กิ๊ฟเปิดประตูห้องนอน พร้อมกับดึงแขนมีนเข้าไปในห้องนอนที่ออกแบบตกแต่งไว้อย่างสวยงาม

“เป็นไงค่ะพี่มีน ห้องนอนกิ๊ฟน่านอนมั้ยค่ะ”

“ครับผม หวานแหวว น่านอนจังเลย งั้นพี่ขอนอนก่อนหละนะ” มีนพูดเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มด้วยความอ่อนเพลีย

“’งั้นกิ๊ฟไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะค่ะ”

มีนเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ในขณะที่กิ๊ฟเองหลังจากอาบน้ำเสร็จก็นุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ และเดินมาหยุดอยู่ตรงข้างเตียง ยืนมองมีนที่กำลังนอนหลับอยู่อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้ายามที่พี่มีนหลับนั้นช่างน่ารักอะไรอย่างนี้ ภาพใบหน้าของพี่มีนในตอนนี้ช่างน่าหลงใหลจนกิ๊ฟอดใจไม่ไหวที่จะก้มลงไปหอมแก้มพี่มีนเบา ๆ เพื่อไม่ให้พี่มีนรู้ตัว

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมานอนกับพี่มีนดีกว่า”

กิ๊ฟรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและค่อย ๆ ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ พี่มีน กิ๊ฟค่อย ๆ กระเถิบตัวเข้าไปใกล้มีนให้ได้มากที่สุด จังหวะนั้นเองมีนที่นอนตะแคงอยู่ก็พลิกตัวนอนหงาย กิ๊ฟจึงถือโอกาสไปนอนหนุนแขนพี่มีนและเอาแขนโอบกอดพี่มีนไว้อย่างแนบแน่น

“อุ่นจังเลยแหะ อุ่นกว่าหมอนข้างที่เรานอนกอดอยู่ทุกวันซะอีกนะเนี่ย พี่มีนค่ะกิ๊ฟรักพี่มีนนะค่ะ” กิ๊ฟกระซิบเบา ๆ ข้างหูพี่มีน และหลับตาลงจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

“ฝน ฝนอย่าทิ้งมีนไปนะ มีนขอโทษ มีนรักฝนนะ ได้ยินมั้ยฝน มีนรักฝน” มีนตะโกนร้องเรียกฝนทั้ง ๆ ที่ยังหลับตาอยู่ เสียงร้องเรียกของมีนทำให้กิ๊ฟตกใจตื่นขึ้นมา

“พี่มีนค่ะ พี่มีนเป็นอะไรไปค่ะ” กิ๊ฟเอามือเขย่าตัวมีนและร้องเรียกมีนให้ตื่นจากฝันร้าย

“นี่พี่ฝันไปเหรอ”

“ค่ะ พี่มีนฝันไปค่ะ”

“กิ๊ฟ อยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อนได้มั้ย กิ๊ฟอย่าทิ้งพี่ไปไหนนะ”

“ค่ะ ได้ซิค่ะ” กิ๊ฟล้มตัวลงนอนหนุนแขนมีนและเอาแขนโอบกอดมีนไว้ เช่นเดียวกับมีนที่เอาแขนโอบกอดกิ๊ฟไว้เหมือนกลัวว่ากิ๊ฟจะหนีหายไปไหน

“พี่มีนเป็นอะไรไปค่ะ ฝันร้ายมากเลยเหรอค่ะ โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะค่ะ กิ๊ฟอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ”

“ขอบใจกิ๊ฟมากเลยนะที่อยู่เป็นเพื่อนพี่”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอ! พี่มีนยังบ้าจี้เหมือนเดิมหรือเปล่าค่ะเนี่ย อย่างนี้ต้องพิสูจน์ซะหน่อยแล้ว” ว่าแล้วกิ๊ฟก็เอานิ้วจักจี้ไปที่เอวของมีน

“แอ่ะ ไม่ต้องเลยนะน้องกิ๊ฟ ชอบแกล้งพี่อยู่เรื่อยเลยอ่ะ” มีนหัวเราะพร้อมกับนอนดิ้นหนีกิ๊ฟด้วยความจักจี้

“นี่แน่ นี่แน่.... โอ๊ย !” กิ๊ฟจักจี๋แกล้งมีนจนตัวเองสะดุดจนหน้าขมำทับร่างของมีน

“เป็นไงหละ แกล้งพี่จนตัวเองเจ็บเลย เป็นไง ไหนพี่ดูหน่อยซิ” มีนค่อย ๆ พลิกตัวขึ้นมา และก้มหน้ามาดูกิ๊ฟ หน้าของมีนเข้าไปใกล้ใบหน้าของกิ๊ฟจนลมหายใจอุ่น ๆ รินรดใบหน้าซึ่งกันและกัน ทั้งสองมองตาซึ่งกันและกัน กิ๊ฟหลับตาและรอคอยการจุมพิตของมีนด้วยใจเต้นระรัว แต่ทว่ามีนนั้นกลับรู้สึกผิดและไม่คิดที่จะล่วงเกินคนที่อยู่ตรงหน้า ด้วยคิดว่ายังไงความรู้สึกที่มีต่อกิ๊ฟนั้นก็คงเป็นความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องได้เพียงเท่านั้น

“โห ขี้ตาเต็มเลยเนี่ย อุ๊ย มีขี้มูกติดด้วย” มีนพูดหยอกล้อเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว และทำเหมือนไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้

กิ๊ฟค่อย ๆ ลืมตาพร้อมกับเอามือขยี้ตา “จริงเหรอ พี่มีนอ่ะ แกล้งหลอกกิ๊ฟแน่เลยเนี่ย พี่มีนอ่ะ บ้า บ้าที่สุดเลย” กิ๊ฟลุกขึ้นพร้อมกับรีบวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ ทั้งนี้ทั้งนั้นกิ๊ฟเองรู้สึกอาย และรู้สึกน้อยใจที่กิ๊ฟเองเป็นฝ่ายคิดไปเองข้างเดียว

ก๊อก – ก๊อก – ก๊อก มีนเคาะประตูห้องน้ำร้องเรียกกิ๊ฟเพื่อง้อขอคืนดี

“กิ๊ฟ ทำอะไรอยู่อ่ะ เปิดประตูให้พี่หน่อยเร็ว พี่มีนขอโทษ อย่าโกรธเลยนะ พี่แค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง”

เงียบ.... กิ๊ฟไม่ส่งเสียงใด ๆ ตอบกลับมา แต่ทว่าหูนั้นคอยฟังตลอดว่าพี่มีนพูดอะไรบ้าง

“งั้นพี่ไปหละนะ ไม่รบกวนกิ๊ฟแล้วหละ”

แกร๊ก...... กิ๊ฟค่อย ๆ บิดลูกบิดประตูห้องน้ำและแง้มประตูเปิดออกมาดูเมื่อเสียงของมีนเงียบหายไป

“จ๊ะเอ๋ นั่นแน่ออกมาแล้วเหรอ”

“ไม่ต้องมาพูดเลย โป้งแล้วด้วย”

“งอนมากเดี๋ยวไม่น่ารักนะ ดีกันนะ นะฮะเด็กดี” มีนพูดพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกมาเพื่อขอคืนดี

“ก็ได้ค่ะ เห็นว่าเป็นพี่มีนนะค่ะถึงยอมยกโทษให้”

เช้าวันใหม่ มิวโทรศัพท์ติดต่อเจ้าของไร่อีกครั้ง และนัดหมายตกลงกันว่าตอนสาย ๆ จะไปดูที่ดูทางและตกลงราคากันให้เป็นที่เรียบร้อย

มีนทำหน้าที่เป็นคนขับเหมือนเช่นเคย มีนขับรถไปเรื่อย ๆ จนมาถึงแถว ๆ ชานเมือง และในที่สุดก็มาถึงไร่ที่เจ้าของได้ตัดสินใจขายเพื่อจะไปอยู่เมืองนอกโดยไม่ต้องเป็นห่วงกังวล

ไร่ที่เจ้าของประกาศขายนั้น มีบ้านที่ออกแบบตกแต่งไว้อย่างสวยงาม รวมถึงสวนภายในบริเวณบ้านที่ประดับประดาไปด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ รวมทั้งทุ่งหญ้าและไร่ซึ่งเป็นสวนผลไม้ที่กว้างใหญ่ ทำให้มีนและมิวรู้สึกตื่นตาตื่นใจและตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งหากจะได้มาเป็นเจ้าของไร่คนใหม่ ณ ไร่แห่งนี้

“โห พี่มิว ไร่ในฝันของมีนเลยนะฮะเนี่ย เจ้าของนึกยังไงถึงได้ขายฮะเนี่ย”

“เห็นบอกว่าจะไปอยู่เมืองนอกนี่แหละ ถ้าไปก็คงไม่มีเวลากลับมาดูแล ก็เลยตัดสินใจขาย พอดีเจ้าของเค้ารู้จักมักคุ้นกับพ่อแม่ของก้อยดี เค้าก็เลยไว้วางใจที่จะขายให้กับเรา”

“อ๋อ ยังงั้นเองเหรอฮะ ราคาคงไม่เบาแน่เลยเนี่ย แต่สำหรับมีนแล้ว มีนเชียร์พี่มิวสุดใจขาดดิ้นเลยฮะ สนับสนุนเต็มที่ถ้าพี่มิวคิดจะสร้างหลักปักฐานที่ไร่แห่งนี้”

หลังจากตกลงราคาและทำสัญญากันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถึงแม้ว่าราคาจะสูงเอาการแต่สำหรับมิวแล้วนับว่าคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

“เป็นไงบ้างฮะพี่มิว” มีนซึ่งเดินเล่นรออยู่ข้างนอกถามมิวและลุ้นกับคำตอบที่ได้รับ

“ประมาณสัปดาห์หน้า ก็เตรียมตัวขนของมาตกแต่ง แล้วก็เข้ามาอยู่ได้แล้วหละ”

“เย้ ดีใจจังเลย อ้อ แล้วพี่มิวเตรียมตั้งชื่อไร่ของเราหรือยังหละฮะ”

“อืม ชื่ออะไรดีหละ มีนช่วยพี่คิดหน่อยซิ”

“ไร่ในฝัน เป็นไงฮะ แต่จะว่าไปชื่อมันอาจจะเชย ๆ ไปซักหน่อย พี่มิวว่ายังไงหละฮะ”

“ก็ดีเหมือนกัน แหม! แต่จะว่าไปเราสองคนนี่ก็เห่อไม่เบาเลยนะเนี่ย”

หลังจากที่สองพี่น้องทำธุระเรื่องซื้อขายที่ดินกันเสร็จแล้วจึงพากันกลับไปที่บ้านของก้อย

“เป็นไงบ้างมิว เรียบร้อยแล้วใช่มั้ยเรื่องไร่ที่ไปติดต่ออ่ะ” ก้อยถามมิวด้วยความเป็นห่วง

“อืม เรียบร้อยดีมากเลยหละ ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องขอบใจเธอ แล้วก็พ่อแม่ของเธอด้วยนะก้อย เรื่องทุกอย่างถึงเรียบร้อยเป็นไปได้ด้วยดี”

“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ ชั้นเองก็อยากให้หล่อนได้มาอยู่ที่นี่ จะได้อยู่เป็นเพื่อนกันไงหละ”

“พี่มิวค่ะ กิ๊ฟขอจองห้องนึงนะค่ะ”

“นี่ ๆ ยัยกิ๊ฟ จะจองห้องไปทำไมกันจ๊ะ”

“แหม! แค่นี้เอง ได้ซิจ๊ะ สำหรับกิ๊ฟแล้ว จะเอากี่ห้องบอกมาเลย เดี๋ยวพี่มิวจัดการให้เอง ใช่มั้ยนายมีน”

“ฮะ มีนยังไงก็ได้ แล้วแต่พี่มิวก็แล้วกันฮะ”

“เย้ ดีใจจังเลย อยากไปเห็นไร่ของพี่มิวกับพี่มีนเร็ว ๆ จังเลยค่ะ” กิ๊ฟรู้สึกตื่นเต้นและอยากจะไปเห็นบ้านไร่ใจจะขาด

มิวและมีนจัดการตกแต่งภายในบ้านหลังใหม่ ณ บ้านไร่ในฝัน และขนข้าวของเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ตกแต่งเพื่อเตรียมพร้อมที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในไม่ช้านี้

“พี่มิวฮะ ติด ๆ กับไร่เราเป็นไร่ของใครเหรอฮะ”

“เอ! รู้สึกว่าจะเป็นไร่ปลายตะวันนะ“
“เหรอฮะ อืมงั้นมีนว่ามีนไปเดินเล่นแถวนี้ก่อนนะ เดี๋ยวมาฮะ”

มีนเดินเล่นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเดินมาหยุดพักใต้ต้นมะม่วงต้นใหญ่ที่อยู่ติดกับริมรั้วเขตไร่ปลายตะวัน ทันใดนั้นเอง

“โอ๊ย ! “ มีนร้องเสียงหลง พร้อมกับเอามือจับหัวที่โดนลูกมะม่วงหล่นใส่หัวเข้าอย่างจัง และเมื่อมีนเงยหน้ามองขึ้นไปดูต้นตอของมะม่วงเจ้ากรรม จึงพบว่าบนต้นมะม่วงนั้นมีสาวน้อยท่าทางเหมือนลิงทโมนคนหนึ่งกำลังกึ่งขำกึ่งตกใจที่ทำมะม่วงหล่นใส่หัวใครเข้าก็ไม่รู้

“นี่หนู หัวคนนะ จะเก็บมะม่วงก็ระวังหน่อยดิ” มีนเงยหน้าพูดกับสาวน้อยจอมแก่นที่อยู่บนต้นมะม่วง

“ช่วยไม่ได้ อยากมายืนตรงนี้ทำไมหละ” สาวน้อยพูดตอบโต้กลับมาบ้าง

“อ้าว ไหงพูดอย่างงี้หละ อย่างนี้ต้องจับมาตีก้นให้เข็ดซะแล้ว” มีนเตรียมพับขากางเกงและพับแขนเสื้อเพื่อเตรียมปีนขึ้นต้นไม้

“แบร่ ๆ แน่จริงก็ขึ้นมาจับให้ได้ซิ จับได้ให้บาทนึง หรือให้สลึงนึงดีน๊า”

“หนอยแน่ เจ้าเด็กแสบ จับได้เมื่อไหร่ละก็ โดนดีแน่”

“จะปีนไหวเร้อ ระวังเป็นลมไปซะก่อนหละ”

“ได้ หรือไม่ได้ ก็คอยดูละกันยัยเปี๊ยก”

มีนปีนขึ้นต้นไม้อย่างทุลักทุเล ด้วยความที่เป็นเด็กในเมืองไม่เคยได้ปีนต้นไม้มาก่อน จึงทำให้สาวน้อยที่รออยู่บนต้นไม้หัวเราะชอบใจ แต่ด้วยความที่มีนเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ จึงปีนขึ้นไปจนได้ในที่สุด

“เตรียมตัวเตรียมใจให้ดีเด็กน้อย” มีนค่อย ๆ เดินบนกิ่งไม้โดยที่มือก็คอยจับกิ่งไม้ประคองตัวไปเพื่อให้ใกล้ยัยเด็กแสบให้ได้มากที่สุด

“เดินดี ๆ หละ ตกลงไปจะหาว่าไม่เตือน” สาวน้อยยังคงพูดยั่วอารมณ์มีนอย่างสนุกสนาน

“ฮ่า ๆ หนีไปไหนไม่ได้แล้วหละ มามะ มาให้จับซะดี ๆ” มีนค่อย ๆ ปีนเข้าไปใกล้อีกแค่นิดเดียวมีนก็สามารถเอื้อมมือไปคว้าตัวยัยเด็กแสบได้แล้ว

แต่ทันใดนั้นเองเท้าของมีนก็เหยียบพลาดทำให้เซถลาลื่นพลัดตกจากกิ่งไม้ที่เหยียบอยู่ แต่ยังดีที่มือของมีนข้างนึงคว้ากิ่งไม้เอาไว้ได้ สาวน้อยจอมแก่นเห็นดังนั้นก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกันที่เห็นมีนเหยียบพลาดและพลัดตกจากต้นไม้ สาวน้อยจอมแก่นจึงค่อย ๆ ไต่ไปตามกิ่งไม้และเอื้อมมือส่งไปให้มีนเพื่อจะดึงมีนขึ้นมา

“บอกแล้วก็ไม่เชื่อ บอกแล้วว่าอย่าขึ้นมา ส่งมือมาซิ”

“จะไหวเหรอยัยเปี๊ยก ยังไงข้างล่างก็เป็นกองฟาง ตกไปแข้งขาคงไม่หักหรอกมั้ง”

“งั้นก็ตามใจ คนเค้าอุตส่าห์ช่วยแล้ว ยังจะมาลีลาอีก”

“อ่ะ งั้นก็ได้” มีนที่ห้อยต่องแต่งอยู่ ยื่นมือข้างหนึ่งไปจับมือของสาวน้อยจอมแก่น แต่ด้วยน้ำหนักตัวของมีนที่มากกว่า ทำให้กลับกลายเป็นว่ามีนดึงแขนของสาวน้อยลงมา จนทำให้ร่างของคนทั้งสองพลัดตกลงมาจากต้นไม้พร้อมกันทั้งคู่

ตุ๊บ...... ร่างของมีนและสาวน้อยจอมแก่นตกลงมาพร้อมกันบนกองฟางที่อยู่ใต้ต้นมะม่วง

“โอ๊ย! ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้ว่ะเราเนี่ย เมื่อกี้หัวโน ตอนนี้หลังก็เจ็บ แถมยัยเปี๊ยกนอนทับอีก จะแบนมั้ยเนี่ยเรา เป็นไงบ้างยัยจอมซน ตัวหนักไม่ใช่เล่นนะเราเนี่ย”

“อูย.... ก็เจ็บนะซิถามได้ ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย รู้งี้ไม่ช่วยซะก็ดีหรอก”

“อ้าว นี่เรายังไม่ได้คิดบัญชีกันเลยนะ” มีนเอาแขนทั้งสองข้างรวบร่างของยัยเปี๊ยกที่ตอนนี้กำลังนอนทับร่างของมีนอยู่กอดเอาไว้แน่น

“นี่ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว”

“จ้างให้ก็ไม่ปล่อยหรอก เด็กดื้อแบบนี้ต้องจับตีก้นซะให้เข็ด”

“บอกให้ปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไม่ปล่อยกัดจริง ๆ ด้วย”
“ตัวแค่นี้ ดุจริงแหะ”

ขณะที่สาวน้อยดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากวงแขนของมีนนั้น หมวกที่สาวน้อยใส่อยู่ ก็หลุดออกเผยให้เห็นผมที่ยาวสลวย และเมื่อมีนมองเต็ม ๆ ตาจึงพบว่าสาวน้อยคนนี้ทำไมหน้าตาถึงได้คลับคล้ายคลับคราเหมือนกับว่าเคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน ในช่วงที่มีนกำลังตกตะลึงอยู่นั้น สาวน้อยจอมแก่นเห็นโอกาสจึงกัดเข้าที่แขนของมีนเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย! เจ็บนะเนี่ย ฉีดยากันบ้าหรือยังนะเราเนี่ย กัดเหรอ งั้นขอกัดคืนบ้างละกัน”

สาวน้อยจอมแก่นได้ยินดังนั้นถึงกับหลับตา แต่ทว่ามีนไม่ได้กัดเธอแต่กลับจูบที่ปากของสาวน้อยเบา ๆ ทำให้สาวน้อยซึ่งไม่เคยถูกใครจูบมาก่อนถึงกับตกใจ ดิ้นหลุดจากวงแขนของมีน และรีบวิ่งหนีข้ามรั้วเข้าไปในเขตไร่ปลายตะวันทันที

“นี่เราทำอะไรลงไปเนี่ย ทำไมถึงได้เผลอใจไปจูบเด็กคนนั้นได้ ทำไม? หรือเพราะว่าเด็กคนนั้นหน้าตาคล้ายกับฝน โธ่โว้ย! บ้าที่สุดเลยเรา” มีนได้แต่ครุ่นคิดถึงหน้าของเด็กสาวที่เค้าพึ่งได้จูบไป

“บ้า บ้าที่สุด พวกทอมเป็นอย่างนี้ทุกคนเลยหรือไง ฉวยโอกาสเป็นที่สุด” หยดน้ำตาเล็ก ๆ ค่อย ๆ ไหลซึมออกมาจากตาทั้งสองข้างของสาวน้อย ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะพี่สาวของเธอเองนั้นมีแฟนเป็นทอม และแฟนของพี่สาวคนนี้ก็ชอบมายุ่งวุ่นวายกับเธอเสมอ และชอบฉวยโอกาสเวลาที่พี่สาวไม่อยู่มาทำเป็นตีสนิทเพื่อหวังลวนลามเธอ ทำให้เธอรู้สึกเกลียดและกลัวทอมเอามาก ๆ แล้วนี่เธอกลับโดนใครก็ไม่รู้มาจูบเธอ จูบแรกที่เธอฝันเอาไว้ว่าสักวันจะมีเจ้าชายหรืออัศวินม้าขาวมาจูบเธอเหมือนกับในนิทาน