และรอยยิ้มของยายนั้นจะยังคงอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป..............

ฉันนั่งรถประจำทางในหมู่บ้านจนมาถึงตัวเมืองในจังหวัดวันนี้อากาศไม่ค่อยดีนักลมพัดแรงท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนฝนกำลังจะตก........บรรดาพ่อค้าแม่ค้าในตลาดพากันเก็บของกัน....ดูวุ ่นวายน่าดู...แล้วที่กรุงเทพฯล่ะคงจะวุ่นวายมากว่านี้เป็นแน่เลย..ฉันคิดในใจแล้วก็เดินไปซื้อตั๋วรถไฟ รอขบวนรถไฟมาจอดที่ชานชลาไม่นานนัก....หัวใจของฉันเต้นระรัวก่อนที่จะก้าวเท้าขึ้นบันได....ไม่ใช่เพราะความลังเลใจหรอกนะที่ทำให้ฉันรู้สึกเช่นนั้นแต่เป็นเพรา ะ...หนทางข้างหน้าที่กำลังจะเกิดขึ้นต่างหากที่ฉันจะไปพบเจอไม่รู้เช่นกันจะเป็นเช่นไร.......ระหว่างทางที่นั่งอยู่บนรถไฟสายฝนก็ตกโปรยปรายลงมา....ละอองฝนรอดช่องจากขอบหน้าต่างความเย็นของสายฝนผสมกับสายลมที่พัดมามันช่างทำให้ตัวฉันเย็นไปหมดทั้งตัว......สิ่งเด ียวที่คิดขึ้นมาได้คือเป็นห่วงยายที่สุดได้เพียงหวังว่าฝนคงไม่ตกแรงเพราะไม่งั้นบ้านที่เราอยู่จะพังลงมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้.....ฉันไม่เคยได้สัมผัสกับบ้านตึกระดาดฟ้าหรือบ้านไม้สักหรูๆ หรอกนะเท่าที่จำได้บ้านที่ฉันอยู่กับยายเป็นเพียงบ้านไม้ไผ่กับหลังคามุมใบจากเท่านั้นเอง...แต่ที่นั่นก็คือบ้านที่อบอุ่นของฉันและที่นั่นมีรักให้ฉันเสมอเพราะที่นั่นมียายของฉัน......