นวนิยายหญิงรักหญิงเรื่อง : ใต้ฟ้าเดียวกัน บทที่ 1
เขียนโดย : josephine
อ่านตอนที่ -->
บทนำ |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
วันนี้ไม่มีใครออนไลน์เลยแฮะ ฉันพูดกับตัวเอง แล้วก็จัดแจงใช้โปรแกรม search engine ของไอซีคิว random หาคนคุย ฉันส่งข้อความไปให้คนประมาณ 20 กว่าคนได้ และฉันก็นั่งรอ รอใครซักคนจะตอบรับกลับมา
20 นาทีผ่านไปและไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันตัดสินใจที่จะออกจากอินเตอร์เน็ต แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงเรียกเข้ามา
โอ๊ะ โอ ฉ้นคลิกเข้าไปดูข้อความที่กระพริบอยู่ทางด้านล่างของจอ
Hi! How r u? ข้อความจากหญิงสาวแปลกหน้า เธอเป็นคนเดียวที่ตอบรับข้อความของฉันในวันนั้น ใครจะไปรู้ล่ะว่า ณ วินาทีนั้น ชีวิตของฉัน ก็ได้เปลี่ยนผันไป
เราสนทนากันในหัวข้อทั่วๆไป เรื่องเพลงบ้าง ดินฟ้าอากาศบ้าง เรื่องประเทศที่เราอยู่บ้าง บางครั้งก็คุยถกเถียงกันเรื่องหนังสือ เราทั้งคู่เป็นพวกบ้าหนังสือ บ้างก็คุยกันถึงเรื่องการเมือง ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เราคุยกัน ก็มักจะปนด้วยเสียงหัวเราะเสมอ
จะว่าไปมันก็เป็นความรู้สึกที่แปลก ที่จะมีความรู้สึกดีๆ กับคนในเน็ต ก็รู้ๆกันอยู่ว่าในเน็ต มักมีการหลอกลวงกันเกิดขึ้นได้เสมอ แต่ฉันก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้ ทุกๆครั้งที่ฉันได้พบกับเธอหัวใจฉันมันพองโต มันแปลกใช่ ฉันยอมรับ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย เพราะคิดว่า มันก็แค่ความรู้สึก ของคนที่เป็นเพื่อนกันเท่านั้น
หลายเดือนผ่านไป จนกระทั่งวันหนึ่ง ในขณะที่เรา พูดคุยกันตามปกติ อยู่ดีๆ เธอก็มาบอกว่าเธอชอบฉัน มันเป็นครั้งแรกที่มีคนพูดอย่างนี้กับฉัน ฉันก็ไม่เข้าใจนะ ว่าทำไมเธอถึงบอกฉันเช่นนี้ คนหน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่ได้มีจุดเด่นอะไร เวลายืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ก็ราวกับจะหายไปกับสายลม ไม่ใช่สิ แม้แต่รูปเรา เธอก็ยังไม่เคยเห็นเลยนี่นา แล้ว ทำไม ทำไมล่ะ ทำไมเธอถึงมาสนใจฉัน
ฉันจึงถามเธอกลับไปว่า ที่ชอบนั้น แค่ในฐานะเพื่อนใช่หรือไม่?? ฉันไม่มั่นคง กับความรู้สึกตัวเอง ฉันกลัวตัวเอง กลัวในสิ่งที่ฉันเป็น กลัวในสิ่งที่กำลังจะเป็น กลัวไปหมด ไม่เข้าใจว่า มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน ฉันกลัวสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นต่อไป ในอนาคต
เธอตอบกลับมาว่าใช่ แต่เธอก็อยากให้เราเป็นมากกว่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันสับสน ครั้งแรกที่มีคนบอกชอบฉัน และคนๆนั้นก็เป็นผู้หญิง เช่นเดียวกับฉัน ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันเจอ ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น กับตัวฉัน ความรู้สึกฉัน ใช่ ฉันรู้สึกดีกับเธอ เธอเป็นเพื่อนในเน็ตคนแรกที่ฉันรู้สึกผูกพันด้วย
วันต่อๆมา บทสนทนาของเรา ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ฉันไม่กล้าที่จะพูดเรื่องนี้กับเธอ และฉันก็คิดว่าเธอก็คงจะคิดเช่นนั้นเหมือนกัน
ในสมองฉันไม่เคยหยุดคิดเรื่องนี้ ฉันพยายามหาคำตอบให้กับตัวเอง แต่เหมือนยิ่งค้นหายิ่งหลงทาง ยิ่งพบกับคำถามมากมาย ทั้งๆที่เรายังไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน แล้วทำไมเธอถึงได้บอกเราเช่นนี้
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
อ่านตอนที่ -->
บทนำ |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
|