มีนยังคงใช้เวลาอยู่กับฝนในห้องนอนของฝน ไต่ถามทุกข์สุขเรื่องราวที่ผ่านมา มองจ้องแววตาที่มีนไม่ได้มองมานาน ทั้งสองพูดคุยกัน หยอกล้อ หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

“อย่าซิค่ะมีน เล่นแบบนี้ฝนไม่เล่นด้วยแล้วนะ”

“อย่าหนีซิ มาให้มีนหอมแก้มซะดี ๆ นี่แน่จับได้แล้ว” มีนรวบตัวของฝนเข้ามากอดและหอมแก้มด้วยความรักใคร่

“พอแล้วค่ะมีน ยังไม่เบื่ออีกเหรอ หอมแก้มฝนจนช้ำไปหมดแล้วนะคะเนี่ย”

“มีนไม่มีวันเบื่อฝนหรอก ก็ฝนออกจะน่ารักขนาดนี้นี่นา”

“แล้วมีนหิวหรือยังหละคะ เดี๋ยวฝนไปหาอะไรมาให้ทานนะ”

“มีนหิวอย่างอื่นมากกว่า” มีนทำตาแวววาวและจ้องมองฝนอย่างมีเลศนัย

“บ้าจังมีนเนี่ย ไม่หิวก็ตามใจ งั้นฝนลงไปหาอะไรทานก่อนนะ”

“โห มีนล้อเล่น ถ้างั้นฝนเอาอะไรก็ได้มาฝากมีนด้วยละกัน”

“ค่ะ รอแป๊บนึงนะ”

มีนนอนเล่นบนเตียงพร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายใจ ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก – ก๊อก – ก๊อก.........
มีนรีบกระโดดลงจากเตียงและวิ่งไปเปิดประตูเพราะว่าคิดฝนคงจะถือถาดอาหารมาจนเต็มมือ และเมื่อมีนเปิดประตูจึงได้รู้ว่าคนที่เคาะประตูห้องนั้นแท้จริงกลับกลายเป็นปลายฝันนั่นเอง

“ฝัน” มีนอุทานชื่อของฝันขึ้นมาอย่างตกใจ

“พี่มีน เข้ามาอยู่ห้องพี่ฝนได้ไงค่ะเนี่ย พี่มีนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฝันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”

“เอ่อ คือว่า พี่อยากทำเซอร์ไพส์ฝันไงหละจ๊ะ“

“พี่มีนเนี่ย ชอบเล่นอะไรก็ไม่รู้ ฝันตกใจแทบแย่เลยนะค่ะ”

“แหม พี่อุตส่าห์ซ่อนตั้งนาน พึ่งหาพี่เจอเองเหรอ”

“ก็ใครจะไปรู้หละค่ะ ว่าพี่มีนจะมาแอบอยู่ที่นี่ พี่มีนไปห้องฝันมั้ยหละค่ะ”

“ก็ ก็ดีเหมือนกันจ๊ะ”

ฝันจูงมือมีนพาเดินเข้าไปในห้องนอนของฝัน ซึ่งสวนทางกับฝนที่กำลังถือถาดอาหารเข้าห้องนอนของฝนเองพอดี

“อ้าวพี่ฝน ถือถาดอาหารมาเต็มเลย วันนี้ทานในห้องเหรอค่ะ”

“เปล่าหรอกจ๊ะ พอดีมีนเค้าบ่นหิว พี่ก็เลยเอามาให้เค้า”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง มาค่ะ เดี๋ยวฝันช่วยยกนะค่ะ พี่มีนเค้าชอบเล่นอะไรก็ไม่รู้ งั้นฝันพาพี่มีนไปห้องของฝันก่อนนะค่ะ” ฝันรับถาดอาหารที่ฝนส่งมาให้

“มาฝัน เดี๋ยวพี่ถือเอง” มีนพูดพร้อมกับถือถาดอาหารและเดินตามฝันเข้าไปในห้อง

“เอ่อ ขอบใจมากนะฝน” มีนหันมาขอบใจฝนก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนของฝัน

ฝนได้แต่มองตามอย่างเจ็บปวดใจ เพราะยังไงฝนก็คงได้แต่ทำใจว่าตอนนี้ฝนเป็นได้แค่ไหนในฐานะอะไรสำหรับมีน

“เป็นไงค่ะพี่มีน ห้องนอนของฝันน่านอนมั้ยค่ะ เมื่อคืนพี่มีนโทรมาบอกว่าจะปีนมาหาฝัน ฝันก็อุตส่าห์รอตั้งนาน”

“แหม นึกว่าพี่จะปีนมาหาจริง ๆ หรือไง ก็นะ คบกันมาตั้งนานพี่ยังไม่รู้เลยนี่นาว่าห้องนอนของฝันอยู่ตรงไหน”

“ก็พี่มีนออกจะเก่งนี่ค่ะ ฝันก็นึกว่าพี่มีนจะรู้นะซิ”

“หิวแล้วหละ พี่ขอทานก่อนนะ” มีนตักอาหารเข้าปาก แต่ทว่าหัวใจกลับล่องลอยไปหาใครอีกคนที่อยู่ใกล้แต่ไกลเหลือเกินสำหรับมีน

“วันนี้ทำไมพี่มีนพูดน้อยจังเลยหละค่ะ\"

“เปล่านี่ พี่ก็เป็นของพี่แบบนี้เอง ทำไมเหรอทุกทีพี่พูดมากหรือไง”

“ก็ใช่นะซิค่ะ พี่มีนเคยเป็นคนขี้เล่น ขี้แกล้ง แต่วันนี้พี่มีนดูแปลกไปนะค่ะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”

“เปล่านี่ พี่อิ่มแล้วหละ พี่ขอตัวกลับก่อนนะ”

“อ้าว จะกลับแล้วเหรอค่ะ ทำไมกลับเร็วจังเลยหละ”

“เอ่อ พอดีพี่มีธุระที่จะต้องทำ ไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะเด็กดี” มีนเอามือขยี้ที่หัวของฝันเบา ๆ และเดินจากไป ทิ้งให้ฝันได้แต่สงสัยในพฤติกรรมที่แปลกไปของมีน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

นับจากวันนั้นมีนเริ่มห่างหายไป ไม่มาเล่นหยอกล้อพูดคุยเหมือนแต่ก่อน หลายครั้งที่ฝันโทรไปหา มีนมักจะอ้างว่าทำงานยุ่งบ้าง มีธุระสำคัญบ้าง จนทำให้ปลายฝันนั้นรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจว่าเพราะเหตุอะไรมีนถึงได้เปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่มีนนั้นเงียบหายไป

“ว่าไงฝัน นั่งเหม่อลอยไปถึงไหนแล้วหละ”

“อ้าวพี่ฝนเองเหรอ วันนี้ไม่ออกไปไหนเหรอค่ะ”

“ไม่หรอกจ๊ะ เป็นอะไรไปหละ นั่งเศร้าเชียว”

“ก็แค่รู้สึกเหงานิดหน่อยค่ะ”

“มีอะไรไม่สบายใจก็บอกพี่ได้นะ”

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ฝันแค่รู้สึกน้อยใจพี่มีนที่เค้าไม่มาสนใจใยดีฝันเหมือนเมื่อก่อน”

“อืม มีนเค้าอาจจะงานยุ่งก็ได้มั้ง อย่าคิดมากไปเลยนะ”

“ค่ะ”

ฝนยื่นมือไปจับมือของฝันเพื่อให้กำลังใจ แต่ทว่ามือของฝนนั้นก็ได้สัมผัสกับแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย และเมื่อฝนมองแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของฝันชัดเจนขึ้น จึงได้พบว่าแหวนวงนี้เคยเป็นแหวนแทนใจระหว่างฝนกับมีนเมื่อครั้งเก่าก่อนนั่นเอง

“แหวนวงนี้ มีนเค้าให้ฝันเหรอจ๊ะ”

“ใช่ค่ะ แหวนวงนี้มีความสำคัญสำหรับฝันมากเลยหละค่ะ เพราะเป็นแหวนแทนใจของฝันกับพี่มีน”

“เหรอจ๊ะ งั้นก็เก็บรักษาเอาไว้ให้ดี ๆ หละ งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ”

ฝนเดินจากไปพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย วันเก่า ๆ ก็คงเป็นเพียงแค่อดีต สำหรับฝนและมีนในตอนนี้ คงเป็นเพียงแค่ถ่านไฟเก่าที่มอดดับไปไม่อาจคุกรุ่นลุกไหม้เป็นไฟรักได้อีกครั้ง

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ทางด้านมีนเอง มีนยอมรับว่าตอนนี้มีนรู้สึกว้าวุ่นใจ จนไม่อาจที่จะไปพบหน้าใครต่อใครได้ ไม่ว่าจะเป็นฝนหรือฝันก็ตาม หากมีนคิดที่จะไปเริ่มต้นใหม่กับฝนก็เท่ากับว่าที่ผ่านมามีนคบกับฝันเพียงเพราะต้องการฆ่าเวลาเท่านั้น

ปัญหาที่สำคัญสำหรับมีนในตอนนี้ก็คือ หัวใจของมีนต้องการใครกันแน่ ระหว่างฝนคนที่มีนหลงใหลใฝ่ฝันอยู่ตลอดเวลา และฝันสาวน้อยที่บริสุทธิ์น่าทะนุถนอมเหมือนนางฟ้าตัวน้อย ๆ สำหรับมีน

“ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง ถ้าเอาทั้งสองอย่างก็คงเหมือนกับว่าเราจับปลาสองมือซินะ เฮ้อ....” มีนได้แต่บ่นรำพึงรำพัน และถอนหายใจด้วยความกลุ้มใจ

“ถ้าเราเลือกฝน และปล่อยให้ฝันมีอนาคตที่ดีกว่านี้ ทำแบบนี้จะดีมั้ยนะ” มีนคิดพร้อมกับตัดสินใจโทรไปหาฝนเพื่อบอกให้รับรู้ถึงการตัดสินใจเลือกเส้นทางรักที่มีนคิดว่าทางออกทางนี้น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย

กริ๊ง....กริ๊ง....กริ๊ง....

“ฮัลโหล ฝนเหรอ คือว่ามีนมีธุระจะคุยด้วย ฝนพอจะมีเวลาว่างมั้ย”

“มีนมีธุระอะไรกับฝนเหรอ ฝนว่าเราสองคนเลิกทำอะไรที่มันเหลวไหลได้แล้วนะ”

“โธ่ฝน ให้โอกาสมีนหน่อยซิ มีนมีธุระสำคัญที่จะคุยด้วยจริง ๆ ฝนรออยู่ที่บ้านนะ มีนจะแวะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ” มีนวางโทรศัพท์และรีบคว้ากุญแจรถบึ่งรถไปที่บ้านไร่ปลายตะวันทันที

แต่ในขณะนั้นเอง หลังจากที่ฝนคุยโทรศัพท์กับมีนเสร็จ และกำลังจะเดินไปนั่งเล่นที่โซฟาต่อ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกครั้งนึงพอดี

กริ๊ง....กริ๊ง....กริ๊ง....

“ฮัลโหล ขอสายใครค่ะ”

“ฮัลโหล ฝนหรือเปล่า นี่นัทเองนะ”

“นัท….” ฝนอุทานด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชื่อนี้หวนกลับมาในชีวิตของฝนอีกครั้ง

“ใช่ นัทเอง นัทอยากจะขอโทษฝน เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดนัทผิดเอง นัทขอโอกาสแก้ตัวอีกซักครั้งได้มั้ย”

“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วนะนัท เรื่องราวของเราสองคนจบกันไปนานแล้ว นัทอยากจะมีผู้หญิงกี่ร้อยกี่พันคน ฝนก็ให้โอกาสนัทได้ใช้เต็มที่แล้วไงหละ”

“แต่ว่า ผู้หญิงพวกนั้นไม่มีใครที่เข้าใจนัทได้ดีเหมือนฝนนี่ฮะ ฝนอย่าใจร้ายกับนัทซิ”

“ซักวันนึงนัทก็ต้องเจอใครซักคนที่ดีกว่าฝน คนที่เค้าสามารถดูแลนัทได้ ปล่อยฝนไปเถอะนะ เราสองคนจบกันไปนานแล้ว”

“ฝนจบ แต่นัทไม่มีวันจบแน่นอน ตอนนี้นัทอยู่ที่เชียงใหม่แล้วนะ ใกล้จะถึงบ้านฝนแล้วหละ รอนัทด้วยนะ” นัทพูดพร้อมกับวางสายโทรศัพท์ ปล่อยให้ฝนได้แต่ยืนอึ้งถือสายโทรศัพท์ค้างไว้อยู่อย่างนั้น

รถไฟสองขบวนที่ต่างก็ระอุด้วยไอแห่งความรักต่างก็กำลังตั้งหน้าตั้งตาที่จะวิ่งไปหาจุดหมายปลายทาง และหากเมื่อรถไฟทั้งสองมาบรรจบพบกันยังจุดหมายปลายทางพร้อม ๆ กันพอดีก็คงจะเกิดการชนปะทะกันอย่างรุนแรงแน่นอน แล้วฝนซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางของรถไฟทั้งสองขบวนควรจะทำอย่างไรต่อไปดี?

“พี่ฝน พี่ฝนเป็นอะไรไปค่ะ ถือโทรศัพท์ค้างเชียว มีเรื่องอะไรหรือเปล่าค่ะ”

“เอ่อ คือว่า เปล่าหรอกจ๊ะ วันนี้พี่รู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ถ้ามีใครมาหาพี่บอกเค้าว่าพี่ไม่อยู่นะ พี่ไม่อยากจะพบใครทั้งนั้น”

“ได้ค่ะพี่ฝน อย่าลืมทานยาด้วยนะค่ะ สีหน้าไม่ค่อยจะดีเลย ให้ฝันช่วยประคองเข้าห้องมั้ยค่ะ”

“ไม่เป็นไรจ๊ะ พี่เดินไปเองได้ อย่าลืมที่พี่สั่งไว้นะ ขอบใจมากจ๊ะ”

“ค่ะ ได้ค่ะ” ฝันได้แต่มองตามพี่สาวของตนเองด้วยความไม่สบายใจ สีหน้าของพี่ฝนในตอนนี้นั้นซีดขาวราวกับกระดาษ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

มีนขับรถไปไร่ปลายตะวันด้วยความกระวนกระวายใจ ในขณะที่นัทเองก็รีบขับรถไปหาฝนด้วยความร้อนรนเช่นกัน

มีนขับรถเข้าไปในไร่ปลายตะวัน ในขณะที่นัทนั้นก็ขับรถตามเข้ามาพอดี และเมื่อทั้งสองจอดรถและลงมาจากรถจึงพบว่าศัตรูคู่อาฆาตเพื่อนรักเพื่อนแค้นได้มาอยู่ตรงหน้าในตอนนี้แล้ว

ท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ แต่ทว่าเลือดในกายของมีนและนัทนั้นกลับสูบฉีดพลุ้งพล่านไปด้วยไฟแค้นที่รอคอยการชำระสะสางมานานแสนนาน

“แก ไอ้นัท แกยังมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอวะ”

“แล้วแกหละ ไอ้มีน แกมายุ่งกับเมียชาวบ้านทำไม”

“ใครเมียแกไอ้นัท ตอนนี้ฝนไม่ได้เป็นเมียใครทั้งนั้น รวมทั้งแกด้วย”

“เดี๋ยวก็รู้ว่าแกกับชั้น ฝนจะเลือกใคร”

“อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยว่ะ แกมันเพื่อนทรยศ แกแย่งฝนไปจากเรา เรายังจำได้ดีไม่มีวันลืม”

“ใครบอกว่าชั้นแย่งฝนไป แกมันพวกไม่มีน้ำยาต่างหาก ผู้หญิงเค้าถึงได้ตีจากไป ฮ่าๆๆๆ” นัทหัวเราะด้วยความสะใจ

“หนอย ดูถูกกันมากไปแล้วนะโว๊ย” มีนกำหมัดแน่นและชกไปที่หน้าของนัท อย่างเต็มแรงจนส่งผลให้นัทเซถลาล้มลงพร้อมกับเลือดที่เริ่มไหลออกมาจากริมฝีปาก นัทค่อย ๆ เอามือแตะที่ริมฝีปาก และเมื่อนัทเห็นเลือด นัทยันตัวลุกขึ้นมาและกำหมัดต่อยสวนมีนคืนไปเช่นกัน

“วันนี้แหละ วันนี้ที่แกกับชั้นต้องชำระแค้นที่รอการสะสางมานาน” มีนกะชากคอเสื้อของนัท พร้อมกับต่อยและเตะนัทไปอย่างเต็มแรง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังชกต่อยกันอย่างชุลมุนนั้น ฝันซึ่งนั่งอยู่ภายในบ้าน ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากข้างนอกบ้านจึงแง้มผ้าม่านดู และเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังชกต่อยกันนั้น หนึ่งในนั้นก็คือพี่มีน และอีกหนึ่งคนที่ฝันเริ่มเห็นถนัดชัดตาก็คือพี่นัท ฝันจึงรีบวิ่งไปชั้นบนและเคาะประตูเรียกฝนให้ออกมาช่วยห้ามทั้งสองคนไม่ให้ทะเลาะชกต่อยกัน

ก๊อก – ก๊อก – ก๊อก

“พี่ฝน เปิดตูหน่อยค่ะ แย่แล้วค่ะพี่ฝน เร็ว ๆ ค่ะ”

“มีอะไรเหรอฝัน เอะอะเสียงดังมาเชียว มีเรื่องอะไรเหรอ”

“ก็พี่มีนกับพี่นัทซิคะ กำลังชกต่อยกันใหญ่เลยหละค่ะ”

“อะไรนะ แล้ว...แล้วพี่จะทำยังไงดีหละ”

“พี่ฝนช่วยไปห้ามสองคนนั่นหน่อยซิคะ”

“แต่ว่า.....”

“นะคะพี่ฝน รีบไปห้ามก่อนที่สองคนนั่นจะตายกันไปข้างนึงซะก่อนนะค่ะ” ฝันดึงมือของฝนให้ลงมาข้างล่างด้วยความร้อนใจ ที่สำคัญตอนนี้ฝันรู้สึกร้อนใจเป็นห่วง พี่มีนจนอกแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ฝนเปิดประตูบ้านและเห็นภาพคนสองคนกำลังชกต่อยกันเพียงเพราะทั้งสองฝ่ายต่างก็มีจุดหมายปลายทางเดียวกันนั่นเอง

“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้นะ พอได้แล้วทั้งสองคนนั่นแหละ”

เสียงของฝนกลืนหายไป จนดูช่างไม่มีความหมายสำหรับคนสองคนที่กำลังบ้าคลั่งหน้ามืดตามัว จนลืมนึกไปว่าตนเองต่างก็มีฐานะ มีการศึกษา และไม่ควรที่จะมาตัดสินปัญหาด้วยการชกต่อยกันแบบนี้

“พอได้แล้วค่ะ พี่มีน พี่นัท ฝันขอร้องนะค่ะ” น้ำตาของฝันเริ่มไหลเมื่อเห็นสภาพของคนที่ตนรักกำลังย่ำแย่

จังหวะนั้นเอง มีนโดนต่อยและเซล้มลง นัทซึ่งกำลังจะตามมาซ้ำ จู่ ๆ ก็มีร่าง ๆ หนึ่งมากอดมีนไว้ไม่ให้นัททำร้ายมีนได้อีก

“พี่มีนเป็นอะไรมากหรือเปล่าค่ะ พี่นัทพอได้แล้วค่ะ ฝันขอร้อง”

“ออกไปเดี๋ยวนี้นะฝัน ไปปกป้องมันทำไมกัน คนที่ชอบมายุ่งกับเมียชาวบ้าน มันต้องเจอดีแบบนี้แหละ”

“พูดให้ดี ๆ นะโว้ย ไอ้นัท” มีนทำท่าจะลุกขึ้นมาแต่ว่าฝันรั้งตัวของมีนไว้

“หมายความว่ายังไงกันค่ะเนี่ย ฝันงงไปหมดแล้ว”

“ไอ้มีนมันไม่ได้บอกฝันเหรอ ว่ามันไม่มีน้ำยาจนทำให้ฝนพี่สาวของฝันหนะ ต้องเลิกรากับมัน มาซบอกในอ้อมกอดของพี่ ฮ่าๆๆ”

“หมายความว่า พี่มีนกับพี่ฝนเคยเป็นคนรักกันมาก่อนอย่างนั้นใช่มั้ยค่ะ”

“ฝันก็ลองถามความจริงจากไอ้มีนมันดูซิ”

“จริง ๆ เหรอค่ะพี่มีน ตอบฝันมาซิค่ะ”

“เอ่อ คือว่า”

“กล้าทำก็กล้ารับหน่อยซิวะ ไม่งั้นแกจะมานั่งหวงก้างฝนอยู่ทำไม”

“นี่พอได้แล้วทั้งสองคนนั่นแหละ เลิกมายุ่งวุ่นวายกับชั้นซักที ขอให้ชั้นอยู่ เงียบ ๆ คนเดียวได้มั้ย ออกไปจากชีวิตของชั้นได้แล้ว ทั้งสองคนนั่นแหละ” ฝนซึ่งยืนอยู่ในเหตุการณ์พูดพร้อมกับวิ่งหนีขึ้นไปบนห้องนอน

“เดี๋ยวซิฝน รอนัทก่อน เรายังมีเรื่องที่จะต้องคุยกันนะ” นัทพูดพร้อมกับวิ่งตามฝนเข้าไปในบ้าน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“ฝัน พี่ขอโทษ ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่ปิดบังฝันมาตลอด พี่ขอโทษจริง ๆ”

“ไม่ต้องมาขอโทษฝันหรอกค่ะ ฝันรู้ว่าฝันไม่ได้มีค่ามากมายอะไรสำหรับพี่ พี่คงเห็นฝันเป็นแค่ตัวฆ่าเวลา เห็นว่าฝันเป็นตัวแทนของพี่ฝนเท่านั้นเอง”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ พี่รักฝันตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าฝันเป็นน้องสาวของฝนด้วยซ้ำไป”

“แต่ยังไง ในใจของพี่ก็ยังคงมีแต่พี่ฝนอยู่ตลอดเวลาใช่มั้ยค่ะ รวมทั้งแหวนวงนี้ แหวนที่พี่เคยบอกว่าเป็นสัญญาแทนใจของเราสองคน ที่จริงมันเป็นแหวนแทนใจของพี่กับพี่ฝนใช่มั้ยค่ะ”

“เอ่อ.....”

“แหวนวงนี้มันจะมีค่าถ้ามันได้สวมในนิ้วของคนที่พี่รักจริง ๆ และคน ๆ นั้นก็คือพี่ฝน ไม่ใช่ฝัน ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ขอบคุณที่สอนให้ฝันได้รู้จักกับคำว่ารัก” ฝันถอดแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายและส่งคืนให้มีนพร้อมกับเดินจากไปพร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ หลั่งรินออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ

มีนกำแหวนในมือไว้แน่น ตอนนี้มีนได้รู้แล้วว่าหัวใจของมีนต้องการใครกันแน่ แต่เมื่อรู้คำตอบ มันก็สายไปซะแล้วสำหรับมีน มีนล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้ามองท้องฟ้าที่เกลื่อนไปด้วยหมู่ดาว มีนหลับตาและนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา ใครกันที่คอยเอาใจห่วงใยมีนไม่เคยเปลี่ยนตั้งแต่วันแรกจนถึงในวันนี้ ฝันดีที่มีนมาตลอดต้องกลับกลาย มาเป็นฝันร้ายที่ทำร้ายทำลายให้มีนต้องดำดิ่งไปสู่ความเจ็บปวดหัวใจอีกครั้ง