ที่สุดมีนและมิวก็ย้ายเข้ามาอยู่บ้านไร่ในฝันอย่างเป็นทางการ มิวนั้นถือฤกษ์งามยามดีทำบุญขึ้นบ้านใหม่โดยเชิญก้อย กิ๊ฟ รวมถึงญาติพี่น้องและคนสนิทมาร่วมงานด้วย และที่ไม่สำคัญมิวไม่ลืมที่จะไปเชิญเจ้าของไร่ปลายตะวันซึ่งเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงมาร่วมทำบุญขึ้นบ้านใหม่ด้วยเช่นกัน

“อืมมีน พี่ว่าจะไปเชิญเจ้าของไร่ปลายตะวันมาทำบุญขึ้นบ้านใหม่กับเราด้วยดีมั้ย ยังไงเราก็บ้านใกล้เรือนเคียงกัน เราเองมาอยู่ใหม่ก็ควรไปทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านบ้าง หรือว่าไงนายมีน”

“ก็ดีเหมือนกันฮะ มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้ งั้นเราไปกันตอนนี้เลยดีมั้ยฮะ”

มิวและมีนเข้าไปในไร่ปลายตะวันโดยไม่ลืมที่จะมีของฝากติดไม้ติดมือไปด้วย

“เอ่อ ไม่ทราบว่าเจ้าของไร่ปลายตะวันอยู่มั้ย พอดีเราสองคนพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ไร่ข้าง ๆ นี่เอง ก็เลยจะมาทำความรู้จักกันไว้” มิวถามคนงานที่กำลังกวาดใบไม้บริเวณลานบ้าน

“อยู่ค่ะ รอซักครู่นะค่ะ เดี๋ยวดิฉันไปเรียนนายหญิงก่อนค่ะ”

หลังจากนั้นสักครู่ก็มีสตรีหน้าตาผิวพรรณและการแต่งตัวดีเดินออกมาพบมิวและมีนที่ยืนรออยู่

“สวัสดีค่ะ เอ่อคุณคือเจ้าของไร่ปลายตะวันใช่มั้ยค่ะ”

“ใช่ค่ะ ดิฉันเป็นเจ้าของไร่ปลายตะวัน ถ้ายังไงจะเรียกว่าพี่ตะวันก็ได้นะค่ะ”

“ค่ะ ดิฉันเองชื่อมิวค่ะ ส่วนนี่มีนน้องของมิวเองค่ะ พวกเราสองคนพึ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านไร่ในฝันเมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ”

“อ๋อ พวกคุณที่พึ่งซื้อไร่ที่อยู่ติดกับพี่นี่เอง เชิญค่ะ เชิญข้างในก่อน ขอโทษทีนะค่ะที่ปล่อยให้ยืนรอนานเชียว”

เจ้าของบ้านเชิญสองพี่น้องเข้าไปในห้องรับแขกและสั่งให้แม่บ้านหาเครื่องดื่มและของว่างมาเสิร์ฟให้กับเพื่อนบ้านคนใหม่

“ที่มิวมาวันนี้จะมาเรียนเชิญพี่ตะวันไปร่วมงานทำบุญขึ้นบ้านใหม่ค่ะ ไม่ทราบว่าพี่ตะวันจะให้เกียรติไปร่วมงานได้มั้ยค่ะ”

“ได้ซิจ๊ะ ช่วงนี้พี่เองก็ว่าง ๆ อยู่เหมือนกัน จะให้พี่ช่วยอะไรก็บอกได้เลยนะจ๊ะ”

“บ้านพี่ตะวันน่าอยู่นะค่ะ เอ่อไม่ทราบว่าพี่ตะวันอยู่คนเดียวเหรอค่ะ”

“อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ พี่อยู่กับลูกสาวค่ะ พอดีวันนี้ยัยหนูอยู่บ้านพอดี เดี๋ยวพี่เรียกยัยหนูมาแนะนำให้มิวกับมีนรู้จักก็แล้วกัน จะได้ทำความรู้จักกันไว้”

“แจ่ม ไปตามปลายฝันมาหน่อยเร็ว” ตะวันหันไปบอกแจ่มซึ่งเป็นคนรับใช้ในบ้านให้ไปตามปลายฝันที่อยู่ในห้องนอน

“พี่เองก็อยู่กับลูกแค่สองคนละค่ะ ลูกคนนี้เค้าเป็นคนเล็ก ชื่อปลายฝัน ส่วนคนโตเค้าไปทำงานอยู่ที่กรุงเทพโน่น นาน ๆ จะกลับบ้านมาซักทีนึง”

“เอ่อ พี่ตะวันไม่เหงาบ้างเหรอครับ ถ้ายังไงมีอะไรให้พวกเราช่วยก็เรียกใช้ได้เลยนะครับ”

“ขอบใจนะจ๊ะ”

“แม่ค่ะ ให้พี่แจ่มตามฝันมาทำไมเหรอค่ะ” เสียงลูกสาวคนเล็กของตะวันส่งเสียงเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล

“อ้อ! มาแล้วค่ะยัยฝัน จอมแสบประจำบ้านแหละค่ะ ถ้าไม่มียัยฝันพี่เองก็คงจะเหงาเหมือนกัน ฝันจ๊ะมานี่หน่อยซิจ๊ะลูก”

“ค่ะแม่” ฝันส่งเสียงตอบรับแม่ และเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขกจึงพบว่าแม่นั่งคุยอยู่กับใครก็ไม่รู้ และที่สำคัญเมื่อฝันมองเห็นหน้าแขกที่มาเยือนไร่ปลายตะวันได้อย่างชัดเจน จึงพบว่าคนที่ขโมยจูบเธอไปเมื่อไม่นานมานี้ ได้มาอยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้แล้ว

“ฝันจ๊ะ พี่สองคนนี้เค้าเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกับไร่ของเราไงหละจ๊ะ ไหว้พี่เค้าซะซิลูก”

“สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้ไปทางมิว และเมื่อฝันหันหน้ามาเจอคนที่ขโมยจูบเธอ เธอรู้สึกหมั่นไส้จนไม่อยากจะยกมือไหว้ด้วยซ้ำไป แต่เธอก็ต้องจำใจไหว้นายตัวดีคนนี้อย่างเสียมิได้

“อ้าว น้องเป็นลูกของพี่ตะวันเองเหรอ” มีนทักขึ้นมา เพราะว่ามีนจำหน้ายัยตัวเล็กได้เป็นอย่างดี

“รู้จักกันแล้วเหรอจ๊ะเนี่ย ว่าไงฝันไม่เห็นเล่าให้แม่ฟังเลยว่าไปรู้จักพี่เค้าตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แค่บังเอิญค่ะแม่ ไม่ได้อยากจะรู้จักซักหน่อย”

“เอ๊ะฝัน ทำไมเสียมารยาทอย่างนี้หละลูก”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ เอ่อ! เราสองคนมานานกันพอสมควรแล้วขอตัวกลับก่อนนะฮะ”

“จ๊ะ แล้วยังไงพี่จะไปงานทำบุญขึ้นบ้านใหม่นะจ๊ะ แล้วเจอกันจ๊ะ”

“ค่ะ ขอบคุณล่วงหน้านะค่ะพี่ตะวัน” มิวยกมือไหว้ตะวัน

“ไปก่อนนะฮะพี่ตะวัน แล้วมีนจะขออนุญาตมารบกวนใหม่ ไปก่อนนะตัวเล็ก” มีนยกมือไหว้ตะวัน และหันมาบอกฝันที่ยืนหน้าง้ำอยู่

“ไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมาให้เห็นกันอีกหรอก” ฝันพูดเบา ๆ เพราะกลัวแม่จะได้ยิน

“แต่พี่ว่านะ เราสองคนคงได้เจอกันอีกแน่ ๆ เลยหละ ไม่เชื่อก็คอยดูซิ” มีนหันไปพูดกับฝันอย่างยียวน และเดินยิ้มกริ่มไปที่รถอย่างอารมณ์ดี

“บ้า บ้าที่สุด ทำไมต้องมาเจอตาบ้าคนนี้ด้วยก็ไม่รู้” ฝันแลบลิ้นให้มีน เมื่อมีนหันกลับมามองฝันอีกครั้ง

“นี่มีน ไปรู้จักเด็กคนนั้นได้ยังไงหละ ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังเลย”

“อ๋อ ก็แค่เหตุบังเอิญฮะพี่มิว”

“เหรอ พี่ว่าหนูฝันเค้าก็น่ารักดีเหมือนกันนะ”

“น่ารักตายหละพี่มิว ทั้งแสบทั้งซนออกขนาดนั้น”

“แต่พี่ว่าเราคงไปแกล้งอะไรหนูฝันแน่เลย เห็นหนูฝันเค้าออกจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเราเท่าไหร่เลยนี่นายมีน”

“มีนเนี่ยนะจะไปแกล้งยัยเด็กนั่น มีแต่ยัยตัวเล็กนั่นแหละที่จะแกล้งมีน เนี่ยทั้งหัวโน นี่ก็ยังเจ็บหลังยังไม่หายเลยเนี่ย ฝีมือยัยตัวเล็กทั้งนั้น”

“อ้อ! เมื่อกี้ขากลับพี่ตะวันเค้าถามพี่ว่า มีนเรียนจบอะไรมา พอจะสอนพวกวิชาคณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษได้มั้ย พอดีพี่ตะวันกำลังหาอาจารย์พิเศษสอนหนูฝันอยู่ ที่สำคัญต้องมีเวลาเต็มที่ที่จะสอน มีนเองก็ว่างอยู่ไม่ใช่เหรอ”

“มีนเนี่ยอ่ะนะ สอนยัยเด็กนั่นก็เหมือนไปสอนลิงดี ๆ นี่เอง”

“แหม เราเนี่ยละก็จริง ๆ เลยนะ ว่าไงจะไปสอนหรือเปล่า ถ้ายังไงพี่จะได้ไปบอกพี่ตะวันเค้าได้”

“อืม ก็ได้ฮะ ก็ดีกว่าอยู่เปล่า ๆ เดี๋ยววิชาที่ร่ำเรียนมาจะถอยหลังลงคลองซะก่อน”

“งั้นก็ดีแล้วหละ พี่จะได้ไปบอกพี่ตะวันเค้า”

หลังจากงานทำบุญขึ้นบ้านใหม่ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ตะวันซึ่งเป็นแม่ของปลายฝันตกลงตอบรับให้มีนเข้ามาทำหน้าที่เป็นครูสอนพิเศษให้กับปลายฝัน โดยจะสอนทุกวันหลังเลิกเรียน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นทางด้านปลายฝันเองเมื่อรู้ว่ามีนจะมาเป็นครูสอนพิเศษปลายฝันออกอาการหงุดหงิดงุ่นง่านจะคัดค้านแม่ของเธอเองก็ทำไม่ได้ จึงได้แต่ร้อนอกร้อนใจหงุดหงิดจะบ้าตายอยู่อย่างนี้

“ทำไมแม่ต้องให้ตาบ้านั่นมาสอนเราด้วยก็ไม่รู้ ยิ่งเบื่อขี้หน้าอยู่ด้วย เฮ้อ!” ฝันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“ฮะแอ่ม! ถอนหายใจแรงจังเลยน๊า ว่าไงเจ้าตัวเล็ก ดีใจหละซิที่พี่จะมาสอนเราเนี่ย”

“ดีใจตายเลยหละ แน่ใจเหรอว่าจะสอนได้เนี่ย”

“ได้ไม่ได้เดี๋ยวก็รู้ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่าครูคนเนี้ย ดุนะสำหรับเด็กที่ชอบดื้อชอบซน”

“เชอะ ทำเป็นขู่ นึกว่ากลัวหรือไง”

“โอเค ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว งั้นเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า ตอนนี้เรียนถึงไหนแล้วหละ เอาตำราออกมาดูซิ”

มีนเปิดตำราเรียนของฝันดูอย่างตั้งอกตั้งใจ และปล่อยให้ฝันทำการบ้านไปพลาง ๆ

“ทำเสร็จแล้วเอามาให้ตรวจด้วยนะ ไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถาม เดี๋ยวทำเสร็จแล้ว ยังมีแบบฝึกหัดที่จะต้องทำอีก”

“เข้าใจแล้วค่ะคุณลุง เฮ้ย! คุณครู อิอิ”

“อย่ามัวแต่เล่นหละ รีบ ๆ ทำเข้า”

“บ่นเป็นตาแก่เชียว เจ้ากี้เจ้าการชะมัดเลย เฮ้อ!” ฝันทำการบ้านไปบ่นรำพึงรำพันไปด้วย

มีนทำท่าขึงขังเอาจริงเอาจังแต่จริง ๆ แล้วก็อดขำไปกับท่าทางหัวเสียของฝันไม่ได้ มีนรู้สึกถูกชะตาและผูกพันกับฝันอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะฝันมีส่วนหน้าตาคล้ายกับฝนคนรักเก่าก็เป็นได้
แต่อย่างไรก็ตามบุคลิกรวมถึงนิสัยใจคอของฝนกับฝันนั้นไม่ได้ใกล้เคียงกันเลยแม้แต่น้อย ฝนออกจะเป็นสาวมั่นทันสมัย สวยสง่าน่ารักจนใครต่อใครหลายคนอิจฉาที่มีนคว้าหัวใจของฝนมาครอบครองได้ ส่วนฝันนะเหรอหน้าตาก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่ออกจะเฮ้วซนปนแก่นออกขนาดนี้ มีนคงไม่กล้าที่จะคว้าเอามาเป็นแฟนอย่างแน่นอน

“อ่ะ ทำเสร็จแล้ว” ฝันยื่นสมุดการบ้านให้กับมีน

“ไหนดูซิ อืม เก่งนี่ ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ย อ่ะเสร็จแล้วก็เอาแบบฝึกหัดนี่ไปทำต่อ”

“โห พักก่อนไม่ได้เหรอ เหนื่อยแล้วนะเนี่ย”

“อะไรกันทำการบ้านแค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอ ไม่ไหวเลยนะเราเนี่ย”

“แหม ก็มันต้องใช้พลังงานสมอง แล้วก็สองมือในการเขียนด้วยนี่นา น่านะพักแป๊บนึงนะ”

“อ่ะก็ได้ เห็นแก่เด็กตาดำ ๆ ให้เวลาพักแป๊บนึง ห้ามอู้ด้วยหละ”

“เจ้าค่ะ” ฝันตอบรับและวิ่งหายเข้าไปในครัวเพื่อหาของกิน

ขณะที่มีนกำลังนั่งอ่านตำราทบทวนบทเรียนที่จะสอนนั้น จู่ ๆ ก็มีมือของใครคนหนึ่งซึ่งมาจากด้านหลังของมีนเอื้อมมือมาปิดตาของมีนเอาไว้

“นั่นแน่ เจ้าตัวเล็ก ให้พักแล้วยังมาแกล้งอีกเหรอ อย่างนี้ต้องจับตีก้นซะแล้ว” และเมื่อมีนดึงมือและหันกลับมาจึงพบว่าเจ้าของมือนั้น ได้หอมแก้มของมีนเข้าอย่างจัง

“คิดถึงพี่มีนจังเลยค่ะ แกล้งแค่นี้จะตีก้นกิ๊ฟเชียวเหรอค่ะ”

“เอ่อ น้องกิ๊ฟมาได้ยังไงเนี่ย”

กิ๊ฟอ้าปากจะตอบมีน ก็พอดีมีเสียงกระแอมของใครคนนึงดังขึ้นมาพอดี

“ฮะแอ่ม ขอโทษด้วยนะค่ะที่เข้ามาขัดจังหวะ” ฝันเดินถือถาดเครื่องดื่มและขนมเข้ามาในห้องรับแขกทันได้เห็นภาพกิ๊ฟกำลังหอมแก้มมีนพอดี

“เด็กคนนี้เหรอค่ะที่พี่มีนมาสอนพิเศษ”

“ใช่”

“ของว่างพวกนี้ไม่ต้องกินแล้วมั้งค่ะ อิ่มอกอิ่มใจแล้วนี่นา” ฝันวางเครื่องดื่มและขนมไว้บนโต๊ะอย่างหงุดหงิด

“ใครบอกว่าไม่กินหละ กินซิ ของน่ากินทั้งนั้นเลยเนี่ย” มีนรีบคว้าแก้วเครื่องดื่มและหยิบขนมขึ้นมากิน

“มาค่ะพี่มีน เดี๋ยวกิ๊ฟช่วยป้อนนะค่ะ”

“เอ่อ คือว่า ไม่ต้องก็ได้ พี่ทานเองได้ฮะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ กิ๊ฟเต็มใจช่วยค่ะ” กิ๊ฟหยิบขนมในจานมาป้อนให้มีน ในขณะที่ฝันนั้นได้แต่มองค้อนมีนอย่างหมั่นไส้.

“พี่มีนค่ะ กิ๊ฟขอเรียนพิเศษด้วยคนได้มั้ยค่ะ”

“เอ่อ คือว่าเรื่องนี้พี่ต้องไปถามคุณแม่ของน้องเค้าก่อน เพราะพี่ตกลงกับคุณแม่ของน้องเค้าแล้วว่า พี่จะสอนน้องเค้าคนเดียว”

“เหรอค่ะ ว้า ! อย่างนี้ก็ไม่มีคนสอนการบ้านกิ๊ฟซิค่ะ”

“เอาเป็นว่า ถ้ากิ๊ฟทำการบ้านไม่ได้ก็ไว้มาถามพี่ก็ได้ โอเคมั้ย”

“ก็ได้ค่ะ งั้นกิ๊ฟขอตัวกลับก่อนนะค่ะ เย็นมากแล้วหละ แล้วยังไงจะโทรมาหานะค่ะ” กิ๊ฟร่ำลามีนโดยไม่ลืมที่จะหอมแก้มมีนก่อนเดินจากไป

“เอาว่าไง เป็นอะไรไปหละ นั่งเงียบเชียว ทำแบบฝึกหัดที่ให้ไปไม่ได้เหรอ ไหนขอดูหน่อยซิ” มีนเดินเข้าไปใกล้ฝันเพื่อดูว่าฝันทำแบบฝึกหัดไปถึงไหนแล้ว แต่ฝันกลับเอามือปิดสมุดเอาไว้ ทั้งนี้เพราะเธอไม่ได้ตั้งใจที่จะทำแบบฝึกหัดแต่กลับวาดรูปใบหน้ามีน ฝันเติมเขาและวาดเขี้ยวงอกยาวจนน่าเกลียดให้สมกับความหมั่นไส้

“เอาสมุดมาให้ดูเดี๋ยวนี้เลยนะ เขียนอะไรไว้อ่ะ”

“ไม่เอาหรอก จ้างให้ก็ไม่ให้ดู” ฝันรีบปิดสมุดและคว้าสมุดวิ่งหนีมีน

“เฮ้อ จริง ๆ เลยนะ นี่เรามาสอนพิเศษหรือว่ามาวิ่งไล่จับกันแน่เนี่ย หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

มีนวิ่งไล่จับฝันจนเหนื่อย เช่นเดียวกับฝันที่เหนื่อยหอบและหมดแรงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

“ไหนดูซิ” มีนอาศัยช่วงที่ฝันเผลอ รีบดึงสมุดที่อยู่ในมือของฝันเอามาและเมื่อมีนเปิดดูจึงพบว่าหน้ากระดาษในสมุดที่ฝันหวงไม่ให้ดูนั้น เป็นภาพการ์ตูนใบหน้าของมีนซึ่งเต็มไปด้วยทั้งหนวด ทั้งเขี้ยว แถมมีเขางอกโผล่ออกมาด้วย

“โอ้โห รู้ได้ไงเนี่ยว่าพี่อ่ะโดนสวมเขา อืมฝีมือวาดภาพใช้ได้นี่ แต่ถ้าจะวาดปรับปรุงให้มันดูหล่อเหมือนตัวจริงก็คงจะดีไม่น้อย”

“แหวะ หลงตัวเองชะมัดเลยคนเรา”

“ภาพนี้ พี่ขอละกันนะ”

“จะเอาไปทำไม ทุเรศจะตายไป”

“ใครบอกทุเรศ สวยดีออก รูปนี้หาไม่ได้อีกแล้วในโลกนะเนี่ย” ว่าแล้วมีนก็จัดการค่อย ๆ บรรจงฉีกกระดาษที่มีภาพวาดของตัวเค้าเอง และหยิบขึ้นมาพินิจพิจารณา และสอดภาพนั้นเก็บเอาไว้ในหนังสือเป็นอย่างดี

“แบบฝึกหัดทำเสร็จตั้งนานแล้วก็ไม่บอก อ่ะวันนี้พอแค่นี้ละกัน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาเรียนกันใหม่ ไปเตรียมตัวเก็บข้าวของเดี๋ยวพี่จะไปส่งที่บ้าน”

“ไม่ต้องหรอก แค่นี้เอง บ้านไม่หนีหายไปไหนหรอก อีกอย่างฝันก็อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กแล้วด้วย”

“เอาน่า บอกว่าจะไปส่งก็ไปส่งซิ เราเองก็เริ่มโตเป็นสาวแล้วนะ ไปไหนมาไหนก็ระวังตัวเอาไว้บ้างซิ”

“เฮ้อ บ่นอีกแล้ว ก็ได้ ๆ ไปส่งก็ไปส่ง ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว” ฝันเก็บข้าวของและเดินนำหน้ามีนไปรอที่รถ

หลังจากที่มีนไปส่งฝันที่บ้านแล้ว มีนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและมานั่งที่โต๊ะทำงานหยิบหนังสือและเปิดไปยังหน้าที่มีเศษกระดาษภาพวาดที่มีนสอดเอาไว้ขึ้นมาดู มีนมองภาพและอมยิ้มเมื่อนึกถึงยัยตัวเล็กแสนซน ลูกศิษย์คนแรกและคงจะเป็นคนสุดท้ายที่เค้าจะสอนพิเศษให้กับเธอคนนี้เพียงคนเดียวเท่านั้น