ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้เป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว เวลาดูเหมือนจะถูกกลือนไปกับสายลม ต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้าน ให้ความร่มเย็นอยู่ตรงนี้ ก็ดูสงบนิ่งราวกับมันรู้ว่าควรจะแสดงออกเช่นไรให้เข้ากับความรู้สึกของฉันตอนนี้

ฉันมองนาฬิกา บอกเวลา 11.30 น. ใกล้แล้วที่จะต้องขึ้นเครื่อง ฉันมองภาพเบื้องหน้าฉันเป็นครั้งสุดท้าย พยายามจดจำทุกรายละเอียดที่มี แล้ววางดอกลิลลี่สีขาวไว้ข้างหน้าหลุมศพนั่น หลุมศพของคนที่ฉันรัก รักมากที่สุด และไม่อาจจะรักใครได้แบบนี้อีก

น้ำตามาเมื่อใดฉันไม่อาจรู้ได้ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็หยดลงไปยังลานหน้าหลักจารึกชื่อของเธอเสียแล้ว....หยดน้ำตาแรกที่ฉันได้ร้อง ให้กับเธอ

เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อ 8 ปีที่แล้ว ขณะเมื่อฉันยังเป็นเด็กสาวแรกรุ่นอายุ 17-18 ยุคที่เทคโนโลยีเฟื่องฟู มีคอมพิวเตอร์และโปรแกรม chat ทั้งหลาย

ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่หลงไหล กับการได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกับคนแปลกหน้า มีหลายครั้งที่เจอทั้งคนดี และคนไม่ดี ได้คุยกับคนต่างชาติต่างภาษา ทำให้ความคิดก้าวไกลขึ้น

ชีวิตในโลกอินเตอร์เน็ตของฉัน เป็นไปอย่างเรียบง่าย และซ้ำแบบเดิมๆทุกๆวัน การคุยกับคนในห้อง chat ก็ไม่มีอะไรมากกว่าเรื่องความชอบและกิจกรรมยามว่าง

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันก็ได้พบกับอลิชา หญิงสาวจากออสเตรเลีย เธออายุมากกว่าฉัน 5 ปี เธอ คือผู้เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล