เสียงเพลงคลอเบา ๆ เคล้ากับหยาดหยดน้ำตาที่ค่อย ๆ รินไหลออกมาจากตาทั้งสองข้างที่เหม่อลอยอย่างคนไร้สิ้นความหวัง ทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่ความฝันใช่ไหม? ถ้าใช่มันก็คงจะดีไม่น้อย.....

เพลง : ทำไม

เป็นอะไรมันเป็นอะไร เธอเป็นใครไม่เห็นสำคัญ
ชีวิตใครก็ชีวิตมัน จะแคร์อะไรกันให้หัวใจมันวุ่นวาย
แต่พอไม่พบกัน ก็เหมือนบางอย่างมันขาดหายไป จากชีวิตเรา

* ทำไมมันเหงาไปหมด ทำไมมองฟ้ามันไม่สดใส ไม่เห็นดาวไม่เห็นเดือนเลยสักดวง
ทำไมต้องคิดเป็นห่วง ทำไมใจหายไปหมดไม่รู้ ไม่รู้เลยไม่รู้เลยไม่เข้าใจ คิดถึงเธอ

คนๆเดียวแค่คนๆเดียว ทำให้เราไม่เหมือนเดิมเลย
ก็มีหลายคนที่คุ้นเคย แต่เธอคนเดียวที่ฝังจำในหัวใจ

** แค่เพียงไม่เห็นเธอ ก็เหมือนบางอย่างมันขาดหายไป จากใจของเรา

(ซ้ำ *)

(ซ้ำ ** , *)

คิดถึงเธอ กว่าคนไหน

ขวดเหล้าหลายขวดนอนกลิ้งระเกะระกะ ซองบุหรี่ที่มีแต่ซองโดนขยำทิ้งจนเกลื่อนห้อง รวมถึงเศษก้นบุหรี่ที่มีร่องรอยที่ผ่านการสูบมาแล้วนับสิบ ๆ มวน กลิ่นน้ำหอมในห้องที่เคยหอมสดชื่นสดใส... บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้งเต็มห้องไปหมด

ก๊อก – ก๊อก – ก๊อก เสียงเคาะประตูดังและนานจนพอทำให้เจ้าของห้องงัวเงียและค่อย ๆ คลานลงจากเตียง และค่อยลุก ๆ ขึ้นเดินโซเซไปเปิดประตูห้อง

“ว่าไงนายจอมยุ่ง ตื่นแล้วเหรอเพคะ แหม ! ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันโทรมได้ขนาดนี้เลยเหรอยะเนี่ย”

“มีธุระอะไรหรือเปล่าฮะพี่มิว ถ้าไม่มีมีนจะได้ไปนอนต่อ”

“อ่ะนะ มีซิจ๊ะพ่อคุณ ถ้าไม่มีชั้นจะมาหาคุณชายแต่เช้าเหรอ”

“งั้นก็เข้ามาในห้องก่อนซิฮะ”

“ต๊ายตาย! นี่ชั้นตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย นี่มันห้องหรือรังหนูกันแน่เนี้ย ทำไมมันถึงได้รกขนาดนี้หละ อย่างกับสมรภูมิรบเลยนะเนี่ย เฮ้อ! กะอีแค่อกหักทำไมแกต้องทำตัวอย่างนี้ด้วยนะ แค่ผู้หญิงเดียว ไม่ตายก็หาเอาใหม่ได้ เดี๋ยวชั้นแนะนำเพื่อนชั้นให้เอามั้ยหละ สวย ๆ น่ารัก ๆ มีเยอะแยะ จะเอาแบบไหนหละ”

“ไม่เอาอะไรทั้งนั้นแหละฮะพี่ ขอมีนอยู่เงียบ ๆ คนเดียวอย่างนี้ดีกว่า”

“อืมนะ ถ้าแกไม่ใช่น้องของชั้น ป่านนี้ชั้นคงตัดหางปล่อยวัดแกไปแล้วหละยะ”

“พูดมากไม่ดีนะคร๊าบเจ๊ เดี๋ยวไม่สวยน๊า”

“จ้า คุณชายมีน แหมแกเนี่ยจริง ๆ เชียว มีบ้านอยู่ก็ไม่ยอมอยู่ ชอบจริง ๆ เลยนะ ที่จะมาหมกตัวอยู่ในอพาทเมนต์แคบ ๆ แบบนี้”

“ก็มีนชอบแบบนี้นี่ฮะ ว่าแต่ว่าที่พี่มิวมาหามีนเนี่ย มีธุระแค่นี้เองเหรอฮะ”

“เปล่าหรอกย่ะ ชั้นมาหาแกเนี่ยจะมาชวนแกไปเป็นเพื่อนชั้นไปทำธุระที่เชียงใหม่ซักหน่อย ช่วงนี้แกว่างไม่ใช่เหรอ”

“จะว่าว่างก็ว่าง จะว่าไม่ว่างก็ไม่เชิง”

“อืมนะ สำบัดสำนวน ตกลงว่าว่างหรือไม่ว่างหละ ไปเนี่ยชั้นมีค่าจ้างให้ด้วยนะ ไม่ใช้แกฟรี ๆ หรอก”

“อ่ะ ไปก็ได้ ไม่ได้เห็นแก่ค่าจ้างหรอกนะฮะ แค่ตอนนี้กำลังรู้สึกเบื่อ ๆ เซ็ง ๆ ก็เท่านั้นเอง”

“อืม งั้นก็เตรียมตัวไปอาบน้ำอาบท่าซะซิ ดูสารรูปซิ ดูไม่ได้เชียว”

“คร๊าบคุณหญิงพี่”

สายน้ำจากฝักบัวชโลมหลั่งรดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้มีนรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อยเลยทีเดียว กี่วัน กี่สัปดาห์แล้วนะ ที่มีนไม่ได้อาบน้ำ ไม่ได้ดูแลตัวเองเลยแม้แต่น้อย อาจจะเป็นตั้งแต่วันนั้นก็ได้ วันที่มีนโดนตัดเยื่อไม่เหลือใยจากคนใจร้ายที่รักกันมาแทบตาย แต่สุดท้ายเธอคนนั้นก็ใจร้ายทำได้แม้กระทั่งคนที่ให้เธอได้แม้แต่ชีวิตของตัวเอง ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ เสียใจในทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา

มีนกำมือแน่นพร้อม ๆ กับความรู้สึกที่แน่นจุกเสียดไปจนถึงหัวใจ มีนกำมือแน่นและต่อยกำแพงไปเต็มแรงเพื่อระบายความคับแค้นใจที่มีอยู่ หยดเลือดค่อย ๆ ไหลซึมปะปนไปกับสายน้ำที่หลั่งรินลงมาชะล้างตัว แต่ทว่าไม่อาจชะล้างหัวใจของมีนให้กลับมาสะอาดสดใสได้ดังเดิม

“ว่าไงนายมีน นึกว่าหลับคาห้องน้ำไปซะแล้วนะเนี่ย อ้าวแล้วมือแกทำไมเลือดออกอย่างนี้หละ นี่อย่าบอกนะว่าแกทำร้ายตัวเองอีกแล้ว เฮ้อ ! แกเนี่ยจริง ๆ เชียว มาเดี๋ยวชั้นทำแผลให้”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ เจ็บแค่นี้เอง สบายมาก ไกลหัวใจตั้งเยอะ”

“จ้าคุณชาย รู้หรอกว่าไกลหัวใจตั้งเยอะ แต่อย่าลืมซิว่าแกต้องขับรถให้พี่ด้วยนะ แล้วจะขับรถไหวเหรอ เจ็บมือแบบนี้เนี่ย”

“ไหวซิฮะ แหมพี่เนี่ยละก้อ มีนไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

“’งั้นก็เตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าละกัน เราต้องไปค้างกันหลายคืน เดี๋ยวพี่ไปเช็ครถก่อน เสร็จแล้วก็ตามลงมาหละ”

“คร๊าบท่านพี่”

มีนขับรถไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเข้าสู่เขตแดนเมืองเชียงใหม่ คนภาคกลางเรียกว่า ”เชียงใหม่” แต่ไฉนคนเหนือถึงเรียกขานกันว่า “เจียงใหม่” น๊า! มีนคิดเล่น ๆ ในใจ พร้อมกับชมทัศนียภาพสองข้างทางที่เต็มไปด้วยแมกไม้ป่าเขาที่มองไปทางไหนก็รู้สึกเย็นตาเย็นใจ ซึ่งหาทัศนียภาพแบบนี้ไม่ได้ในเมืองกรุงเทพ ในทางกลับกันเด็กต่างจังหวัดหลายต่อหลายคนต่างมุ่งหน้าเข้าไปเรียนต่อ และหางานทำกันในกรุงเทพ หากแต่คนเมืองกรุงกลับหลบลี้หนีความวุ่นวายแสวงหาธรรมชาติที่หาไม่ได้ในกรุงเทพ

“หิวหรือยังหละมีน แวะไปหาอะไรกินกันก่อนมั้ยหละ”

“ก็ดีเหมือนกันฮะ มีนก็ชักหิว ๆ เหมือนกัน พี่มิวอยากกินอะไรหละฮะ”

“อืม ข้าวซอยเป็นไง มาเมืองเหนือทั้งที ข้าวซอยที่นี่เค้าขึ้นชื่อเชียวนะ”

“ข้าวซอย ? เค้าเอาข้าวมาซอย หั่นเป็นฝอย ๆ เหรอฮะพี่มิว” มิวพูดพร้อมกับทำหน้าสงสัย

“นี่ ถามจริงไม่รู้จักข้าวซอยหรือไงยะ”

“ไม่รู้.....ซะเมื่อไหร่หละฮะ ฮ่า ๆ” มีนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่แกล้งหลอกพี่สาวได้

“อืมนะนายตัวแสบ ไป ๆ มัวแต่ขำอยู่ได้ ร้านนี้เค้าทำอร่อยมาก ยิ่งคนเยอะอยู่ด้วย เดี๋ยวก็ไม่มีที่นั่งหรอก”

“คร๊าบผม จะรีบไปไหน จะรีบไปไหนอิคคิวซัง” มีนพูดพร้อมกับหัวเราะโดยมีสายตาของพี่สาวที่มองค้อนอยู่ แต่จริง ๆ แล้วมิวเองก็อดขำไปกับท่าทางของนายมีนไม่ได้ และที่สำคัญมิวรู้สึกโล่งใจที่เห็นมีนหายเศร้าและทุเลาจากอาการอกหัก