“นี่ พิน เหม่ออะไรอยู่น่ะ อีก 3 เดือนก็จะเอนฯแล้วนะ ตั้งใจหน่อยสิ!” เสียงของอารยาปลุกฉันขึ้นมาจากภวังค์ ฉันหันไปมองหน้าเธอพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ออกมา ตอนนี้เราสองคนกำลังติวหนังสืออยู่ที่ห้องของฉัน ฉันขอร้องอารยาว่าต่อไปนี้ขอให้มาติวกันที่บ้านของฉัน เพราะฉันกำลังรอคอยบางอย่างอยู่

เมื่อไหร่น้า....ที่จดหมายของอลิชาจะมาถึง ตั้งแต่วันที่ฉันให้ที่อยู่เธอไป ก็ผ่านมาได้ 2 สัปดาห์แล้ว ทำไม การรอคอย มันถึงได้ยาวนานและช่างทรมานเช่นนี้

เสียงมอเตอร์ไซค์ดังมาจากหน้าปากซอย ฉันเงี่ยหูฟัง “อาจจะเป็นบุรุษไปรษณีย์ก็ได้” ฉันคิด มันขับมาเรื่อย ไม่หยุด และผ่านหน้าบ้านฉันไป ใจฉันกลับห่อเหี่ยวเช่นเดิม

ตอนนี้อารยากำลังเล่า “พระเวสสันดรชาดก” ให้ฟังอยู่ เสียงของเธอเป็นเสียงที่มีชิวิตชีวา และสามารถ ถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้อย่างดีเยี่ยม ฉันชอบฟังเธอเล่นนิทานเป็นที่สุด ฉันเชื่อว่า ไม่ว่าใครก็ตามหากได้ฟังนิทานที่เธอเล่า ก็จะต้องติดใจ อยากกลับมาฟังอีกทุกราย

ฉันนั่งฟังเธอแล้วมองเข้าไปยังนัยตาเธอ มันช่างสุกสกาว ราวกับแสงดาวในคืนอันมืดมิด พิจารณาเส้นผมของเธอ ผมเส้นเล็กละเอียดปล่อยยาวตรงลงมาถึงกลางหลัง บางส่วนก็พาดมาที่ด้านหน้าและไหวไปตามการเคลื่อนไหวของตัวเธอ ใบหน้าเนียนเรียวนี้ ช่างงามนัก ผิวก็ขาวผ่อง ชวนมอง คางโค้งได้รูป รับกับริมฝีปากเธอ นี่ฉันไม่เคยสังเกตเลยนะ ว่าเธอได้โตเป็นสาวแล้ว

อารยาหยุดพูด แล้วหันมามองหน้าฉัน ตาเราประสานกัน ตาเธอช่างสวยเหลือเกิน
“พิน เธอเป็นอะไรรึเปล่า ช่วงนี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยนะ สีหน้าของอารยาแสดงออกชัดว่าเธอเป็นห่วงฉัน ขัดกับคำพูดของเธอที่ฟังแล้วเหมือนผู้ใหญ่กำลังดุเด็ก “ถ้ามีอะไรอยากจะเล่า ก็เล่าได้นะ” แล้วอารยาก็พูดเรื่องที่เธอค้างไว้ ต่อไป

“ถ้ามีอะไรอยากจะเล่า ก็เล่าได้นะ” คำพูดนี้วนอย่ในหัวของฉัน ใช่ ฉันอยากจะเล่าทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันให้อารยาฟัง แต่เธอจะยอมรับฉันได้หรือ ฉันยังคงกลัวอยู่ กลัวว่ามิตรภาพของเราจะเปลี่ยนไป ฉันไม่อยากให้สิ่งเหล่านั้นเปลี่ยนแปลง แค่ตัวฉันคนเดียวที่เปลี่ยนก็มากพอแล้ว

อีก 2 วัน ก็จะถึงวันที่เธอจะมาเมืองไทยแล้ว ฉันทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจที่จะได้พบเธอ เฝ้านับวันรอวันนั้น ในที่สุดก็จะได้เจอ มันเหมือนกับฝันไป จาก 2 เดือน กลายเป็น 2 วัน แปลกที่เวลา บางทีก็เดินเร็วจนน่าใจหาย

“พินจะสายแล้วนะลูก เดี๋ยวไปรับอลิชาไม่ทัน” เสียงแม่ตะโกนจากชั้นล่าง

เมื่อคืน ฉันได้จัดเตรียมชุดที่สวยที่สุด ของฉันไว้แล้ว เพื่อที่จะได้สร้างความประทับใจแก่เธอ แม้ว่าอลิชาจะเคยบอกฉันว่าไม่ต้องสนใจการแต่งตัวมากนัก เธอชอบฉันในสิ่งที่ฉันเป็น หาใช่เสื้อผ้าไม่ ฉันก็ยังอดที่จะกังวลไม่ได้ เพราะเค้าว่ากันว่าความประทับใจแรกนั้น สำคัญยิ่งนัก

ฉันวิ่งไปเปลี่ยนเอาเสื้อตัวนี้มาใส่ที ตัวนั้นมาใส่ที เอาเสื้อเสียบเข้า ปล่อยชายเสื้อออก จะมัดผมที่หยักศกของฉันไว้ จะปล่อยให้เป็นธรรมชาติ หรือจะเกล้าขึ้นไปแล้วเอาปิ่นปักไว้ดีนะ

“พิน มีจดหมายมาถึงลูกแน่ะ” แม่บอกฉัน ฉันรีบวิ่งลงมา ขอบคุณแม่ แล้วก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องของฉัน

ซองจดหมายสีขาว มุมซ้ายมือมีคำว่า “Par Avion” นี่คือจดหมายที่ฉันรอคอยมาแสนนาน ในที่สุดมันก็มาถึงแล้ว ไม่น่าเชื่อว่า จะมาถึงทั้งจดหมายและตัวคนเขียนจดหมายฉบับนี้ ฉันค่อยๆบรรจง เอาคัตเตอร์กรีดซองออกมา แล้วก็อ่านข้อความข้างใน

Dear Pin,

How are you? Here’s fine. I’ve been busy doing some assignments. I’ve got something to tell you, Pin. Remember about my trip to Thailand? I’m really sorry to say this but I have to cancel it because I’ve to do my assignments and I’m not finished them yet. I hope that you’ll forgive me. I’m really sorry that I couldn’t be there. Hope this letter would arrive before you pick me up at the air port

Ps. Please forgive me, I’m really sorry.

Loves, Alisha

ฉันรู้สึกเหมือนมีหยดน้ำอุ่นๆ ไหลเอ่อดวงตาของฉัน ฉันรีบปาดมันออกก่อนที่จะหยดลงมาทำให้กระดาษเปียก เสียงเคาะที่ประตูดังขึ้น ฉันพยายามทำตัวให้เหมือนปกติ เปิดประตูออกไป แม่นั่นเอง

“สายแล้วนะ พิน ไปกันเถอะ”

“ไม่ต้องไปแล้วคะแม่ อลิชาเขียนจดหมายมาบอกว่าเธอต้องอยู่ทำรายงานต่อคะ” ฉันยิ้มให้แม่ แล้วก็ปิดประตูกลับอย่างเดิม ฟังเสียงแม่เดินลงบันไดไป น้ำตากลับมาอีกรอบ คราวนี้ฉันปล่อยให้มันไหล ในใจก็คอยปลอบตัวเองว่า ไม่เป็นไร ซักวันเราคงได้พบกัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ฉันรีบเช็ดน้ำตาที่เปียกชุ่มทั่วใบหน้า พยายามทำตัวเป็นปกติอีกครั้ง แง้มประตูมอง คนที่อยู่เบื้องหน้าคือ อารยา เธอคงได้ยินเรื่องจากแม่ของฉันแล้วล่ะ

“พิน ไม่เป็นไรนะ” ตัวฉันอยากจะอยู่เงียบๆ คนเดียว แต่ฉันกลับเปิดประตูให้เธอ เราสองคนนั่งอยู่ในห้องของฉัน ไม่นานนัก เสียงเพลงจากเครื่องเล่นวิทยุก็ดังขึ้น เพลง I wanna be with you ของ Mandy Moore เล่นกล่อมอยู่ในห้อง การสะกดกลั้นน้ำตาของฉันได้สิ้นไป น้ำตา กลับไหลอีกครั้ง

อารยาดึงตัวฉันเข้าไปกอด เธอไม่ถามอะไรฉันซักคำ ฉันก็คิดว่านั่นไม่ใช่สิ่งจำเป็นที่จะต้องเล่าหรือถามอะไร ฉันร่ำไห้ในอ้อมกอดเธอ ขอบคุณที่อยู่กับฉันในวันนี้นะ

“ไม่ว่าเธอจะเจอกับสิ่งใดมา ฉันจะอยู่กับเธอนะ พิน” อารยาพูดพร้อมกับบีบมือฉันไว้ นี่คือคำพูดสุดท้ายของอารยา ก่อนที่ฉันจะผลอยหลับไปในอ้อมแขนเธอ