ตอน........... วันเหงา - เหงาที่ไร้เงาของแตงโม

วันหยุดเสาร์ – อาทิตย์เป็นวันที่เปาตั้งตารอคอย อย่างน้อยอยู่ที่บ้านเปาก็ไม่ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจระหว่างหวานกับโดนัท

“เฮ้อ วันหยุดอย่างนี้ อ่านหนังสือการ์ตูนไปด้วย กินขนมไปด้วย ช่างสุขใจอะไรอย่างนี้” มือข้างหนึ่งของเปาถือหนังสือการ์ตูน ส่วนอีกมือก็หยิบขนมเข้าปากไปด้วย

ขณะที่เปากำลังนอนอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์นั้น ก็มีเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา
กริ๊ง - - กริ๊ง - - กริ๊ง...........เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เปาเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ อย่างหัวเสีย

“ฮัลโหล......”

“ฮัลโหล สวัสดีคะ ขอสายเปาหน่อยคะ”

“อืม พูดอยู่”

“โดนัทเองนะเปา ขอโทษด้วยนะที่โทรมารบกวนแต่เช้า”

“อ้าวโดนัทเองเหรอ เอ่อ...ไม่รบกวนหรอก พอดีตอนนี้กำลังว่างอยู่เลย” พอได้ยินเสียงโดนัทเท่านั้น เปาถึงกับกระดี๊กระด๊า เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่โดนัทโทรมาหา

“พรุ่งนี้เปาพอจะมีเวลาว่างมั้ย คือโดนัทอยากจะชวนเปาไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยคะ”

“พรุ่งนี้เหรอ อืม......... ว่างฮะ ถ้าเป็นโดนัท เปาว่างเสมอแหละ”

“จริง ๆ นะ งั้นพรุ่งนี้เปามารับโดนัทที่บ้านหน่อยได้มั้ย”

“ฮะ ได้เลย”

“งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะคะ”

หลังจากที่โดนัทวางสายไปแล้ว เปารู้สึกตื่นเต้นและดีใจกับคำชวนของโดนัทเป็นอย่างมาก จะว่าไปครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่โดนัทเอ่ยปากชวนเปาไปไหนมาไหนด้วยกันสองต่อสอง เปาอดอมยิ้มและคิดถึงเหตุการณ์ในวันพรุ่งนี้ไม่ได้ เปาจินตนาการนึกถึงภาพของโดนัทกำลังเกาะแขนเปา เดินดูของ เลือกตุ๊กตาน่ารัก ๆ แวะทานไอศกรีมและป้อนไอศกรีมให้กันและกัน แค่คิดก็สุดยอดแล้ว เปาได้แต่เฝ้าฝันนอนยิ้มหวานอยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงเร็ว ๆ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เช้าวันอาทิตย์จิตแจ่มใส เปากระวนกระวายจนทำให้นอนไม่หลับ เปาตื่นแต่เช้าอาบน้ำ และเลือกชุดที่ดูดีที่สุด

“เอาชุดไหนดีว๊า ชุดนี้ก็ไม่ดี ชุดนี้ก็ไม่ได้เรื่อง อืม....เอาชุดนี้ละกัน” เปาแต่งตัว และไม่ลืมที่จะฉีดน้ำหอมอ่อน ๆ ปะพรมตามร่างกายจนกลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วห้อง

“อืม หอมชื่นใจ เรานี่ก็เนื้อหอมเหมือนกันแหะ อิอิ”

หลังจากตรวจสอบความพร้อมทุกอย่างแล้ว เปาจึงคว้ากุญแจรถและรีบเร่งที่จะไปรับโดนัทที่บ้านในทันทีทันใด

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ปิ๊งป่อง - - ปิ๊งป่อง.........เปากดกริ่งหน้าบ้านของโดนัท

“อ้าวเปามาแล้วเหรอ เข้ามาในบ้านก่อนซิ”

“มาแล้วฮะ รอเปานานมั้ย”

“ไม่หรอกจ๊ะ เข้าไปไหว้พ่อแม่โดนัทก่อนซิ แล้วค่อยออกไปข้างนอกกัน”

โดนัทพาเปาเข้าไปแนะนำกับพ่อแม่ หลังจากทำความรู้จักกันจนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดนัทจึงขออนุญาตพ่อแม่ ออกไปซื้อของข้างนอกกับเปา

“รถเรามันเล็กไปหน่อย โดนัทนั่งซ้อนท้ายถนัดมั้ย”

“ถนัดจ๊ะ”

“แล้วเราจะไปที่ไหนกันดีฮะโดนัท”

“อืม ไปในห้างกันก่อนดีมั้ย ของเยอะดี”

“โอเค เกาะเอวเปาดี ๆ นะโดนัท” มือที่บอบบางนุ่มนวลของโดนัทเกาะกุมที่เอวของเปา นิ้วมือที่สัมผัสกับเอวของเปานั้น ทำให้เปารู้สึกอบอุ่นและกระชุ่มกระชวยใจอย่างบอกไม่ถูก

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ภายในห้างสรรพสินค้ามีผู้คนมากหน้าหลายตาต่างพากันมาจับจ่ายซื้อของ เปาและโดนัทเดินดูของไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งโดนัทไปหยุดอยู่ที่ร้านขายตุ๊กตา ขณะที่โดนัทกำลังเลือกตุ๊กตาอยู่นั้น โดนัทตัดสินใจถามเปาว่า

“เอ่อ เปา รู้ใช่มั้ยว่าอีกไม่วันก็จะเป็นวันเกิดหวานแล้ว”

“อืมใช่ นี่เราก็ว่าจะหาซื้อของขวัญไปให้หวานมันอยู่เหมือนกัน”

“เหรอ แล้วเปาพอจะรู้มั้ยว่าหวานเค้าชอบอะไรเป็นพิเศษ”

“อืม ที่ชอบเป็นพิเศษเหรอ คงเป็นพวกสร้อยคอ นาฬิกาอะไรประมาณนี้แหละมั้ง เห็นมันชอบใส่แล้วก็เปลี่ยนอยู่บ่อย ๆ”

“เหรอจ๊ะ งั้นเปาช่วยไปเป็นเพื่อนโดนัทเลือกซื้อหน่อยซิ โดนัทกลัวซื้อมาแล้วไม่ถูกใจหวาน“

“ได้ซิ” เปารับปากทั้ง ๆที่รู้สึกน้อยใจอยู่เหมือนกัน โดนัทชวนเปามาเที่ยวแต่ก็ไม่วายเอ่ยชื่อหวานออกมาทำให้เปาเจ็บแปลบที่ใจมากขึ้นทุกที

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

โดนัทและเปาเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงร้านขายนาฬิการ้านหนึ่งซึ่งขึ้นชื่อในความทันสมัย และมีนาฬิกาเก๋ไก๋เป็นจำนวนมาก

“เปา นาฬิกาสวยดีเนอะ แต่ราคาแพงจังเลย”

“อืม ก็สวยดี หวานมันคงชอบ”

“เหรอ เอาเรือนไหนดีหละเปา ช่วยเราเลือกหน่อยซิ” โดนัทเกาะแขนเปาพร้อมกับเลือกนาฬิกาไปด้วย ไม่รู้ว่าเปาจะดีใจหรือเสียใจดี ใจนึงก็ดีใจที่โดนัทเกาะแขนเปามันทำให้รู้สึกเหมือนเป็นคู่รักกัน แต่อีกใจนึงก็เสียใจที่ในใจของโดนัทมีแต่หวานอยู่ตลอดเวลา

“เรือนนี้เป็นไงบ้างเปา สวยดีเนอะ หวานใส่แล้วคงจะเหมาะมากเลยหละ”

“อืมก็ดีนี่ สวยดี”

“เหรอ งั้นเอาเรือนนี้ละกันนะ พี่คะเอานาฬิกาเรือนนี้คะ ช่วยห่อของขวัญให้ด้วยนะคะ” โดนัทยังคงเกาะแขนเปาอย่างสนิทสนม และถามเปาว่า

“แล้ววันเกิดเปา ใกล้จะถึงหรือยังหละ”

“ยังหรอก ถามทำไมเหรอ”

“ก็จะได้เก็บตังค์ซื้อของขวัญให้เปาไงหละจ๊ะ แล้วเปาอยากได้อะไรหละ”

“ความจริงไม่ต้องก็ได้นะ เปลืองตังค์เปล่า ๆ แค่คำอวยพรจากโดนัท เปาก็ดีใจแล้วหละ”

“ไม่ได้หรอก เปาดีกับโดนัทมาตลอด โดนัทอยากจะตอบแทนน้ำใจของเปาบ้างไง”

“เอาเป็นว่า ไว้ถึงวันนั้น เปาจะบอกโดนัทนะ ว่าเปาต้องการอะไรเป็นของขวัญ”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจากที่โดนัทจ่ายค่านาฬิกาเรียบร้อยแล้ว โดนัทและเปาจึงพากันไปหาอะไรทานในร้าน KFC ขณะที่กำลังจะเดินไปที่ร้าน KFC นั้น โดนัทก็สะดุดตากับเครื่องชั่งน้ำหนักที่อยู่ตรงหน้า โดนัทจึงชวนเปาไปชั่งน้ำหนักด้วยกัน

“เปาจ๋า ไปชั่งน้ำหนักกันมั้ย”

“ก็เอาซิ โดนัทไปชั่งเหอะ เปาไม่ชั่งดีกว่า”

“อ้าวทำไมหละ”

“ก็เปากลัวว่าเครื่องชั่งน้ำหนักเค้าจะพังนี่นา เกิดเปาขึ้นเครื่องชั่งแล้วเกิดระเบิดตูมแบบว่ารับน้ำหนักเปาไม่ไหวจะทำไงหละ” เปาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“อืมนะ เปาเนี่ยเว่อร์จริงเชียว“

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

หลังจากที่โดนัทและเปาชั่งน้ำหนักกันจนเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงพากันเดินตรงเข้าไปในร้าน KFC บรรยากาศภายในร้าน KFC นั้นหอมอบอวลไปด้วยกลิ่นไก่ทอด และเฟรนฟรายส่งกลิ่นหอมคุ้งกระจายไปทั่วห้อง

“เปากินน่าอร่อยจังเลยนะ ดูซิปากเลอะซอสหมดแล้ว มาเดี๋ยวโดนัทเช็ดให้นะ” โดนัทหยิบกระดาษทิชชูและค่อย ๆ เช็ดที่มุมปากของเปาให้อย่างแผ่วเบา เปารู้สึกเขินอายและหน้าแดงเมื่อโดนัทเช็ดปากให้ วันนี้เปารู้สึกมีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้ เพราะจะว่าไปก็เหมือนเปากับโดนัทกำลังออกเดทกันก็ไม่ปาน

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ขณะที่เปากำลังอิ่มเอมหัวใจกับสาวน้อยที่เปาแอบรัก อุปสรรคในความรักของเปาก็ปรากฏตัวขึ้นมาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“เฮ้ย เปามาทำอะไรที่นี่อ่ะ อ้าวโดนัทก็มาด้วยเหรอ”

“หวัดดีหวาน” เปาทักทายหวานอย่างเซ็งในอารมณ์

“หวาน มาทำอะไรที่นี่เหรอ” โดนัทรู้สึกดีใจที่หวานมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าในตอนนี้

“นั่งด้วยคนนะ พอดีหวานมาหาซื้อของฮะ แล้วโดนัทหละมาทำอะไร” หวานนั่งลงข้าง ๆ โดนัท และพูดคุยกับโดนัทอย่างสนุกสนาน

ภาพหวานกับโดนัทหัวเราะต่อกระซิกกัน ช่างเป็นภาพบาดตาบาดใจอะไรอย่างนี้ เปารู้สึกอึดอัดใจและอยากจะหายตัวไปในตอนนี้เหลือเกิน

“เปา ขอบใจนายมากนะที่ดูแลหวานใจเราเป็นอย่างดี”

“อืม ไม่เป็นไรหรอก”

“แล้วโดนัทมายังไงเหรอฮะ”

“โดนัทมากับเปาคะ โดนัทขอให้เปาเค้ามาเป็นเพื่อนซื้อของ หวานคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยคะ”

“จะไปว่าอะไรหละฮะ เปาเนี่ยเป็นเพื่อนสนิทของหวานนะฮะ แต่ถ้าโดนัทมากับคนอื่นก็ไม่แน่ แต่ยังไงก็ขอบใจนายมากนะเปา เอาเป็นว่าเดี๋ยวเราส่งโดนัทกลับบ้านเองก็แล้วกัน แค่นี้ก็รบกวนนายแย่แล้ว ขอบใจนะเพื่อน”

“อืมไม่เป็นไรหรอกเรื่องแค่นี้เอง งั้นเราขอตัวกลับก่อนนะ ไปก่อนนะโดนัท ไปหละนะหวาน”

เปาเดินจากไป โดยที่ข้างกายไร้เงาของโดนัท เปาก้าวเดินไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงที่จะก้าวเดินต่อไป เปากำลังสับสนว่าทำไมยังรักและยังหวังลม ๆ แล้ง ๆ ยังเฝ้าฝันถึงโดนัท ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ารักและรอต่อไปก็มีแต่เจ็บกับเจ็บเปล่า ๆ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

วันเวลาผ่านไปช้า ๆ แต่ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างหวานกับโดนัทนั้นกลับดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนกลายเป็นแฟนกันอย่างเป็นทางการ โดยที่เปาและแตงโมนั้นได้แต่เฝ้ามองทั้งสองคนอยู่ห่าง ๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นเปาและแตงโมก็ได้แต่หวังว่าวันเวลาคงจะรักษาแผลใจให้ลืมเลือนความรักที่ไม่สมหวังในครั้งนี้ได้ในไม่ช้า

แตงโมและเปากลายเป็นเพื่อนสนิทกัน โดยที่ผู้คนรอบข้างต่างพากันเข้าใจผิดคิดว่าเปากับแตงโมตกลงใจเป็นแฟนกัน เนื่องจากทั้งสองคนมักจะไปไหนมาไหนด้วยกัน รวมทั้งมักจะพากันนั่งคุยปรับทุกข์กันอยู่สองคน ซึ่งความเป็นจริงนั้นเปากับแตงโมอาจจะเป็นคู่ที่เหมาะสมที่สุดก็เป็นได้ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา หรือว่านิสัยใจคอ แต่ยังไงจะให้ตัดใจจากคนที่ตัวเองแอบชอบนั้นมันก็คงจะเป็นไปได้ยากเช่นกัน

“เปา อีกไม่นานเราคงต้องย้ายตามพ่อไปเรียนต่อที่อื่นแล้วหละ”

“ไม่ไปไม่ได้เหรอ เราไม่อยากให้แตงโมไปเลย ไม่มีแตงโมซักคน เราคงเหงาแย่เลยหละ”

“เราก็ไม่อยากไปหรอกนะ แต่ทำไงได้หละ มันจำเป็นจริง ๆ นี่นา”

“ถ้าอย่างงั้น สัญญาได้มั้ยว่าจะเขียนจดหมายมาหาเราบ่อย ๆ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ต้องบอกเรา คิด ๆ แล้วก็รู้สึกใจหายเหมือนกันนะ” เปาพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้าเมื่อรู้ข่าวว่าแตงโมจะต้องย้ายตามพ่อไปเรียนต่อที่อื่น

“ไม่เอาน่าอย่าคิดมากซิ เราสัญญานะว่าจะเขียนจดหมายมาหานายบ่อย ๆ”

“ขอบใจแตงโมมากเลยนะที่แคร์ความรู้สึกของเรามาโดยตลอด บางครั้งเราก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้าไม่มีเธอ เราจะอยู่ต่อไปยังไง”

“อย่าทำอย่างนี้ซิเปา เราก็เหมือนกัน เราคงรู้สึกเหงาถ้าไม่มีเปาอยู่ใกล้ ๆ เปาเป็นคนเดียวที่เข้าใจเรามากที่สุด”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมาแตงโมเป็นคนที่เข้าใจเรามากที่สุด แตงโมจะรังเกียจคนอย่างเรามั้ย เรารูปร่างหน้าตาก็ไม่ดี ก็คงมีแต่หัวใจนี่แหละที่พอจะให้ได้ เราอยากจะขอคบกับแตงโมมากเกินกว่าคำว่าเพื่อนจะได้มั้ย….”

“ขอบใจในความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันตลอดมา เรารู้ว่าเปาเป็นคนยังไง จริงใจแค่ไหน แต่ว่าขอเวลาเราหน่อยได้มั้ย เราอยากให้วันเวลาพิสูจน์ว่าเราสองคนจะรักกันด้วยหัวใจไม่ใช่ความรักที่หลงผิดไปเพียงชั่วครู่ชั่วคราว”

“ได้ซิ อย่างน้อยเพียงเท่านี้มันก็ทำให้เรารู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง เราจะรอคอยวันนั้น จำไว้นะแตงโมไม่ว่าเธอจะอ้วน หรือผอม หรือจะยังไงก็ช่าง เราชอบเธอในความเป็นเธอ ชอบเธอที่เป็นคนดีมีน้ำใจ เราไม่มีอะไรให้เธอนอกจากแหวนวงนี้เอาไว้เป็นตัวแทนของเรา มันอาจดูไม่มีราคาเท่าไหร่นะ เราคงให้เธอได้เท่านี้แหละ”

“จ๊ะ เราจะเก็บเอาไว้เป็นอย่างดีเลยหละ ขอบใจมากเลยนะ” แตงโมรับแหวนจากเปาและสวมเอาไว้ที่นิ้วนางข้างขวารอคอยเวลาที่แหวนวงนี้จะมีโอกาสเปลี่ยนตำแหน่งมาใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายในซักวันนึง

ทุกสิ่งทุกอย่างเลือนลางจางหายไปกับวันเวลา แตงโมย้ายตามพ่อไปเรียนต่อที่ต่างจังหวัด เปารู้สึกเหงาใจอย่างบอกไม่ถูก เปารู้สึกอ้างว้างเหมือนกับว่าส่วนหนึ่งในชีวิตขาดหายไป ทำไมการจากไปของแตงโมในครั้งนี้สร้างความเศร้าใจได้มากมายขนาดนี้ อาจจะมากกว่าความเจ็บปวดในใจที่เคยแอบรักโดนัทก็ว่าได้ ทุกครั้งที่เปาขับรถผ่านร้านที่เปากับแตงโมเคยไปนั่งกินด้วยกัน หรือแม้แต่ม้านั่งใต้ต้นไม้ที่เคยนั่งกินไอติมด้วยกัน ภาพในวันเก่า ๆ มักลอยมาพาให้เปารู้สึกใจหายไม่น้อย ป่านนี้แตงโมจะเป็นยังไงบ้างนะ........