึงแล้วเหรอคะ...อูย...ปวดหัวจังเลยคะ เดินไม่ไหวเลยอ่ะ...ตะวันพยุงจีจี้ขึ้นไปข้างบนหน่อยนะคะ..ไม่งั้นจีจี้ล้มแน่ๆเลย...นะคะ " " อืม...ได้ครับ \" ตะวันจำยอมตอบรับ ไหนๆก็มาส่งเค้าแล้ว แค่พยุงไปส่งหน้าห้องก็คงไม่เป็นไรหรอก

" ห้องนี้แหละคะ...ถึงแล้ว...ตะวันเข้าไปดื่มอะไรหน่อยไม๊คะ...เดี๋ยวจีจี้.. " สาวสวยพูดไปพร้อมกับดึงตะวัน เข้าไปในห้อง... ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ " ไม่ดีกว่าครับ...ขอโทษนะครับจีจี้ ตะวันอยากพักผ่อน ...ตะวันกลับนะครับ " พูดจบตะวันก็หันหลังเดินกลับ...จีจี้ไม่รู้จะทำอย่างไร เมื่อเธอทำถึงขนาดนี้แล้วแต่เขายังไม่มีทีท่าที่จะตอบรับไมตรีที่เธอมอบให้... ไม่เคยมีใครทำกับเธอแบบนี้ เธอไม่ยอมหยุด...รีบวิ่งตามไป... " ตะวันคะ...นี่ค่ะ..เบอร์โทรของจีจี้...มีอะไรก็โทรมาได้ตลอดเลยนะคะ... " ตะวันรับมาตามมารยาท " ครับ... " ตะวันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เมื่อลิฟท์ลงมาถึงชั้นล่างของคอนโด...กระดาษที่จดเบอร์โทรศัพท์ของจีจี้....ยังอยู่ในมือของเขา ในสภาพเดิม ตะวันไม่แม้ที่จะหยิบขึ้นมาดู... แต่กลับโยนทิ้งลงในถังขยะ...ข้างลิฟท์นั่นเอง