วันนี้เป็นวันที่ฉันกำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งแล้วสินะ....ฉันเดินออกจากบ้านมามีแต่กระเป๋าเสื้อผ้าเพียงใบเดียว..และมีกำลังใจจากยายของฉันเท่านั้นที่ฉันเอามาด้วย...ฉันไม่มีจุดมุ่งหมายอะไรมีเพียงความคิดที่จะต้องหางานทำให้ได้และนั่นคือจุดมุ่งห มายที่ฉันจะเข้ามาในกรุงเทพฯเมืองแห่งแดนศรีวิไลย์...ที่คงจะพอมีงานให้เด็กบ้านนอกอย่างฉันได้ทำบ้าง.....ฉันจบม.6 อายุแค่เพียง 19 ปี ก็ได้แค่หวังว่าคงจะได้งานทำ.....ฉันเดินออกมาจากถนนในหมู่บ้านพยายามมองทุกสิ่งทุกอย่างของถนนสายเล็กๆที่มีต้นไม้ขึ้นสูงสองข้างทางอย่างลึกๆและเต็มตาเพราะฉันไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกนานแค่ไหน...ฉันคงจะคิดถึงที่นี่และคิดถึงยายของฉันมากเป็นที่สุด..ยายเดินมาส่งฉันด้วยแววตาที่ห่วงใยและร่างกายที่เหนื่อยอ่อนแรงฉันรู้ดี...ว่ายายรู้สึกเช่นไร..แต่สิ่งที่ฉันเลือกทำคือเพื่อยายและอนาคตขอ งฉัน...ฉันไม่มีเงินเรียนต่อมหาลัยอย่างคนอื่นหรืออย่างเพื่อนๆที่จบมาพร้อมกันหรอกครอบครัวของฉันไม่ได้ร่ำรวยเรียกว่ายากจนจะดีกว่าพ่อแม่เลิกกันตั้งแต่ฉันยังเด็กๆราวๆ 5 ขวบได้ละมั้งยายบอก...แล้วตั้งแต่นั้นพวกเขาก็หายไปเลยไม่เคยติดต่อกลับมา..มีเพียงยายที่เลี้ยงดูฉันตั้งแต่นั้นมา....ยายบอกว่าตอนที่พวกเขา(พ่อ/แม่) พาฉันมาฝากไว้ฉันงอแงและเอาแต่ร้องไห้มันเหมือนว่าชีวิตของฉันกำลังเริ่มใหม่อีกกับการเปลี่ยนแปลง....ฉันไม่เคยถามถึงพ่อกับแม่อีกเลยเพราะฉันรู้เพียงว่าฉันมีเพียงยาย...ยายที่รักฉันคนนี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน....ยายไม่มีอาชีพอะไรนอกจากทำสวนได้เงินจากการขายผลไม้ในสวนเล็กๆน้อยๆใช้ชีวิตเรียบง่ายฉันไม่เคยเห็นยายสบายสักครั้งเดียวเท่าที่จำได้ยายฉันเป็นคนขยัน...และเวลากลับจากขายผลไม้จะต้องซื้อขนมมาฝากฉันทุกครั้งไป....ยายจะมีรอยยิ้มเสมอเวลาที่ฉันได้กินข นมอร่อยๆที่ยายซื้อมาฝาก......