“ปั้ง - ปั้ง” เสียงปืนยังดังกึกก้องในสมองของแนทเสมอ ค่ำคืนที่โหดร้ายไม่ว่าจะผันผ่านไปกี่วันเนิ่นนานแค่ไหน ภาพในวันนั้นยังคงติดตราตรึงใจ วันนั้น...วันที่เสียเธอไปแนทยังจำได้ไม่มีวันลืม

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

แนทใช้ชีวิตแบบคนเดินดินกินข้าวแกงธรรมดา ๆ คนนึงที่ไม่สามารถเลือกเกิดได้ว่าจะเป็นเพศชายหรือเพศหญิง หากเลือกเกิดได้แนทคงไม่ต้องมาใช้ชีวิตโดยที่หัวใจเป็นชายแต่ร่างกายเป็นหญิงแบบนี้ หรือที่ใคร ๆ ในสังคมมักจะเรียกขานกันว่า ทอมบอย

บ้านของแนทมีฐานะปานกลาง พ่อแม่แยกทางกัน ทำให้แนทต้องหาเลี้ยงตัวเองมาโดยตลอด หลังจากที่แนทเรียนจบ ม.3 แนทตัดสินใจเลือกเรียนสายอาชีพ โดยเลือกเรียนเทคนิคช่างก่อสร้าง แนทฝันว่า...ซักวันแนทจะเป็นสถาปนิกสร้างบ้านซักหลังให้กับตัวเองและเพื่อแม่ที่แนทรักมากที่สุด

แนทเป็นคนรูปร่างผอมสูง ผิวคล้ำ หน้าตาคมเข้ม หน้าตาท่าทางออกจะดูโหด ๆ ซะด้วยซ้ำไปในสายตาของคนที่ได้พบเห็น แนทกินเหล้า สูบบุหรี่ ขี้หลีไม่มีเว้นวัน เพื่อนเฮไหน แนทก็มักจะเฮไปกับเค้าด้วย แนทไม่เคยให้ความสำคัญกับคำว่า รัก สำหรับคำว่ารักแล้วแทบจะไม่มีความหมาย ความสำคัญ และความจำเป็นสำหรับแนทเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งแนทได้เจอกับเธอคนนี้ เธอคนที่แสนดีเปรียบเสมือนนางฟ้า ส่วนแนทนะเหรอก็คงเป็นแค่คนเดินดิน กินข้าวแกงธรรมดา ๆ คนนึงเท่านั้นเอง
จะว่าไปสำหรับแนทกับเธอคนนี้แล้ว ดู ๆ ไปช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว สำหรับตัวแนทเองคงไม่ใช่เหวธรรมดาแต่เป็นเหวนรกก็ว่าได้ เพราะแนทไม่ได้มีอะไรที่จะเข้ากับเธอคนนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

จุดเริ่มต้นเรื่องราวความรักระหว่างแนทกับเธอคนนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ เล็กยิ่งกว่าจุดไข่ปลาเสียอีก แต่ทว่าจุดเล็ก ๆ นี้เองที่กลับลุกลามขยายจนเอ่อล้นเต็มหัวใจของแนทที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความแข็งกระด้าง หลอมละลายกัดกร่อนหัวใจจนกลายมาเป็นอ่อนโยนได้อย่างไม่น่าเชื่อ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียน ตลอดเวลาช่วงปิดเทอมแนททำงานเก็บเงินเพื่อจ่ายค่าเทอมทั้งนี้ทั้งนั้นแนทต้องการแบ่งเบาภาระของแม่ แม่ซึ่งดูแลแนทมาตลอดนับจากวันที่แม่ของแนทแยกทางกับพ่อขี้เหล้าและไม่เอาไหน

“แม่จ๋า แนทไปโรงเรียนก่อนนะ เย็นนี้แม่จะกินอะไรหละ เดี๋ยวแนทซื้อกับข้าวมาให้”

“ไม่เป็นไรหรอกแนท เดี๋ยวแม่เก็บผักแถว ๆ นี้มาทำกินเอง ยังไงก็อย่ากลับค่ำมืดมากนะ”

“จ๊ะแม่” แนทรับคำ พร้อมกับเดินไปที่รถเครื่องสุดรักสุดหวงของแนท รถเครื่องที่แนทอุตส่าห์ทำงานเก็บหอมรอมริบจนได้มันมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของแนทเอง

“ไปโรงเรียนกันไอ้โก๋แก่ วันนี้อย่าดื้ออย่ารวนอีกนะเฟ้ย” แนทลูบคลำพร้อมกับบอกรถเครื่องสุดรักสุดหวง พร้อมกับสตาร์ทรถรีบบึ่งไปที่โรงเรียนให้ทันเวลาเข้าเรียน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“ตัวฉันคนอย่างตัวฉัน ใครจะมาสนใจ คนสวย คนที่ดีพร้อมเค้าก็มองข้ามไป เพราะฉันมันเป็นคนแบบปอน – ปอนทั่วไป ไม่เห็นจะมีดีที่ใด” แนทขี่รถไป ฮัมเพลงไปอย่างสบายอารมณ์ แนทขี่รถไปเรื่อย ๆ จนมาถึงหน้าโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด สายตาของแนทก็ต้องสะดุดตากับความน่ารักสดใสที่ส่องประกายเจิดจ้าเข้าตาของแนทเข้าอย่างจัง

“ว้าว น่ารักเป็นบ้าเลยว่ะ เกิดมาก็พึ่งเคยเห็นนี่แหละ” แนทพูดรำพึงรำพันพร้อมกับค่อย ๆ ชะลอรถ และผิวปากแซวเด็กสาวที่กำลังจะเดินเข้ารั้วโรงเรียนพร้อมกลุ่มเพื่อน ๆ ของเธอ

“ดูซิ ใครหน่ะมาผิวปากแซวพวกเราหน้าโรงเรียนแบบนี้ ดูท่าทางน่ากลัวเนอะ”

“อืมใช่ ๆ พวกเด็กเทคนิคหล่ะซิเนี่ย หน้าตาท่าทางน่ากลัวจังเลย พวกเรารีบเดินเข้าโรงเรียนกันเถอะ”

“ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย เค้าอาจจะไม่ได้แซวพวกเราก็ได้นะ” เธอคนที่แนทหมายตาพูดขึ้นมาบ้าง

“ดาวเนี่ย มองโลกในแง่ดีจังเลยนะ ยังไงก็ไว้ใจไม่ได้หรอก สมัยนี้ไว้ใจใครได้ที่ไหนกัน”

แนทมองสาวน้อยน่ารักที่แนทถูกตาต้องใจเดินเข้าไปในโรงเรียนจนลับตา ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็คงเป็นแค่อาหารตาสำหรับแนทเท่านั้น เพราะแนทเองคงไม่อาจเอื้อมที่จะเด็ดดอกฟ้าเอามาเชยชมอย่างแน่นอน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจากเลิกเรียนแนทขี่รถกลับบ้านและผ่านไปทางโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด เหมือนเช่นทุกวัน แต่ทว่าตั้งแต่วันที่แนทได้เจอกับสาวน้อยคนนั้นสายตาของแนทก็ต้องคอยสอดส่องมองหาแต่สาวน้อยคนนั้นเสมอ จนในวันนี้โชคดีก็เป็นของแนทเข้าจนได้ สาวน้อยที่แนทหมายตาเธอกำลังยืนชะแง้มองหารถที่จะมารับเธอ แนทค่อย ๆ ชะลอรถและขี่เข้าไปใกล้ริมฟุตบาทที่เธอยืนรอรถอยู่

“รอรถอยู่เหรอฮะน้อง เย็นมากแล้วนะรถยังไม่มารับอีกเหรอ”

“เอ่อ ยังเลยค่ะ เดี๋ยวก็คงมาแล้วมั้งค่ะ”

“งั้นเหรอ ให้พี่อยู่รอเป็นเพื่อนมั้ย คนเริ่มน้อยแล้วนี่นา”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” สาวน้อยมองแนทด้วยท่าทางที่หวาดหวั่น

“ไม่ต้องกลัวพี่หรอกนะ พี่ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับน้องนะฮะ เพียงแต่ว่ารู้สึกเป็นห่วงก็เท่านั้นเอง เอาเป็นว่าพี่จะนั่งอยู่เป็นเพื่อน ๆ แถว ๆ นี้ก็แล้วกัน”

แนทขี่รถไปจอดห่างจากที่สาวน้อยยืนอยู่ไกลพอสมควร แนทนั่งบนรถเครื่องและคอยชำเลืองมองสาวน้อยตลอดเวลา ขณะนั้นเองมีรถเก๋งคันใหญ่ใหม่สวยหรูจอดเทียบริมฟุตบาทข้าง ๆ สาวน้อย สาวน้อยหันไปพูดอะไรบางอย่างกับคนขับรถและรีบวิ่งมาหาแนท พร้อมกับพูดว่า

“ขอบคุณที่อยู่รอเป็นเพื่อนนะค่ะ ดาวไปก่อนนะค่ะ” เธอส่งยิ้มให้พร้อมวิ่งกลับไปขึ้นรถที่จอดรออยู่

รถคันใหญ่ค่อย ๆ แล่นจากไปจนลับตา แนทถึงได้สตาร์ทรถและขี่รถกลับบ้านอย่างสบายอารมณ์

“ดาว น้องคนนั้นชื่อดาว หน้าตาก็ดี นิสัยก็เจ๋ง เฮ้อ! ขึ้นชื่อว่าดาว ยังไงก็คงไกลเกินเอื้อมสำหรับคนอย่างเราอยู่แล้วหละ”

หลังจากที่แนทกินข้าวเสร็จแล้ว แนทออกมานอนเล่นตรงระเบียงบ้าน นอนดูดาวที่อยู่บนฟากฟ้า ได้แต่ตั้งคำถามซ้ำไปซ้ำมา ว่าทำไมคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจะทำให้แนทรู้สึกหวั่นไหวได้มากมายถึงขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาแนทก็มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาผ่านเข้ามาในชีวิตหลายต่อหลายคน แต่สำหรับเธอคนนี้แล้วดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่พิเศษจนทำให้แนทถึงกับหลับตาไม่ลง เพราะทุกครั้งที่แนทหลับตาภาพใบหน้าของดาวสาวน้อยที่แนทได้พบเจอรู้จักเป็นครั้งแรกนั้น ภาพใบหน้าที่ใสซื่อรวมทั้งรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ ทุกครั้งที่แนทนึกถึงภาพเหล่านั้นเมื่อไหร่ก็มักทำให้หัวใจของแนทเต้นแรงทุกครั้งเสมอ