หลังจากที่สองพี่น้องพักรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว มีนจึงเอ่ยถามพี่สาวถึงเรื่องที่พัก และธุระเร่งด่วนที่พี่สาวถ่อสังขารมาจนถึงเชียงใหม่

“ว่าแต่ว่า พี่มิวจะพักที่ไหนหละฮะ แล้วพี่มิวมาถึงเชียงใหม่เนี่ย มีธุระอะไรที่สำคัญมากเหรอฮะ”

“พี่ว่าจะมาดูที่ดูทาง ไม่แน่อาจจะมาตั้งรกรากอยู่ที่นี่ก็ได้”

“หา อะไรนะ พี่มิวเนี่ยอ่ะนะ จะมาอยู่ที่เชียงใหม่ แล้วบ้านที่กรุงเทพหละฮะ”

“บ้านที่กรุงเทพก็ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ พี่อยากลองทำไร่ทำสวนผลไม้ดู มันเป็นความฝันของพี่ตั้งแต่เด็กเลยหละ มีนเองก็เคยบอกพี่ไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าอยากเป็นคาวบอย อยากขี่ม้าท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้าง ๆ”

“ก็ใช่ฮะ แต่มีนไม่คิดว่าความฝันมันจะกลายเป็นความจริง แล้วพี่มิวจะไปติดต่อเมื่อไหร่หละฮะ วันนี้เลยหรือเปล่า”

“คงจะเป็นพรุ่งนี้ หรืออาจจะเป็นวันมะรืนนี้ เอาเป็นว่าตอนนี้ไปพักที่บ้านเพื่อนพี่ก่อนก็แล้วกัน”

“บ้านเพื่อนพี่มิว เพื่อนคนไหนเหรอฮะ พี่มิวมีเพื่อนอยู่ที่เชียงใหม่ด้วยเหรอฮะ มีนไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย”

“แหม มีซิจ๊ะ มีนเองก็รู้จักเพื่อนพี่คนนี้ดีทีเดียว จำยัยก้อยเพื่อนพี่ได้หรือเปล่าหละ ยัยก้อยที่มีน้องสาวชื่อกิ๊ฟไง ยัยน้องกิ๊ฟที่ติดแกแจเลยไงหละ”

“อ๋อ จำได้แล้วฮะ อ้าวพี่ก้อยย้ายมาอยู่เชียงใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่หละฮะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“ก็นานแล้วหละ ช่วงนั้นแกเองก็มัวแต่ยุ่ง ๆ อยู่ ป่านนี้ยัยก้อยคงชะเง้อบ่นแย่แล้วหละมั้ง ไม่เห็นเราสองคนโผล่ไปซักที”

มีนค่อย ๆ ขับรถไปตามทางที่พี่สาวบอกจนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง มีนค่อย ๆ ชะลอรถและจอดรถที่หน้าบ้านหลังใหญ่ มีนมองเข้าไปภายในบริเวณบ้าน บรรยากาศภายในบริเวณบ้านนั้นรอบ ๆ บ้านนั้นมีต้นไม้ที่ให้ความร่มรื่น ส่วนตัวบ้านนั้นเป็นบ้านสองชั้นหลังใหญ่ออกแบบมาอย่างสวยงาม สายตาของมีนมองสำรวจไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสายตามาหยุดอยู่ตรงสระว่ายน้ำซึ่งมีร่างของใครคนหนึ่งกำลังว่ายน้ำอยู่อย่างสนุกสนาน

“เอ้า มีนมัวเหม่ออะไรหละ ลงไปกดกริ่งซิ”

“ฮะ ก็แหม มีนมัวแต่มองเพลินไปหน่อย บ้านพี่ก้อยนี่ออกแบบสวยดีนะฮะ”

“ก็แน่หละซิ ตอนนี้พ่อแม่ยัยก้อยเนี่ยเป็นถึงพ่อเลี้ยง แม่เลี้ยงของทางเหนือเชียวนะ”

มีนเปิดประตูรถและลงไปกดกริ่ง มีนกดกริ่งไปประมาณ 2 – 3 ครั้ง จนกระทั่งมีร่างของหญิงสาววัยกลางคนซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นแม่บ้าน เดินออกมาดูว่ามีใครมายืนรออยู่หน้าบ้าน

“เอ่อ ไม่ทราบว่ามาหาใครเหรอค่ะ”

“พี่ก้อยอยู่มั้ยฮะ”

“อยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณสองคนคือเพื่อนคุณก้อยที่มาจากกรุงเทพใช่มั้ยค่ะ”

“ใช่ฮะ”

“งั้นเชิญเลยค่ะ” หญิงสาววัยกลางคนรีบเปิดประตูให้มีนนำรถเข้ามาจอดภายในบ้าน

หลังจากมีนจอดรถเรียบร้อยแล้ว พี่ก้อยซึ่งรอคอยการมาของเพื่อนรักได้เดินออกมาจากบ้านและโผเข้ากอดมิวด้วยความดีใจ หลังจากที่ทั้งสองคนไม่ได้พบเจอกันมานาน

“นี่ มีนใช่มั้ยจ๊ะมิว โตขึ้นเป็นกองเลยนะเนี่ย”

“สวัสดีฮะพี่ก้อย ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะฮะ” มีนยกมือไหว้พี่ก้อย พร้อมกับแซวพี่ก้อยเหมือนอย่างที่เคยกระเซ้าเย้าแหย่พี่ก้อยอยู่เป็นประจำ

“แหม ปากยังหวานเหมือนเดิมเลยนะเราเนี่ย ไป ๆ เข้าไปในบ้านกันก่อน มากันเหนื่อย ๆ ข้าวของเนี่ยเดี๋ยวให้เด็ก ๆ ในบ้านยกไปให้”

“เอ่อ พี่ก้อยฮะ มีนขออนุญาตเดินเล่นแถวนี้หน่อยได้มั้ยฮะ”

“จ๊ะ ตามสบายเลยนะ นึกซะว่าที่นี่เป็นบ้านของมีนก็แล้วกันนะ”

“ไป ยัยมิว เราไปเม้าท์กันให้หายคิดถึงดีกว่า นี่รู้มั้ย ชั้นเนี่ยใจจดใจจ่อรอว่าเมื่อไหร่แกจะมาซะที”

“ก็นะ ชั้นเองก็มัวยุ่ง ๆ ไปจัดการกับเรื่องของนายมีนด้วย พอดีเจ้ามีนพึ่งอกหักจากสาวคนรักของมัน ชั้นก็เลยลากตัวมันมา เผื่อว่ามานี่แล้วมีนมันจะได้หายโศกเศร้าซักที”

“เหรอ สาวไหนน๊า ทำมีนอกหักซะได้ แหม ถ้าไม่ติดว่ามีนเด็กกว่าชั้นเนี่ย ชั้นจะอาสาดามใจให้เลยนะ ดีมั้ยเพื่อน”

“น้อย ๆ หน่อยย่ะหล่อน แล้วแกเอาพี่เดียร์ของแกไปไว้ซะที่ไหนหละ”

“รายนั้นนะเหรอ มัวบ้าแต่งาน เซ็งจะแย่อยู่แล้วเนี่ย”
“เอาน่า ยังไงพี่เดียร์กับแกก็รักกันมาตั้งนานแล้วนี่นา”

ทั้งสองสาวยังคงนั่งเม้าท์ต่อไปอย่างสนุกสนาน หลังจากที่ไม่ได้พบเจอกันมานาน

ในขณะที่มีนเองเดินเล่นชมวิวทิวทัศน์ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเดินมาจนถึงสระว่ายน้ำที่มีร่างของสาวน้อยคนหนึ่งกำลังว่ายน้ำอยู่ สาวน้อยที่มีนมองเห็นไกล ๆ นั้น เมื่อมองดูใกล้ ๆ จึงพบว่าสาวน้อยคนนี้น่ารักสดใสสมวัยจริง ๆ มีนเดินไปนั่งที่ม้านั่งข้างสระว่ายน้ำ ซึ่งตรงนั้นมีผ้าเช็ดตัววางอยู่ก่อนแล้ว ไม่นานนักสาวน้อยค่อย ๆ เดินขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ และเดินตรงมายังม้านั่งที่มีนนั่งอยู่ มีนส่งผ้าเช็ดตัวให้ และอดมองดูรูปร่างของสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ ถึงแม้ว่ามีนจะมองผ่านแว่นตากันแดดแต่มีนก็มองนาน นานจนทำให้สาวน้อยรู้สึกขัดเขินไปกับท่าทีของมีนไม่ได้

“ขอบคุณสำหรับผ้าเช็ดตัวนะค่ะ”

“ไม่เป็นไรฮะ ว่ายน้ำคนเดียวไม่เหงาเหรอ”

“ก็ไม่นี่ค่ะ ปกติก็ว่ายน้ำคนเดียวอยู่แล้ว พี่ก้อยเค้าไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ ว่าแต่ว่าพี่เป็นเพื่อนพี่ก้อยเหรอค่ะ”

“อ๋อ เปล่าหรอกฮะพี่เป็นรุ่นน้องพี่ก้อย เอ ! ว่าแต่ว่าน้องเนี่ยหน้าคุ้น ๆ นะ ใช่น้องกิ๊ฟหรือเปล่าเนี่ย”

“ค่ะ พี่รู้จักกิ๊ฟด้วยเหรอค่ะ ว่าแต่ว่าเราเคยเจอกันด้วยเหรอค่ะ”

“แหม จำพี่มีนไม่ได้แล้วเหรอ น้อยใจแย่เลยนะเนี่ย” มีนพูดพร้อมกับถอดแว่นตาดำที่ใส่อยู่ออก

“พี่มีน พี่มีนจริง ๆ ด้วย” สาวน้อยยิ้มจนตาหยีและโผเข้ากอดมีนทั้ง ๆ ที่ใส่ชุดว่ายน้ำที่ยังเปียกอยู่

“โตขึ้นเยอะเลยนะเราเนี่ย ตอนนั้นยังตัวกะเปี๊ยกอยู่เลย” มีนเอามือลูบที่ผมกิ๊ฟอย่างเอ็นดู

“กิ๊ฟคิดถึงพี่มีนมากที่สุดเลยรู้มั้ย”

“พี่ก็คิดถึงกิ๊ฟเหมือนกัน โตเป็นสาวแล้วตอนนี้กิ๊ฟเอง ก็คงมีหวานใจดูแลแทนพี่มีนคนนี้แล้วหละมั้ง”

“ไม่หรอกค่ะ กิ๊ฟรอพี่มีนคนเดียว กิ๊ฟจะให้พี่มีนเป็นบอดี้การ์ดของกิ๊ฟคนเดียวเท่านั้นค่ะ” กิ๊ฟพูดพร้อมกับหอมแก้มมีนด้วยใจที่เต้นระรัว กลัวว่าพี่มีนจะรู้ว่ากิ๊ฟรู้สึกตื่นเต้นแค่ไหน ที่พี่มีนที่กิ๊ฟแอบรักมาตลอดนั้นมาอยู่ตรงหน้าตอนนี้แล้ว

“เป็นไงหละแก้มพี่เหม็นหรือเปล่า มีแต่เหงื่อทั้งนั้นเลยเนี่ย”

“ไม่หรอกค่ะ แก้มพี่มีนหอมเสมอสำหรับกิ๊ฟค่ะ”

“จ้า เด็กน้อย ยังไม่ยอมโตซะทีเลยนะเราเนี่ย โตแต่ตัวแต่ยังแสนซนเหมือนเดิมเลยนะ”

“เจ้าค่ะ พี่มีนขึ้นไปดูห้องหรือยังค่ะ”

“ยังเลยจ๊ะ”

“งั้นเดี๋ยวกิ๊ฟพาไปเองค่ะ พี่มีนนอนห้องเดียวกับกิ๊ฟนะค่ะ”

“เอ่อ จะดีเหรอ น้องกิ๊ฟโตเป็นสาว ไม่ใช่เด็ก ๆ แบบเมื่อก่อนแล้วนะ”

“ไม่เอาอ่ะ กิ๊ฟจะนอนกับพี่มีน แบบเมื่อก่อนไงหละค่ะ พี่มีนเคยเล่านิทานแล้วก็ลูบหลังให้กิ๊ฟทุกครั้งก่อนนอนไงค่ะ น่านะพี่มีน ชดเชยเวลาที่เราสองคนไม่ได้เจอกันนานแล้วไงหละค่ะ”

“อ่ะ ก็ได้ อ้อนเก่งจังเลยนะเราเนี่ย อ้อนจนพี่ใจอ่อนทุกครั้งเลยซิน่า”

“พี่มีนน่ารักที่สุดในโลกเลย งั้นขอกิ๊ฟขี่หลังพี่หน่อยซิค่ะ” ว่าแล้วกิ๊ฟก็กระโดดเกาะด้านหลังของมีน และกอดมีนเอาไว้แน่นเหมือนลูกลิงน้อย

“จริง ๆ เลยนะเราเนี่ย งั้นก็เกาะดี ๆ ละกัน ตัวหนักไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย”

กิ๊ฟรู้สึกมีความสุขที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้ กิ๊ฟเอาหน้าซบลงตรงซอกคอของมีนและสูดกลิ่นกายของมีนให้สมกับความคิดถึงที่กิ๊ฟเฝ้ารอคอยมีนมาตลอด ในขณะที่มีนเองก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงไปในร่างกายของกิ๊ฟ จากเด็กสาวที่ร่างผอมบางเป็นกุ้งแห้ง มาตอนนี้เด็กสาวที่ขี่หลังมีนอยู่ในตอนนี้นั้น ได้เจริญเติบโตเป็นเด็กสาวแรกรุ่นอย่างเต็มตัว มีนรู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มของหน้าอกของกิ๊ฟที่สัมผัสกับแผ่นหลังของมีน และยิ่งตอนนี้ลมหายใจที่รินรดตรงซอกคอของมีนก็สร้างความหวั่นไหวได้ไม่น้อย แต่ยังไงสำหรับมีนแล้ว กิ๊ฟก็ยังคงเป็นเด็กตัวน้อย ๆ ในสายตาของมีนอยู่เสมอ

ทั้งนี้ทั้งนั้นภายในใจของมีนตอนนี้ยังคงมีภาพของฝนคนรักเก่าที่ทำเอามีน ถึงกับบ้าคลั่งไปพักใหญ่ เมื่อฝนคนรักของมีนตีจากไป ด้วยเหตุผลก็คือความไม่เข้าใจกันและมีนเองก็ไม่มีเวลาให้กับฝนอย่างเต็มที่ จนกระทั่งมีมือที่สามเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างมีนกับฝน ยิ่งคิดมีนก็ยิ่งปวดใจ และเจ็บใจที่มือที่สามคนนั้นดันเป็นเพื่อนรักของมีนนั่นเอง

“เอ้าว่าไงยัยกิ๊ฟ พี่มีนเค้ามาถึงก็กระโดดขี่หลังพี่เค้าเลยเหรอเรา ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตซักทีเลยนะเราเนี่ย” ก้อยเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นมีนเดินเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมกับกิ๊ฟที่ขี่หลังมีนอยู่โดยไม่ยอมปล่อยมือซักที

“ก็แหม ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครให้กิ๊ฟขี่หลังเลยนี่คะ มีพี่มีนนี่แหละ ที่เป็นม้าที่ดีที่สุดของกิ๊ฟเลยหละค่ะ”

“ไม่ต้องมาอ้างเลยจ๊ะ เอ้า รีบลงมาจากหลังพี่มีนแล้วก็มาสวัสดีพี่มิวเร็วเข้า” กิ๊ฟค่อย ๆ ปล่อยมือและลงมาจากหลังของมีนพร้อมกับเดินไปสวัสดีพี่มิวพี่สาวของมีน

“สวัสดีค่ะพี่มิว”

“จ๊ะ สวัสดีจ๊ะหนูกิ๊ฟ โตเป็นสาวแล้วนะเนี่ย ยิ่งโตก็ยิ่งน่ารัก นี่ถ้าไม่ติดว่ามีนเป็นผู้หญิง พี่กะจะสู่ขอหนูกิ๊ฟมาเป็นน้องสะใภ้เลยนะค่ะเนี่ย”

“จริงๆ เหรอค่ะพี่มิว ไม่ว่าพี่มีนจะเป็นแบบไหน แต่กิ๊ฟก็ยินดีและเต็มใจเป็นน้องสะใภ้ของพี่มิวเสมอค่ะ”

“นี่เรา ชักเอาใหญ่แล้วนะ แก่แดดใหญ่แล้ว พูดไม่อายปากเลยนะเราเนี่ย” ก้อยพูดปรามน้องสาว ที่มีทีท่าออกหน้าออกตาเกินงาม

“ก็มันจริงนี่นา” กิ๊ฟได้แต่บ่นพึมพำ พร้อมกับเหลือบไปมองมีนที่ยืนอมยิ้มอยู่

“พี่มีนค่ะ ขึ้นไปดูห้องพักกันดีกว่าค่ะ” กิ๊ฟพูดพร้อมกับดึงแขนมีน

“พี่มิวค่ะ กิ๊ฟขออนุญาตให้พี่มีนไปนอนห้องเดียวกันกับกิ๊ฟนะค่ะ”

“นี่ยัยกิ๊ฟ พี่มีนเค้าเป็นแขกนะ เราไปบังคับเค้าได้ยังไง” ก้อยส่งเสียงปรามกิ๊ฟอีกครั้ง

“เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกฮะ มีนยังไงก็ได้”

“เราเนี่ยตามใจยัยกิ๊ฟอีกแล้วนะนายมีน อ่ะ ตามใจละกัน จัดการกันเอาเองนะจ๊ะ มีนเองก็ไม่ต้องเกรงใจนะ เราคนกันเองอยู่แล้ว”

“เร็ว ๆ ค่ะพี่มีน ตามมาซิค่ะ” กิ๊ฟส่งเสียงเร่งเร้ามีนพร้อมกับดึงแขนมีนให้ขึ้นไปบนห้องนอนของกิ๊ฟ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“นี่ เมื่อกี้พูดจริงหรือเปล่า ที่ว่าถ้านายมีนเป็นผู้ชาย เธอจะมาสู่ขอยัยกิ๊ฟอ่ะ” ก้อยเอ่ยถามมิวด้วยความสงสัย

“แหมก็จริงซิจ๊ะ ถามทำไมเหรอ”

“ความจริง ชั้นว่านะ ถึงแม้ว่ามีนจะเป็นแบบนี้ แต่ชั้นก็เต็มใจนะที่จะให้มีนเข้ามาเป็นน้องเขยของชั้น”

“จริงเหรอ งั้นเราสองคนก็คงมีสิทธิลุ้นคู่นี้แล้วหละซิ” มิวรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าก้อยเองก็เต็มใจที่จะให้มีนเข้ามาเกี่ยวดองด้วย

“ใช่ ถ้าคู่นี้ลงล็อคเมื่อไหร่ เราสองคนก็จะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันไงหละ” ก้อยจับมือกับมิวพร้อมกับวาดฝันถึงอนาคตของมีนและกิ๊ฟว่าจะเป็นอย่างไรต่อไปในอนาคตข้างหน้า