เราจะพบกัน ทุกวันเวลา 2 ทุ่ม แต่แปลก วันนี้เธอไม่มา มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอนะ ใจฉันกระวนกระวายตลอดเวลา ไม่เว้นแม้แต่เวลาหลับ

“นี่พิน เป็นอะไรรึเปล่า หน้าซีดจัง” อารยา ถามฉัน
อารยาคือเพื่อนสนิทของฉัน เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยอนุบาล บ้านก็อยู่ใกล้กัน ไปไหนมาไหนก็ไปด้วยกันเสมอ

“ไม่เป็นไรหรอก แค่นอนไม่พอเท่านั้นเอง” ฉันนอนไม่หลับ มัวแต่คิดถึงอลิชาทั้งคืน ไม่ใช่แค่คืนเดียว แต่หลายอาทิตย์ติดต่อกันมาแล้ว ฉันอยากคุยกับเธอ ทุกๆครั้งที่ออนไลน์เข้าไป ก็ได้แต่หวังว่าจะมีชื่อเธอปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แต่ก็ไม่มี ฉันกระวนกระวายใจ อยากพูดคุยกับเธอ อยากบอกความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอได้รู้ ฉันเคยปฏิเสธสิ่งที่ฉันเป็น แต่บัดนี้ ตาฉันสว่างแล้ว ความรักไม่ได้มีพื้นฐานอยู่ที่เรื่องเพศ แต่มันอยู่ที่จิตใจของคน 2 คน ความผูกพันของคน 2 คนถูกผูกไว้ด้วยด้ายบางๆที่ไม่มีวันขาด ผู้ไว้ที่ข้อมือของคนทั้ง 2 รอให้ซักวันที่เราจะหากันเจอ

ร่างกายฉันตอนนี้ ซูบผอมลงไปมาก พ่อแม่ ท่านก็คงไม่สงสัยเท่าไหร่ ก็ช่วงนี้ เป็นช่วงใกล้เอนทรานซ์ คงนึกว่ามันเป็นธรรมดาที่เด็กจะเกิดความกังวลใจ และเกิดความเครียดได้ ฉันสาบานกับตัวเองไว้ว่า หากฉันได้พบเธออีก ฉันจะไม่ลังเลใจเลยที่จะบอกเธอว่า ฉันชอบเธอ เพราะว่าช่วงเวลาที่เธอหายไป ตัวฉันก็ได้เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน

เป็นเวลากว่า 5 อาทิตย์แล้ว ที่ไม่ได้เจอเธอ และแล้ว วันหนึ่ง ฟ้าก็ทำให้เราได้พบกัน

ฉันไม่รอให้เธอกล่าวอะไรก่อน เพราะฉันรู้ว่าทุกวินาทีที่อยู่กับเธอมันช่างมีค่ายิ่งนัก

“อลิชา ฉันมีอะไรจะบอกเธอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่ มันทำให้ฉันกระวนกระวายใจ ทุกๆสิ่งรอบๆตัวฉันก็ดูไม่เหมือนอย่างเคย ฉันรู้เหตุผลเหล่านั้นแล้ว” แล้วฉันก็บอกเธอ “ฉันชอบเธอเช่นกันนะ” และฉันก็บอกเธอถึงความกลัวของฉัน ความสับสนที่เคยมี แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าความรักไม่ได้ขึ้นอยู่ว่าคุณจะเป็นเพศไหน

เราเป็นคู่รักกันใช่ไหม? ด้วยใจของเราทั้ง 2 ที่มีความรู้สึกเดียวกัน คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ ที่จะถามถึงสถานะของเราสงอคน ตอนนี้เรายิ่งผูกพันกันมากขึ้น เราพูดคุยถึงแผนการณ์ในอนาคต ฉันวาดฝันไว้ว่า หลังจบปริญญาตรีแล้ว ฉันจะหาทุนไปต่อที่ออสเตรเลีย เพื่อที่เราสองคนจะได้อยู่ด้วยกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน และที่สำคัญ ฉันก็จะไม่ต้องหลบซ่อนตัวเองอีกต่อไป