“ฉันจะมาเมืองไทยในอีก 2 เดือน” อลิชาบอกฉัน ขณะที่เราคุยกันในบ่ายวันอาทิตย์วันหนึ่ง “ฉันไม่รู้ว่าจะอยู่ที่ไหน ถ้าคุณจะช่วย….”

“เธอมาอยู่บ้านฉันก็ได้” ฉันโพล่งออกไป ก่อนที่เธอจะพิมพ์จบ

“แล้วพ่อแม่คุณจะไม่ว่าหรือคะ ที่ฉันจะไปอยู่ที่บ้านคุณน่ะ”

“ไม่หรอก เดี๊ยวฉันจะลองไปขอพ่อแม่ดูก่อนนะ ท่านเป็นคนใจดีน่ะ” แล้วฉันก็วิ่งปรู๊ดออกไปหาพ่อที่ห้องรับแขก

“พ่อคะ พ่อจะว่าอะไรมั๊ยถ้าพินจะมีเพื่อนมาค้างที่บ้านน่ะคะ”
“ใครกันล่ะ” สายตาพ่อยังคงไม่ละออกจากหนังสือพิมพ์

“อลิชาคะ มาจากออสเตรเลีย” คราวนี้พ่อลดหนังสือพิมพ์ลงแล้วมองมาที่ฉัน “แล้วรู้จักกันได้ยังไง”

“ทางอินเตอร์เน็ตคะ เราคุยกันมานานแล้วคะ” ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบถามเซ้าซี้ มีอะไรก็จะบอกไปตรงๆ ถ้าได้ก็คือได้ ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

พ่อทำหน้าครุ่นคิด ส่วนฉันก็ได้แต่ภาวนาให้ท่านอนุญาต

“ได้ แต่พินต้องไปจัดการห้องตัวเองให้เรียบร้อยด้วยนะ รกจริงๆ ใครมาเห็นอายเขาหมด” แล้วพ่อก็อ่านหนังสือพิมพ์ต่อไป ท่านเป็นอย่างนี้แหละ ดูเหมือนไม่สนใจ แต่ที่จริงแล้วสนใจ เพียงแต่ทำวางเฉยเท่านั้นแหละ

ฉันกล่าวขอบคุณพ่อ แล้วก็รีบบอกข่าวดีนี้กับอลิชา

เราทั้งสองคนตื่นเต้นมาก เธอตื่นเต้นที่จะได้มาเมืองไทย เมืองที่เขาล่ำลือนักเรื่องศิลปะ วัดพระแก้วที่มีความวิจิตรงดงาม อีกทั้งยังมีโบราณสถาน ที่มีเรื่องราวเล่าขานมาแต่โบราณ ส่วนฉันจะทำหน้าที่เป็นมัคกุเทศน์ นำเธอเที่ยวรอบเมือง พาขึ้นรถสามล้อ นั่งเรือเที่ยว ไปซื้อของที่จตุจักร แต่ฉันว่าเรื่องราวทั้งหมดที่บอกมา มันคงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นมากไปกว่าการได้เจอตัวจริงของเราทั้งสองคน

จากปลายนิ้วสัมผัสแป้นคีบอร์ด กลายเป็นเสียงกระซิบถ้อยคำผ่านหูทั้งสอง คิดดูสิ ว่ามันจะโรแมนติกสักเพียงใด จากที่ไม่เคยได้อยู่ใกล้กัน เราจะได้อยู่ใกล้กันแล้ว “พินๆๆๆ” เสียงเรียกของแม่ ทำเอาฉันสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝัน
“อารยามาหาแน่ะ ลงมาเร็วๆ” ฉันรีบวางของแล้วลงไปหาอารยา

“พิน มาติวหนังสือกันเถอะ จะได้เอนติดที่เดียวกัน” อารยาหอบหนังสือกองใหญ่มาหาฉัน ท่าทางเธอดูรุ่มร่ามพิกล คงเป็นเพราะขนาดตัวของเธอที่ผอมบาง แต่กลับแบกหนังสือกองโตมา ทำให้มันดูขัดยายิ่งนัก ฉันยิ้มให้เธอ แล้วก็เข้าไปเอาหนังสือจากมือเธอมาถือเอง

เราจะใช้เวลา 2-3 ชั่วโมงทุกวันสำหรับการติวหนังสือ บางทีก็ไปติวที่บ้านอารยาบ้าง บ้านฉันบ้าง สลับกันไป เริ่มตั้งแต่เลิกเรียน จนถึง 2 ทุ่ม โดยจะมีช่วงพักดูหนังสือก็ตอนช่วงทานข้าวเย็นเท่านั้น แล้วหลังจากอาหารย่อยครึ่งชั่วโมงเราก็จะไปติวกันต่อ

“พี่ญา!!” เสียงร้องลั่นบ้านของอัย น้องสาวอารยาดังขึ้นขณะที่เราสองคนกำลังคร่ำเคร่งกับตำราเรียนอยู่ ทั้งฉันและอารยารีบวิ่งลงไปนึกว่าเกิดเรื่องร้ายอะไรกับเธอ แต่เราก็ได้พบว่าน้องอัยหน้าเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา กำลังยืนนิ่งๆ บนหัวของเธอ มีผีเสื้อตัวน้อย เกาะอยู่ สงสัยว่าเจ้าผีเสื้อตัวนี้คงไม่รู้กระมังว่า น้องอัยกลัวผีเสื้อมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ที่จริงฉันก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้เหมือนกัน ฉันเคยแกล้งอัยโดยหลอกอัยว่า ผีเสื้อมีกระบอกสูบวิญญาณอยู่ แรกๆ อัยก็ไม่เชื่อ จนฉันให้เธอดูดอกไม้ที่ถูกผีเสื้อกินน้ำหวาน ว่ามันได้เหี่ยวและร่วงโรยไป จากนั้นมาเธอก็ฝังใจกับผีเสื้อสูบวิญญาณของฉัน แต่นั่นมันก็ตั้งแต่อัยอายุ 4 ขวบ ตอนนี้เธออายุ 8 ขวบ หรือว่า เด็กมักจะมีความทรงจำฝังใจไม่ลืมเลือน

ทั้งฉันและอารยามองหน้ากันแล้วก็ขำ แล้วอารยาก็ค่อยๆ เดินไปหาอัย กอดเธอเอาไว้ ส่วนฉันก็เดินไปจับผีเสื้อที่เกาะอยู่บนหัวเธอ หลายคนอาจจะมองว่ามันน่าขันที่คนกลัวผีเสื้อตัวเล็กๆ แต่นั่นก็คือความกลัว คนเราทุกคนย่อมมีความกลัวอยู่ภายในจิตใจ คนบางคนบอกว่าเขาไม่เคยกลัวอะไร ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าเขาซ่อนความกลัวนั้นไว้เอง

ก็คงเหมือนกับฉัน ที่ตอนนี้กลัวว่าคนอื่นจะรู้ รู้ว่าตัวฉันที่แท้จริงแล้วเป็นเช่นไร ฉันรู้สึกผิดที่ปิดบังครอบครัวฉัน รู้สึกเหมือนทรยศครอบครัวตัวเอง มันอึดอัดใจ จะบอกใครก็บอกไม่ได้ บางทีมองตาคนรอบข้าง ก็รู้สึกปวดร้าวในใจ มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ถ้าคนอื่นไม่ได้มาตกอยู่ในสถานะเดียวกับฉัน คงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนี้ได้หรอก ฉันเฝ้าถามตัวเองทุกวัน ว่าจะมีวันใดไหม ที่ฉันจะไม่ต้องซ่อนตัวเองอีกต่อไป จะมีวันใดไหม ที่คนเราจะยอมรับ บุคคล ที่นิสัย ไม่ใช่ที่เพศพจน์ของคนๆนั้น เฮ้อ.... ฉันก็คงได้แต่หวัง หวังว่าซักวัน ความฝันนั้นจะเป็นจริง