อย่ามองฉันอย่างนั้นจะได้ไหม อย่ามองฉันเหมือนคนไม่เคยรู้จักรู้ใจกันมา อย่ามองฉัน เสมือน คนแปลกหน้า

' ได้โปรด อย่า มองฉันเป็นคนไร้หัวใจ ' เพราะเวลาไม่อาจมาแตะต้อง ความทรงจำระหว่างเรา

"เล็ก..คุณเก็บฉันไว้ตรงไหน กลางดวงใจ หรือว่าในดวงตา" ภาพผู้หญิงผมยาว ใบหน้ารูปหัวใจ งดงามอ่อนช้อย ประหนึ่งว่ากำลัง สนทนากับฉัน ฉันมองภาพวาดของเธอ ด้วยใจคิดถึง …

"เดือน..ฉันเก็บคุณไว้ในลมหายใจเข้าออกของฉันต่างหากคุณไม่ได้อยู่ในเงาตาหรือนั่งกลางดวงใจ"

เล็กไม่มีทางลืมเดือน ไม่มีใครมาแทนที่เดือนได้ ความตายพรากจิตวิญญาณอันสวยงามของเดือนไปจากเล็ก ความตายทำร้าย ทำลายคนข้างหลังด้วยความโศกเศร้า อาลัยหา

เล็กจึงไม่เคยไขลานนาฬิกา ทุกเรือนในบ้านสวนหลังน้อยของเรา มันเป็นสิ่งเดียว ที่เล็กทำได้ เพื่อหยุดเวลาของเราเอาไว้ รู้สึกว่า เดือนยังคงคลอเคลียชิดใกล้ เล็กเหมือนเดิม

ทุกครั้งที่เล็กกลับมาทวงคืนวันเก่าๆระหว่างเราความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลแห่งชีวิต มันสลายกลายเป็นความสุข เข้ามาทดแทน

สายน้ำพริ้วกระเพื่อม ตามการกระทบจากวัตถุในมือน้อยๆของฉัน ความแจ่มจรัสงดงามของแม่น้ำคงมาจากแสงจันทร์นวล ส่องประกายลงมาจากจุมพิต ทุกสิ่งใต้ฟ้า ถ้วนหน้าไม่มีลำเอียง ร่วมทั้งใจฉัน มันนิ่งแน่วแน่เฝ้ามองเงาพระจันทร์ด้วยความสงบ

ก้อนหิน ก้อนเล็กๆอีกก้อน ถูกจับโยนลงแม่น้ำอีกครั้ง พอผืนน้ำสัมผัสกับก้อนหิน มีเสียงตัวโน้ตหนึ่งตัวก้องมาในโสตประสาท

แม้ฟ้าและดินจะมลาย ความรักไม่เคยตายจากใจฉัน แม้คืนวันเหน็บหนาว รักให้ไออุ่น แม้เราไม่เคยเห็นหน้า แต่รักแทนภาษามิตร

ความรักเป็นเพื่อนของฉัน ความรักเป็นลมหายใจของเรา

"เล็กรักเดือน รักแม้ว่าเดือนจะเป็นเช่นไร ความรักอันปราศจากเงื่อนไข ความรักอันบริสุทธิ์ มันแสดงออกมา ตั้งแต่เล็กรู้ว่าเดือน ป่วย เป็น โรคร้าย "

"..ที่รัก เล็กไม่เคยโกรธเดือน สำหรับชีวิตที่เหลืออยู่ ของเล็กแม้มันจะสั้นลงไปทุกวัน ความตายเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ว่าจะตายแบบไหน เล็กไม่เคยหวั่น คงเพราะเล็กได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เรียกว่ารัก อันล้นปรี่ "

..ในห้วงอารมณ์อันซาบซึ้งเมื่อเราได้เผชิญหน้ากับความตาย เราพ่ายแพ้มันแต่เรายังภูมิใจว่า.. 'เราได้จับมือกันต่อสู้ กับโรคที่ยังไม่สามารถรักษาได้ โรคที่ผู้คนเริ่มมีความเข้าใจไม่รังเกียจ แต่ยังติดภาพว่าผู้ติดเชื้อต้องเป็นคนมากรัก '

"เดือนที่รักคุณยังคง สวยงามเป็นเจ้าหญิง เป็นนางฟ้า และลูกหมีตัวโปรดของเล็ก "

"เล็กมีความสุขที่ได้วาดภาพคุณ ได้สร้างบ้านสวนให้คุณ ได้ โยนก้อนหินและฟังนิทานของหิ้งห้อย "

..เสียงคนเรียกจากฝั่งน้ำด้านโน้น ให้เราเอาเรือไปรับ มันสุขเหลือล้น เวลาที่มีเดือนนั่งอยู่ในเรือ ยามค่ำคืน เสียงหัวเราะสดใส ของคนดี ทำให้เสียงฝีพาย กรีดกรายออกมาหวาน..

"เดือน….กลิ่นแม่น้ำจืดกับกลิ่นหอมจากผมยาวสยายของคุณ ติดตรึงมิ มีวันคลาย "

เดือนเคยบอกว่า 'อยากให้เล็กโกรธเดือน..อยากให้เล็กด่าว่า..เล็กทำไม่ได้หรอก คนดี แม้เล็กต้องเผชิญหน้ากับความตายทุกวัน โดยไม่มีเดือนเคียงข้างกาย แต่ความเจ็บป่วย มันยิ่งทำให้เล็กแนบแน่น กับเดือนมากกว่าเดิม รักมากกว่าเดิม..เข้าใจความทุกข์ ในการปล้ำสู้ เราได้สวมหัวใจเดียวกันนะคนดี..ของเล็ก'

"คืนนี้ ทั้งคืน เล็กจะอดนอนเพื่อเดือนอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าเล็กรักคุณ รักและไม่เคยคิดตำหนิ ในความพลาดพลั้งไปของคุณ เล็กกำลังวาดภาพตัวเอง วาดเอาไว้ให้ติดเคียงข้างเดือน เล็กเอารูปที่เดือนชมว่า เล็กดูสวยที่สุดมาวาด แม้ในตอนนี้เล็กจะผอมไปบ้าง ติดจะไอถ้าเจอละอองความเย็น จากอากาศสลัวๆ เล็กติดตากน้ำค้างแล้วคิดถึงผู้หญิงของเล็ก เงาของเดือน ยังคงทาบทอเหนือพื้นน้ำ"

..พรุ่งนี้ ถ้าเล็กติดภาพของตัวเองไว้ใกล้เดือนแล้ว เราคงจะได้พบกันเสียที เดือนอาจจะจำเล็กไม่ได้ แต่เล็กจำผู้หญิงที่วิ่งวนอยู่ในลมหายใจ ของตัวเองในเสมอ ดีใจที่จะได้เจอคุณแล้ว คนดี..

ลาก่อนโลกที่ไม่มีแม้เงาของคุณ…

มันเป็นโลกที่เล็กไม่ควรจะยืนอยู่เลยนะ ที่รัก เล็กมีคำสารภาพจากใจจะบอกเดือนเป็นครั้งสุดท้ายว่า "ดอกไม้ในหัวใจของเล็กมีเพียงดอกเดียว รากแก้วของเจ้าดอกไม้ หยั่งถึงธารรักในใจ ไม่มีความทุกข์ ไม่มีความเศร้า ดอกไม้นั้นช่วยซับหยดน้ำตาได้.."

"เดือน ความตายสำหรับเล็ก คือตั๋วแห่งความเบิกบาน ขอบคุณนะ ที่รัก สำหรับความรัก สำหรับการดูแลเล็ก เสียงเพรียกของเล็กเดือนคงคุ้นเคยแล้วสิ แต่การพบกันของเราในครั้งนี้ มันคงต่างจากทุกครั้ง จะให้ไม่ต่างได้อย่างไร"

....เราไม่ได้มองตาหรือหัวเราะหน้าต่อหน้า นานหลายปีแล้วนะที่รัก จบ....