ร้านอาหารแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมืองที่บรรดาวัยรุ่นและคู่รักมักจะพากันมานั่งหามุมเหมาะ ๆ ทานอาหารกันเป็นคู่บ้าง เป็นกลุ่มบ้าง รวมถึงแนทเองที่มักจะมาร้านแห่งนี้เป็นประจำในช่วงหลังเลิกเรียน แต่แนทไม่ได้มาร้านแห่งนี้ในฐานะลูกค้า แต่ทว่าแนทมาร้านแห่งนี้ในฐานะพนักงานเสิร์ฟอาหารนั่นเอง

“สวัสดีฮะ พี่ออม” แนทเดินเข้าไปในครัวพร้อมกับยกมือไหว้สวัสดีพี่ออมซึ่งเป็นเจ้าของร้าน

“อ้าวแนทมาแล้วเหรอ วันนี้มาแต่วันเชียว”

“พอดีวันนี้เลิกเรียนไว แล้วก็ไม่มีธุระที่ไหน แนทก็เลยรีบมาช่วยก่อนหน่ะฮะ”

“จ้า ขยันจริงนะแนทเนี่ย ขยันทำงานมาก ๆ ระวังจะไม่มีเวลาให้แฟนนะ”

“มีซะที่ไหนหล่ะพี่ออม มีก็ดีซิ หน้าอย่างแนทใครเค้าจะมาสนใจ”

“อย่างแนทหน่ะ ไม่นานก็คงได้เจอเนื้อคู่เร็ว ๆ นี้แหละ เชื่อพี่เหอะ”

“แนท ๆ มีลูกค้ามา ช่วยไปดูที” กานต์ซึ่งเป็นเด็กเสิร์ฟร้องเรียกแนทให้ออกมาช่วยดูแลลูกค้า

“ครับ ๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“โต๊ะที่ 15 เด็กนักเรียนที่มากันเป็นกลุ่ม แนทช่วยไปดูโต๊ะโน้นด้วยละกัน”

“โอเค” แนทหยิบสมุดกับปากกาพร้อมกับเดินไปที่โต๊ะที่ 15 ที่มีเด็กนักเรียนกำลังแข่งกันพูดส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

“น้อง ๆ รับอะไรกันดีครับ”

“พี่แนท พี่ทำงานที่นี่เหรอค่ะ”

“อ้าว ดาวเองเหรอ พี่ไม่ทันได้สังเกตเห็น”

“อ๋อ พี่นี่เองที่วันนั้นไปผิวปากแซวพวกเราอยู่หน้าโรงเรียน” เพื่อนของดาวพูดแทรกขึ้นมาบ้าง เมื่อเห็นหน้าแนทที่วันนี้มาในมาดเด็กเสิร์ฟ

“แหะ ๆ วันนั้นโทษทีนะน้องที่พี่เสียมารยาทไปหน่อย เอาเป็นว่าวันนี้พี่ขอเลี้ยงน้อง ๆ เอง สั่งอะไรว่ามาเลย”

“จะเลี้ยงไหวเหรอพี่ พวกเราหน่ะกินจุนะ อีกอย่างวันนี้เราก็มีเจ้ามือแล้วด้วยจริงมั้ยดาว”

“เอ่อ ใช่ค่ะ พอดีวันนี้ตองเค้าอาสาเป็นเจ้ามือเลี้ยงพวกเรา ไว้โอกาสหน้าได้มั้ยค่ะพี่แนท”

“ได้ซิดาว จะให้พี่เลี้ยงเมื่อไหร่ก็บอกพี่ได้นะ”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจากที่แนทจดรายการอาหารที่เพื่อน ๆ ของดาวสั่งแล้ว เแนทเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อเอารายการอาหารไปให้ในครัว พอลับหลังแนท เพื่อน ๆ ของดาวก็ต่างพากันนินทาแนทอย่างสนุกปาก

“คิดจะเลี้ยงพวกเราไม่ดูสภาพตัวเองเลยเนอะ”

“ใช่ ๆ เป็นแค่เด็กเสิร์ฟ เงินเดือนซักเท่าไหร่กันเชียว”

“นี่ หยุดซักทีได้มั้ย เลิกนินทากันได้แล้ว ยังไงพี่เค้าก็เป็นคนดีนะ”

“ดาว แกเลิกพูดเข้าข้างพี่แนทของแกได้ป่ะ ไปหลงคารมอะไรเค้าเนี่ย แกถึงได้เข้าข้างออกรับแทนอยู่เรื่อย”

“ดาวไปรู้จักคนแบบนั้นได้ยังไง ทำไมตองไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ตองซึ่งเป็นทอมและกำลังตามจีบดาวอยู่พูดขึ้นมาบ้าง

“นี่ตอง แล้วทำไมดาวต้องคอยรายงานให้ตองรู้ทุกเรื่องด้วยหล่ะ”

“อ้าว ก็เราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ”

“นี่ตอง ดาวไปตกลงเป็นแฟนตองตั้งแต่เมื่อไหร่” ดาวเริ่มหงุดหงิดตองที่ทำท่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“ก็ดาวไปไหนมาไหนกับตองตลอด อย่างนี้ยังไม่เรียกว่าแฟนอีกเหรอ” ตองกำมือแน่นพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อให้อารมณ์ที่คุกรุ่นในตอนนี้ทุเลาลง ความรู้สึกของตองในตอนนี้ ตองรู้สึกน้อยใจ และโมโหที่ดาวออกรับเข้าข้างแนท รวมถึงไม่สนใจในความรู้สึกที่ตองมีต่อดาวเลยแม้แต่น้อย

“นี่ดาว แกก็สงสารตองมันบ้างซิ ตองมันเอาใจแกทุกอย่างก็เพราะรักแกนะดาว”

“แล้วไง ดาวไม่ได้ขอร้องให้ตองมาเทคแคร์ดูแลดาวซักหน่อย ตองชอบทำตัวเป็นเด็ก ๆ เอาแต่ใจตัวเอง”

“แต่ยังไงตองมันก็รักแกคนเดียวนะดาว อีกอย่างตองมันก็มีคุณสมบัติคู่ควรกับแกทุกอย่าง ทั้งหน้าตา ฐานะการเงิน”

“งั้นเหรอ แต่ดาวคบใครไม่ได้คบที่หน้าตา หรือฐานะ ถ้าดาวจะรักใครซักคน ดาวขอเลือกคนที่ดาวคิดว่าใช่สำหรับดาวเท่านั้น”

“เออ ๆ ยังไงแกก็สงสารตองมันหน่อยละกัน”

“อาหารที่สั่งได้แล้วครับน้องๆ ทุกคน รอนานหรือเปล่าเอ่ย” แนทถือถาดอาหารพร้อมกับจานชามนำมาเสิร์ฟที่โต๊ะอาหาร

“จะรับอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ”

“ไม่มีแล้วค่ะพี่”

“งั้นก็ตามสบายเลยนะครับ มีอะไรก็เรียกพี่ได้เลย งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ”

แนทเฝ้ามองดูดาวอยู่ห่าง ๆ หากแต่ว่าการจ้องมองของแนทนั้น อยู่ในสายตาของตองที่กำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ และเริ่มรู้สึกหมั่นไส้แนทที่ดูเหมือนกำลังสนใจดาวเช่นเดียวกับตองที่ต้องการครอบครองหัวใจของดาวเช่นกัน

“เฮ้ย ตองตกส้วมเหรอ เข้าห้องน้ำตั้งนานเชียว” เพื่อน ๆ ของดาวต่างพากันแซวตองที่เดินออกมาจากห้องน้ำ

ตองได้แต่พยักหน้า และเดินไปนั่งข้าง ๆ ดาวพร้อมกับพูดว่า \"ตองขอโทษนะดาว ที่ตองชอบทำอะไรวู่วามเอาแต่ใจ ดาวอย่าโกรธตองนะ”

“อืม ดาวไม่โกรธตองหรอก แค่อยากให้ตองมีเหตุผลบ้างก็เท่านั้นเอง”

“ตองสัญญานะ ว่าต่อจากนี้ไปตองจะมีเหตุผลและก็ไม่เอาแต่ใจตัวเอง งั้นทานข้าวกันเถอะนะ”

ตองตักอาหารเอาอกเอาใจดาว โดยที่ดาวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธในน้ำใจที่ตองหยิบยื่นให้ แต่ทว่ายังมีสายตาอีกคู่หนึ่งที่เฝ้ามองดูด้วยความเจ็บปวดใจ แนทเองได้แต่เจียมตัวเจียมใจว่ายังไงเค้าเองก็แค่คนเดินดินธรรมดาที่ไม่มีสิทธิ์จะไปนั่งเคียงข้างดอกฟ้าอย่างดาวได้

“แนท เป็นอะไรไปหล่ะ ยืนซึมเชียว ไม่สบายหรือเปล่า”

“เปล่าหรอกฮะ พี่ออมมีให้อะไรให้แนททำอีกหรือเปล่าฮะ”

“ไม่มีหรอกจ๊ะ แค่ดูแลหน้าร้านก็พอแล้ว”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เสียงเพลงภายในร้านขับกล่อมบรรเลงเข้ากับบรรยากาศในตอนนี้เป็นยิ่งนัก บทเพลงเศร้าที่บอกเล่าเรื่องราวตัวละครที่แอบรักเค้าข้างเดียว ช่างเหมาะกับแนทที่กำลังรู้สึกโดดเดี่ยวใจเป็นยิ่งนัก

“พี่ ๆ คิดเงินด้วย” เสียงร้องเรียก ทำให้แนทตื่นจากภวังค์และเดินไปที่โต๊ะที่กลุ่มของดาวนั่งอยู่

“คิดเงินเลยใช่มั้ยครับ รอสักครู่นะ” แนทสบตากับดาวที่นั่งเคียงคู่กับตอง แนทเองได้แต่ข่มความรู้สึกไว้ในใจและเดินหันหลังกลับไปที่เคาน์เตอร์เพื่อคิดเงินค่าอาหาร

“พี่ออมช่วยคิดเงินโต๊ะ 15 ด้วยฮะ”

“นี่จ๊ะ ทั้งหมด 550 บาท” ออมยื่นใบบิลให้กับแนท

“ทั้งหมด 550 บาทครับ” แนทยื่นถาดที่มีใบบิลให้กับตองซึ่งเป็นเจ้ามือเลี้ยง สาว ๆ เพื่อนของดาวในครั้งนี้

“นี่ฮะพี่ 1,000 บาท ไม่ต้องทอน” ตองหยิบแบงค์พันใส่ถาดด้วยมาดของคนมีเงินเหลือกินเหลือใช้

“โห ตองนี่สปอตจังเลยน๊า ทิปหนักดีจัง” เพื่อน ๆ ของดาวต่างพากันชื่นชมในความสปอตของตอง

“เอ่อ แต่ว่ามันมากไปหรือเปล่าครับน้อง”

“แค่นี้เองพี่ รับ ๆ ไปเหอะ” ตองพูดพร้อมกับเอามือโอบไหล่ของดาวไว้ให้แนทเห็นว่าใครคือเจ้าของดาวที่แท้จริงกันแน่

“ขอบคุณครับ คราวหน้ามาอุดหนุนกันใหม่นะครับ” แนทโค้งให้พร้อมกับถือถาดกลับไปที่เคาน์เตอร์คิดเงิน

กลุ่มของดาวพากันเดินออกไปจากร้าน ทิ้งให้แนทได้แต่ยืนมองตามด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในวาสนาของตัวเองที่เกิดมาต่ำต้อย

“พี่ออมฮะ นี่เงินค่าอาหารของโต๊ะ 15 เค้าให้แบงค์พันมาบอกว่าไม่ต้องทอน”

“งั้นเหรอ เด็กสมัยนี้นี่ใช้เงินกันเกินตัวจริง ๆ เงินที่เหลือแนทเอาไปซิจ๊ะ เห็นแนทรู้จักเด็กกลุ่มนั้นดี แนทคงบริการถูกใจเค้าหน่ะซิถึงได้ทิปมาเยอะขนาดนี้”

“ไม่หรอกฮะ แนทก็แค่ทำตามหน้าที่ เงินทิปที่ได้มาแนทขอสมทบทุนให้กับร้านก็แล้วกันฮะ”

“แต่ว่าจะดีเหรอแนท”

“นะฮะพี่ออม แนทไม่อยากได้เงินนี่ แนทขอตัวไปทำงานก่อนนะ” แนทเดินจากไปทิ้งให้ออมงงงันในท่าทีของแนทที่มีต่อเด็ก ๆ กลุ่มนั้น

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

เสียงมอเตอร์ไซด์ค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้ตัวบ้านไม้สองชั้นที่แม้ดูเก่า แต่ก็เป็นบ้านที่แนทคิดว่าอบอุ่นใจที่สุดสำหรับแนท

“แม่จ๋า แนทกลับมาแล้วจ้า” แนทดับเครื่องพร้อมกับถอดหมวกกันน๊อคและเดินเข้าไปในบ้าน

“มาแล้วเหรอแนท เป็นไงบ้าง ทำงานเหนื่อยมั้ย”

“ก็นิดหน่อยแม่ วันนี้ทำอะไรทานเหรอแม่ หอมมาแต่ไกลเชียว”

“แกงผักหวานใส่ไข่มดแดง ของโปรดของแนทไงหล่ะ”

“โห วันนี้สงสัยแนทกินข้าวได้หลายกะละมังเชียวหล่ะแม่”

“ไปล้างมือล้างไม้แล้วมากินข้าวซิลูก เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี่”

“จ๊ะแม่” แนทรีบเดินไปล้างมือและคดข้าวใส่กะละมังข้าวสังกะสีใบโปรด ที่แนทมักจะเปิ๊บข้าวด้วยมือเป็นประจำ

“กินเยอะ ๆ นะแนท จะได้มีแรงไปเรียน แล้วก็ทำงานด้วย”

“จ๊ะแม่ ฝีมือแม่อร่อยขนาดนี้ ใครจะอดใจไหว”

“ความจริงแนทเรียนอย่างเดียวก็ได้นะลูก ไม่เห็นจะต้องไปทำงานให้เหนื่อยเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกแม่ แนทโตแล้วนะแม่ แนทอยากแบ่งเบาภาระของแม่บ้าง แม่อย่าห้ามแนทเลยนะ”

“งั้นก็ตามใจ แต่ถ้าไม่ไหวก็หยุดพักบ้างนะลูก”

“จ๊ะแม่ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ แนทออกจะบึกบึนขนาดนี้ ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก”

สองแม่ลูกต่างพากันกินข้าวไป บอกเล่าเรื่องราวตามประสาแม่ลูกที่ไม่เคยมีความลับต่อกัน แนทไม่รู้สึกเสียใจที่ไม่มีพ่อ แต่แนทกลับรู้สึกอบอุ่นใจที่มีแม่ที่ทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ รวมถึงเพื่อนที่คอยให้กำลังใจให้คำปรึกษาแนทได้ทุกอย่าง และแนทให้สัญญากับตัวเองว่าแนทจะทำทุกอย่างเพื่อแม่ จะไม่ทำให้แม่เสียใจและผิดหวังในตัวของแนทเป็นอันขาด