วันเวลาผ่านไปช้า ๆ แต่ทว่าวันเวลากลับผ่านไปไวในความรู้สึกของมีน จากยัยตัวเล็กที่มีนเคยเรียกจนติดปาก มาบัดนี้ยัยตัวเล็กของมีนได้เติบโตเป็นสาวสะพรั่งและตัวสูงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ที่สำคัญตอนนี้ยัยตัวเล็กของมีนเติบโตเป็นสาวสวยดาวเด่นของโรงเรียน และเริ่มมีใครหลายต่อหลายคนหมายปองยัยตัวเล็กจนถึงขนาดตามติดคอยส่งดอกกุหลาบให้ทุกวี่ทุกวัน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้แทบจะไม่มีใครสนใจยัยตัวเล็กของมีนเลยแม้แต่คนเดียว

~ กริ๊ง – กริ๊ง..... ~ กริ่งสัญญาณบอกเวลาเลิกเรียน ขณะที่ฝันกำลังเดินมารอรถที่หน้าโรงเรียนนั้น ก็มีเสียงของใครคนหนึ่งร้องเรียกชื่อฝันตามมาข้างหลัง

“ฝันจะกลับบ้านแล้วเหรอครับ เอ่อ! คือว่าพี่เอาดอกกุหลาบมาให้ฝันครับ” บอยนักบาสหนุ่มรูปหล่อของโรงเรียนวิ่งตามฝันมา และยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดให้กับฝัน

“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าพี่บอยไม่ต้องเอาดอกกุหลาบมาให้ฝันอย่างนี้ทุกวันก็ได้นะค่ะ เปลืองตังค์เปล่า ๆ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็พี่อยากให้ฝันนี่นา ถ้าไม่รังเกียจให้พี่ไปส่งฝันที่บ้านได้หรือเปล่าครับ”

“อย่าดีกว่าค่ะ เดี๋ยวคนมารับฝันไม่เจอฝัน เดี๋ยวเค้าจะบ่นเอาค่ะ”

“เหรอครับ งั้นไว้โอกาสหน้าพี่คงมีโอกาสได้ไปส่งฝันที่บ้านบ้างนะครับ”

ขณะที่บอยกำลังป้อนคำหวานจีบฝันอยู่นั้น ก็พอดีมีเสียงบีบแตรรถดังขึ้นมาพอดี

ปริ๊น – ปริ๊น เสียงแตรรถดังขึ้น ฝันกล่าวร่ำลาบอยและรีบเดินไปที่รถคันที่บีบแตรเรียกฝันอยู่

“รู้แล้วหละค่ะว่ามารับ ไม่ต้องบีบแตรก็ได้นี่นา” ฝันพูดพร้อมกับเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งคู่กับคนขับรถที่แสนจะขี้บ่น

“อ้าวก็นึกว่าไม่เห็นนะซิ เห็นมัวยืนยิ้มหวานอยู่กับแฟนไม่ใช่เหรอ”

“ใครบอกว่าเป็นแฟนฝันกันหละ ไม่ใช่ซักกะหน่อย”

“อ้าวไม่ใช่หรอกเหรอ นึกว่าใช่ซะอีกนะเนี่ย ท่าทางออกจะเป็นห่วงเป็นใยออกขนาดนั้น”

“คุณครูมีนเจ้าขา บ่นพอหรือยังหละเจ้าค่ะ ฝันหิวจะแย่แล้วเนี่ย ไปหาอะไรกินกันก่อนเข้าบ้านดีกว่าค่ะ”

“แหม นอกเรื่องเชียวนะ หาเรื่องอู้อีกหละซิ ยังไงกินเสร็จแล้วก็ต้องรีบกลับไปทำการบ้าน แล้วก็ทบทวนแบบฝึกหัดด้วยเข้าใจมั้ย”

“ค่ะ ฝันโตแล้วนะค่ะ ไม่ใช่เด็กซักกะหน่อย บ่นมากเดี๋ยวก็แก่ไวหรอกค่ะ”

“ครับผม อีกหน่อยก็คงไม่มีตาแก่ขี้บ่นคนนี้คอยจ้ำจี้จ้ำไชอีกแล้วหละ”

“เชอะ ชอบพูดแบบนี้อยู่เรื่อยเลย” ฝันทำหน้าบึ้งและกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

“โอเค ไม่พูดก็ได้ พี่ขอโทษ อย่างอนเลยนะ งอนมากเดี๋ยวตูดงอนนะเอ้า”

“พี่มีนอ่ะ ไม่ต้องมาแหย่ฝันเลยนะ” ฝันเผลอยิ้มออกมา และเอามือตีที่ต้นแขนของมีนเข้าอย่างจัง

ความสัมพันธ์ของลูกศิษย์กับอาจารย์ผันผ่านไปปีแล้วปีเล่า จนอีกไม่นานสาวน้อยจอมซนก็ถึงเวลาที่จะต้องเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย แต่ทว่าความรู้สึกภายในใจของมีนนั้นเล่า ใครเลยจะรู้ว่าความรู้สึกของมีนที่มีต่อฝันยิ่งนานวันก็ยิ่งเพิ่มพูนความรักจนอยากจะเป็นเจ้าของครอบครองหัวใจของปลายฝัน

ณ ศาลาท่าน้ำ มีนนั่งทอดสายตาเหม่อมองนึกย้อนกลับไปในอดีต นึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา มีนใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับการสอนพิเศษให้กับฝัน จนทำให้มีนลืมเลือนความเจ็บปวดในหัวใจที่เคยมี

“ฮะแอ่ม ว่าไงค่ะ นั่งเหม่อลอยไปไกลถึงไหนกันเอ่ย”

“อ้าว ว่าไงยัยตัวเล็ก กลับมาจากโรงเรียนแล้วเหรอ วันนี้ได้ดอกกุหลาบมากี่ดอกหละ”

“ก็ไม่รู้ซิ จำไม่ได้หรอกค่ะ ได้มาฝันก็เอาไปแจกเพื่อนหมดแล้วหละค่ะ”

“งั้นเหรอ อืมจริงซิอีกไม่นานก็จะเข้ามหาลัยแล้วซินะ ต่อจากนี้ไปก็จะไม่มีใครมาคอยจ้ำจี้จ้ำไชเราทุกวันแล้วหละ”

“พูดแบบนี้อีกแล้ว ถ้าพี่มีนพูดแบบนี้อีกที ฝันโกรธพี่มีนจริง ๆ ด้วย”

“อืม มันคงถึงเวลาที่พี่ต้องลาขาดจากความเป็นครูแล้วหละนะ ต่อจากนี้ไปจะไม่มีใครมาคอยบ่น คอยว่าเราแบบนี้อีกแล้ว ไม่ดีหรอกเหรอ”

“ไม่นะ ฝันไม่ยอมหรอก ยังไงพี่มีนก็ต้องเป็นครูสอนฝันแบบนี้ตลอดไป”

“อย่าทำแบบนี้ซิฝัน ฝันโตแล้วนะ ถึงเวลาที่ฝันต้องก้าวเดินด้วยตัวเองแล้วนะ”

“พี่มีนเบื่อฝันใช่มั้ยค่ะ ฝันสัญญานะค่ะว่าต่อไปนี้ ฝันจะไม่ดื้อไม่ซน นะค่ะพี่มีน”

“ฝัน เข้าใจพี่บ้างซิ พี่ไม่อยากเป็นครูสอนฝันอีกต่อไปแล้วเข้าใจมั้ย”

“ใช่ซิ ฝันมันน่าเบื่อ น่ารำคาญ งั้นต่อไปนี้ฝันก็จะไม่มาให้เห็นหน้าอีกแล้ว” น้ำตาของฝันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ฝันเอามือปาดน้ำตา และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองมีน

“เดี๋ยวซิฝัน รอพี่ก่อน” มีนรีบลุกขึ้น และวิ่งตามฝันไป

“ตามมาทำไมหละ ไปให้พ้นเลยนะ”

“ฝัน เดี๋ยวซิ” มีนเอามือทั้งสองข้างโอบกอดฝันไว้ไม่ให้หนีไปไหน

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” ฝันพยายามแกะมือของมีนที่กอดรัดอยู่

“ไม่ ยังไงพี่ก็ไม่ปล่อยจนกว่าพี่จะพูดจบ พี่ขอลาออกจากการเป็นครูของฝัน แต่ว่า...พี่จะขอสมัครเป็นคนรักของฝันแทน จะได้หรือเปล่าหละ”

ฝันแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ว่าคำพูดประโยคนี้จะออกมาจากปากของพี่มีน

“พี่พูดจริง ๆ นะ พี่รู้ใจตัวเองดี และพี่ก็รอเวลานี้มาตลอดเพื่อที่จะบอกให้ฝันรับรู้ มันอาจจะเร็วไปสำหรับฝัน แต่มันนานมากนะสำหรับการรอคอยของพี่”

“พี่มีนแกล้งฝันอีกแล้วใช่มั้ย พี่มีนอย่ามาหลอกฝันดีกว่า”

“ถ้าฝันไม่เชื่อ ฝันลองมองตาพี่ซิ ลองดูซิว่าแววตาของพี่โกหกฝันหรือเปล่า” มีนคลายวงแขนที่โอบกอดฝัน เพื่อให้ฝันหันกลับมามองสบตาค้นหาความหมายในแววตาของมีน

ฝันสบตามีนเนิ่นนาน นานจนฝันแน่ใจว่าแววตาของมีนไม่ได้โกหกฝัน แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความจริงใจ

“ฝันก็รักพี่มีนเหมือนกันค่ะ” ฝันพูดพร้อมกับโผเข้ากอดมีน เช่นเดียวกับมีนที่รอคอยคำตอบนี้มานานแสนนาน

“แต่ว่า ฝันขอเวลาหน่อยได้มั้ยค่ะ ตอนนี้ฝันยังรู้สึกสับสน พี่มีนให้เวลาฝันหน่อยนะค่ะ”

“ได้ซิ เราค่อย ๆ ศึกษาดูใจกันไป แต่พี่ก็ดีใจนะที่อย่างน้อยตอนนี้ฝันก็เปิดใจให้กับพี่”

“พี่มีนแน่ใจนะค่ะว่าจะคบกับฝัน”

“แน่ใจซิ ทำไมถามแบบนี้หละ”

“ก็ฝันเป็นแค่เด็กกะโปโลนี่ค่ะ ไม่เห็นมีอะไรให้น่าสนใจตรงไหน”

“มีซิ มีมากจนไม่มีใครที่จะสามารถมาแทนที่ฝันของพี่ได้”

“แหม ไม่น่าเชื่อนะค่ะ ว่าพี่มีนจะปากหวานเป็นเหมือนคนอื่นเค้าด้วย”

“ทุกทีพี่ปากเหม็นหรือไง ฮ่าๆ” มีนพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“บ้า ไม่ใช่ซักหน่อย ก็เห็นทุกทีได้แต่จู้จี้ขี้บ่นนี่นา ไม่คิดว่าจะพูดจาหวาน ๆ เป็นด้วยนี่ค่ะ”

“อืม งั้นต่อไปนี้พี่จะพูดหวาน ๆ เอาให้มดเดินตามเป็นขบวนพาเหรดเลยดีมั้ย” มีนพูดพร้อมกับเอามือขยี้ผมของฝันอย่างเอ็นดู

“เอ! พี่มีนมาคบกับฝันแบบนี้ สาว ๆ ของพี่มีนไม่น้อยใจกันแย่เหรอค่ะ”

“สาว ๆ ของพี่เหรอ มีซะที่ไหนหละ”

“อ้าวก็เด็กผู้หญิงที่ชื่อกิ๊ฟไงหละค่ะ เห็นเวลาเค้ามาหาพี่มีนทีไรต้องกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันทุกทีไม่ใช่เหรอค่ะ”

“แหม ไม่ยักรู้นะว่าฝันเองก็สนใจในตัวพี่เหมือนกัน กับกิ๊ฟพี่คิดแบบน้องสาว แต่กับเราเจ้าตัวเล็กพี่คิดแบบเจ้าสาว เข้าใจหรือยังครับผม”

“พูดแบบนี้ ฝันก็เขินเป็นเหมือนกันนะค่ะ” ฝันพูดอย่างเขินอายพร้อม ๆ กับใบหน้าที่ค่อย ๆ แดงขึ้นเรื่อย ๆ

“อืม จริงซิ พี่ไม่ได้เตรียมอะไรมาให้ฝัน ก็คงมีแต่แหวนที่พี่ใส่ติดนิ้วอยู่เป็นประจำนี่แหละ มันอาจจะเก่าไปซักหน่อย เอาเป็นว่ามัดจำมัดใจไว้ก่อนละกัน” มีนถอดแหวนที่นิ้วนางข้างขวา แหวนที่เคยเป็นคำมั่นสัญญาระหว่างมีนกับฝนคนรักเก่าว่าจะคงมั่นรักกันตลอดไป แต่ตอนนี้แหวนวงนี้คงต้องทำหน้าที่ใหม่ย้ายไปมัดจำมัดใจฝันคนที่ทำให้มีนไหวหวั่น และเธอนี้จะเป็นคนเดียวที่มีนจะคงมั่นและสัญญาว่าจะรักกันตลอดไป

มีนค่อย ๆ ย่อตัวและคุกเข่าลงตรงหน้าฝัน พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของฝันและค่อย ๆ ประทับรอยจูบที่หลังมือของฝันอย่างแผ่วเบา

“พี่มีนค่ะ ไม่เห็นจะต้องคุกเข่าเลยนี่นา ทำท่าซะเว่อร์เชียว”

“ก็ทำแบบเจ้าชายขอเจ้าหญิงแต่งงานไง น่านะ นาน ๆ จะมีโอกาสได้ทำแบบนี้ซักครั้งนึง”

“งั้นแสดงว่าพี่มีนก็เคยทำแบบนี้มาก่อน ใช่มั้ยค่ะ”

“ก็เมื่อกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วหละ แต่ตอนนี้ให้รู้ไว้ว่าต่อจากนี้ไปทั้งตัวและหัวใจของพี่ขอฝากไว้ที่ปลายฝันของพี่คนนี้คนเดียวเท่านั้น” มีนมองสบตาฝัน และค่อย ๆ สวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย ท่ามกลางสายลมที่พัดโชยมาเป็นสักขีพยานความรักของทั้งสองที่มีต่อกัน