ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดหอมอบอวลไปด้วยกลิ่นไอความรัก หวานถือช่อดอกกุหลาบเดินเข้ามาในโรงเรียนด้วยความมาดมั่น หวานเดินตรงไปที่ห้องเรียนของโดนัทแต่ทว่าภายในใจนั้นก็เต็มไปด้วยความประหม่า เพราะว่าหวานเองไม่เคยที่จะคิดจริงจังกับใครมาก่อนจนกระทั่งได้มาเจอกับโดนัท หวานคิดที่จะสลัดความเป็นโสดเสียที แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นรักครั้งนี้จะสมหวังหรือกินแห้วก็คงต้องแล้วแต่ดวง หวานเดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงหน้าห้องเรียนของโดนัทและแอบอยู่ข้างประตู

เมื่อมองเข้าไปในห้องก็พบแต่ความว่างเปล่าไร้เงาของโดนัท หวานจึงถามคนที่อยู่ในห้องเรียนว่าโต๊ะเรียนของโดนัทอยู่ตรงไหน เมื่อหวานรู้ว่าโต๊ะเรียนโดนัทอยู่ตรงไหน หวานจึงวางช่อดอกกุหลาบเอาไว้บนโต๊ะซึ่งหน้าซองเขียนลงชื่อหวานเอาไว้ แต่เนื้อความข้างในเขียนสื่อความหมายถึงโดนัท หลังจากวางช่อดอกไม้ไว้บนโต๊ะจนแน่ใจแล้ว หวานจึงเดินออกไปท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่อยู่ในห้องเรียนที่เริ่มรู้แล้วว่าหวานกำลังจะจีบโดนัทไปเป็นหวานใจของตัวเอง

หลังจากที่หวานเดินออกไปแล้ว มีเพื่อนในห้องบางคนซึ่งไม่ค่อยชอบแตงโมเท่าไหร่ คิดแผนการแกล้งแตงโม ซึ่งปกติแตงโมกับโดนัทจะนั่งโต๊ะติดกันอยู่แล้ว เพื่อนในห้องคนนี้จึงเอาช่อดอกกุหลาบสลับตำแหน่งย้ายจากโต๊ะโดนัทไปวางไว้บนโต๊ะแตงโมซึ่งอยู่ติดกัน จากนั้นเพื่อนที่คิดแกล้งแตงโมก็เฝ้าดูปฏิบัติการแตงโมหน้าแตกด้วยใจจดใจจ่อ

แตงโมเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับโดนัทและทักทายทุกคนที่อยู่ในห้อง

“หวัดดียามเช้าจ๊ะทุกคน“

แตงโมเดินไปที่โต๊ะเรียนของแตงโมและต้องประหลาดใจเมื่อพบช่อดอกกุหลาบ สีแดงสดใสวางไว้บนโต๊ะเรียนของแตงโม

“โอ้โห ดอกกุหลาบของใครกันเนี่ยแตงโม สวยจังเลยเนอะ” โดนัทรู้สึกตื่นเต้นและชื่นชมช่อดอกกุหลาบที่แตงโมได้รับ

“ใครกันเนี่ย เอาดอกกุหลาบมาให้เรา ให้ผิดคนหรือเปล่าเนี่ย เราเนี่ยนะจะมีคนมาชอบ” แต่ในใจของแตงโมก็อดตื่นเต้นไม่ได้กับช่อดอกไม้ที่ได้รับ และเมื่อแตงโมเห็นชื่อที่ติดไว้ที่หน้าซองก็ต้องตื่นเต้นและดีใจมากไปกว่าเดิม หน้าของแตงโมเริ่มแดง ขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อพบว่าชื่อที่ติดไว้นั้นคือ หวาน นั่นเอง

“โห แตงโมหน้าแดงเชียวนะ ใครให้ดอกกุหลาบหละ” โดนัทถามเมื่อเห็นแตงโมหน้าแดง แถมหน้าบานยิ้มไม่ยอมหุบ

เมื่อแตงโมเปิดซองและหยิบการ์ดข้างในออกมาอ่าน แตงโมถึงกับอึ้งและอึ้งลงไปอีกเมื่อพบว่า หวานเขียนกลอนหวานซึ้ง บรรยายความรักที่หวานมีต่อโดนัท แตงโมรู้สึกหน้าชาและเก็บกลั้นน้ำตาความเสียใจเอาไว้

“ใครว่าช่อดอกไม้เป็นของเราหละ ของโดนัทต่างหาก ดีใจด้วยนะโดนัท” แตงโมหยิบช่อดอกไม้พร้อมกับการ์ดส่งให้โดนัท

“ไม่จริงมั้ง ใครกันจะเอาช่อดอกไม้มาให้เรา แตงโมอย่ามาอำเราเล่นดีกว่าน่า” โดนัทดูชื่อหน้าซองและหยิบการ์ดข้างในออกมาอ่านจึงรู้ว่าหวานคือคนที่ส่งช่อดอกไม้ให้กับโดนัทนั่นเอง

“สงสัยหวานจะเข้าใจผิดวางช่อดอกไม้ไว้ผิดโต๊ะ แต่ก็ช่างเหอะ ยังไงเราก็ดีใจด้วยนะโดนัท หวานเค้าจริงใจกับโดนัทมากเลยนะ”

“ไม่หรอกมั้ง เรากับหวานพึ่งรู้จักกันเมื่อไม่นานมานี่เอง จะเป็นไปได้ยังไงว่าอยู่ๆ หวานจะมาชอบเรา”

“อืม ถึงหวานจะขึ้นชื่อว่าเจ้าชู้ แต่เค้าไม่เคยจริงจังกับใครมาก่อนเลยนะ ยังไงเราก็จะเป็นกำลังใจให้โดนัทนะจ๊ะ” แตงโมพูดให้กำลังใจโดนัททั้งๆ ที่ตัวเองนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจไม่น้อย

“ขอบใจนะจ๊ะ แตงโมเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเราเลยนะ รักแตงโมที่สุดเลยจ๊ะ” โดนัทพูดพร้อมกับกอดแตงโม

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ศาลากลางสระน้ำของโรงเรียนมีปลาตัวใหญ่ ๆ มากมายต่างแหวกว่ายขึ้นมาแย่งขนมปังที่แตงโมกำลังโยนให้อย่างไร้อารมณ์

“เฮ้อ คนอย่างเราใครเค้าจะมาสนใจ” แตงโมรำพึงรำพันกับตัวเอง

“ว่าไงแตงโม มายืนบ่นอะไรอยู่คนเดียวหละ พูดภาษาปลารู้เรื่องด้วยเหรอ” เปาถือถุงขนมปังพร้อมกับพูดแซวแตงโมอย่างอารมณ์ดี

“อืมนะ พูดภาษาปลาได้ก็ดีซิ เฮ้อ…..”

“เป็นอะไรไปหละ ดูท่าทางไม่ค่อยสบายใจ เป็นอะไรไปหรือเปล่า บอกเราได้มั้ย”

“ก็ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่รู้สึกน้อยใจในโชคชะตาเกิดมาไม่สวยเหมือนคนอื่นเค้า”

“เอาอีกแล้ว เรื่องนี้อีกแล้วเหรอ บอกแล้วไงว่าแตงโมอ่ะถึงรูปร่างไม่สวยงามเหมือนคนอื่นเค้า แต่จิตใจของแตงโมสวยยิ่งกว่าหญิงงามใด ๆ ในโลกนี้เลยน๊า” เปาพูดพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจแตงโม

“ขอบใจนายมากนะเปา ก็ยังดีนะที่ในโลกใบนี้มีนายที่เข้าใจเรา”

“อืมไม่เป็นไรหรอก เราคงหัวอกเดียวกันมั้ง บางทีเราอาจจะเป็นเนื้อคู่กันก็ได้นะ”

“อืมนะ พูดอะไรออกมาอ่ะเปา รู้ตัวหรือเปล่า”

“รู้ซิ ทำไมจะไม่รู้ คนอย่างเราสาว ๆ ที่ไหนเค้าจะมาสนใจ แม้แต่แตงโมก็เถอะ แตงโมก็คงไม่คิดกับเราไปเกินกว่าคำว่าเพื่อนหรอกใช่มั้ย” เปาพูดโดยที่สายตาเหม่อมองไปบนท้องฟ้าที่เวิ้งว้างว่างเปล่าและกว้างไกล

“ขอบใจในความรู้สึกดี ๆ ของนายนะเปา แต่เราอยากให้เราสองคนพร้อมกันมากกว่านี้ ไม่อยากให้ต่างฝ่ายต่างคบกันเพราะความเหงา เข้าใจใช่มั้ยเปา”

“นั่นซินะ ขอโทษด้วยนะที่เราพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อารมณ์มันพาไปมั้ง ไงก็อย่าคิดมากนะแตงโม เราจะคอยเป็นกำลังใจให้เธอเอง”

“จ๊ะ ขอบใจมากเลยนะ” แตงโมพูดพร้อมกับบิขนมปังและเตรียมที่จะโยนไปให้ปลาที่อยู่ในสระน้ำ ทันใดนั้นเปาก็งับขนมปังที่อยู่ในมือของแตงโม

“นี่นายเปา นายจะแปลงร่างเป็นปลาหรือไง แต่เราว่า...นายน่าจะเป็นหมูซะมากกว่านะเนี่ย” แตงโมพูดพร้อมกับหัวเราะ

“ใช่แล้ว หมูน้อยออกอาละวาดแล้วจ้า” ว่าแล้วเปาก็ทำท่าวิ่งไล่งับขนมปังที่อยู่ในมือของแตงโมอย่างสนุกสนาน

“นี่นายเปาหยุดเดี๋ยวนี้นะ เดี๋ยวเหอะ” แตงโมหัวเราะพร้อมกับวิ่งหนีเปาที่กำลังวิ่งไล่งับขนมปังจากในมือของแตงโม

หลังจากที่เปาวิ่งไล่งับแย่งขนมปังกับแตงโมจนเหนื่อยแล้ว เปาจึงชวนแตงโมไปนั่งเล่นที่ม้านั่งใต้ต้นไม้เพื่อรับลมเย็นๆ ที่พัดโชยมาพลอยพาให้หัวใจรู้สึกสดชื่นเบิกบานไปด้วย

“ร้อนเนอะแตงโม ร้อน ๆ อย่างนี้กินไอติมกันดีมั้ย”

“อืม ก็ดีเหมือนกัน”

“งั้นนั่งรออยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวเราไปซื้อไอติมมาให้”

เปาซื้อไอติมและเดินมาที่ม้านั่งซึ่งแตงโมกำลังนั่งรออยู่

“เอ้านี่ ไอติมหวานเย็นชื่นใจ กินซะซิเดี๋ยวละลายหมด”

“ขอบใจมากนะ”

เปาและแตงโมต่างคุยไปกินไอติมไปอย่างสนุกสนาน

“นี่นายเปา กินเป็นหมูเชียวนะ ดูซิปากเลอะแล้ว”

“แหมว่าแต่เรา เธอก็เหมือนกันแหละแตงโม ฮ่าๆ “

เปาและแตงโมต่างหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าของตัวเองออกมา แต่แทนที่จะเช็ดปากตัวเอง กลับเช็ดปากให้กับฝ่ายตรงข้ามแทน

“นี่ปากเปื้อนเลอะหมดแล้ว ยื่นหน้ามาใกล้ ๆ ซิ” แตงโมค่อย ๆ เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากให้กับเปา

“เธอก็เหมือนกัน กินไอติมเลอะเป็นเด็ก ๆ เชียว” เปาเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดที่มุมปากของแตงโม

หลังจากที่ทั้งสองต่างเช็ดปากให้กันแล้ว ต่างฝ่ายต่างมองหน้าแล้วก็พากันหัวเราะ หากคนที่อยู่ตรงหน้าเปาตอนนี้เป็นโดนัทก็คงจะดีซินะ แตงโมก็คิดเช่นกันหากคนที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้คือหวาน แตงโมคงรู้สึกมีความสุขมากกว่านี้หลายเท่านัก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็คงเป็นได้แค่เพียงความฝันเท่านั้น ฝันที่มองไม่เห็นทางว่าจะเป็นความจริงไปได้

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

วันนี้มีการซ้อมดนตรีเหมือนเช่นทุกวัน ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวพักกันอยู่นั้น ก็มีเสียงเคาะประตูและขออนุญาตเข้ามาในห้องซ้อม และคน ๆ นั้นก็คือ โดนัทนั่นเอง

“สวัสดีทุกคน วันนี้โดนัทเอาขนมมาฝากทุก ๆ คนจ๊ะ” โดนัทถือถุงขนมและน้ำอัดลมหลายกระป๋องมาให้สมาชิกทุกคนในวง

“โห โดนัทใจดีจัง มีขนมมาฝากพวกเราด้วย” ต้าร์ยิ้มอย่างดีใจที่มีลาภปากลอยมาถึงที่

“อย่างนี้ไม่ขัดศรัทธาละนะ” โฟมพูดพร้อมกับแกะถุงขนมออกมากิน

“เปาจ๊ะ ซาลาเปาพิเศษสำหรับเปาเลยนะ” โดนัทยิ้มพร้อมกับยื่นถุงซาลาเปาให้กับเปา

“ขอบใจมากนะโดนัท” เปายิ้มและยื่นมือไปรับถุงซาลาเปา เปาได้แต่มองตามโดนัทที่กำลังเดินไปหาหวาน

“เอ่อ ดอกกุหลาบที่หวานเอาไปให้ โดนัทชอบมั้ยฮะ”

“ชอบคะ ขอบใจมากเลยนะ แต่ว่าคราวหน้าไม่ต้องก็ได้นะ เปลืองตังค์เปล่าๆ “

“ไม่เปลืองหรอกฮะ หวานยินดีและเต็มใจที่จะให้โดนัท“

“งั้นทานขนมก่อนนะคะ อร่อยนะ” โดนัทพูดพร้อมกับแกะถุงขนมส่งให้หวาน

“โห จะไม่ป้อนหวานหน่อยเหรอฮะ เนี่ยหวานยังไม่ได้ล้างมือเลยนะฮะ ป้อนหน่อยนะ” หวานส่งสายตาออดอ้อนและพูดจาอ้อนวอนโดนัท

“จะดีเหรอ โดนัทอายเพื่อน ๆ หวานนี่คะ”

“น่านะ ไม่เป็นไรหรอก พวกนั้นไม่กล้าแซวหวานใจของหวานหรอกฮะ”

“อืมนะ หวานนี่ขี้ตู่จังเลยนะ ใครบอกว่าโดนัทเป็นหวานใจของหวานกันหละ”

“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหละฮะ อ่ะ...งั้นหวานอ้าปากรอก็ได้” หวานพูดพร้อมกับอ้าปากรอโดนัทป้อน

“หวานเนี่ย จริง ๆ เลยนะ อ้อนเป็นเด็กเชียว” โดนัทต้องยอมแพ้ลูกอ้อนของหวาน พร้อมกับหยิบขนมและป้อนใส่ปากของหวานอย่างเขินอาย

“อ่ะนะ มางับนิ้วโดนัททำไมหละคะ นิ้วโดนัทไม่ใช่ขนมซะหน่อย”

“อ้าว นึกว่าใช่ซะอีก อิอิ” หวานพูดพร้อมกับเคี้ยวขนมอย่างอารมณ์ดี

“อิจฉาหวานมันจังเลยเว่ย มีคนป้อนขนมให้ด้วย พวกเราซิไม่มีใครป้อนให้เลยเนี่ย” โฟมพูดแซวหวาน เมื่อเห็นโดนัทกับหวานกำลังสวีทหวานแหววกันสองคน

“อืมนะ พวกนายก็รีบ ๆ หาคนป้อนเข้าซิ จะได้ไม่ต้องมาอิจฉาเราแบบนี้ไง ฮ่า ๆ” หวานพูดพร้อมกับเคี้ยวขนมที่อยู่ในปาก

ภาพโดนัทกำลังป้อนขนมให้กับหวาน ทำเอาซาลาเปาที่เปากำลังกินอยู่นั้นจุกอยู่ที่คอ ประมาณกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เปาคงได้แต่เจียมตัวเจียมใจรักดอกฟ้ามาก แค่ไหน ก็คงได้แต่เฝ้ามองอย่างชื่นชมแต่ไม่อาจจะเด็ดดมเชยชมเป็นของตัวเองได้