บรรยากาศยามเช้าก่อนเข้าห้องเรียน ช่างสดชื่นแจ่มใสด้วยกลิ่นไอสายลม แสงแดด นักเรียนแต่ละคนเริ่มเดินทางออกจากบ้านและทยอยเข้ามาในประตูรั้วของโรงเรียน ขณะที่หวานเดินถือกระเป๋านักเรียนขึ้นตึกเรียนนั้น ผ้าเช็ดหน้าของสาวน้อยที่เดินอยู่ข้างหน้าหวานก็หล่นลงกับพื้นโดยที่เธอคนนั้นไม่รู้สึกตัว หวานจึงเก็บผ้าเช็ดหน้าและวิ่งตามเธอคนนั้น

“เดี๋ยวหยุดก่อน ผ้าเช็ดหน้าเธอหล่น” หวานตะโกนเรียกและวิ่งตามมาจนทันพร้อมกับเอามือสะกิดที่ด้านหลังของเธอคนนั้น

ทันทีที่เธอคนนั้นหันหน้ามา เธอช่างน่ารักอะไรอย่างนี้ ผ้าเช็ดหน้าที่หวานถืออยู่ ได้แต่ถือค้างเอาไว้อยู่ในมือของหวานอย่างนั้นนั่นเอง

“ผ้าเช็ดหน้าเราเหรอ อืมจริงด้วย ตายจริงทำหล่นไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ขอบใจมากเลยนะ”

และเมื่อหวานตื่นจากภวังค์จึงพูดว่า “อืม ไม่เป็นไร เก็บเอาไว้ดี ๆ หละ เอ่อ...ว่าแต่ว่าเธอชื่ออะไรเหรอ ทำไมเราไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนเลยหละ”

“เราเหรอ เราชื่อ โดนัทจ๊ะ เราพึ่งย้ายมาเรียนที่นี่เมื่อไม่นานมานี้เอง ยินดีที่ได้รู้จักนะ แล้วเธอชื่ออะไรหละ”

“เราชื่อ หวาน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน มีอะไรให้เราช่วยก็บอกเราได้เลยนะ” ขณะที่หวานกำลังทำความรู้จักและอยากที่จะรู้จักไปมากกว่านี้นั้น พลันก็มีเสียงเรียกชื่อโดนัทดังขึ้นมาพอดี

“โดนัท โดนัทรอเราด้วย” แตงโมถือกระเป๋านักเรียนเดินตรงเข้ามา

“หวัดดีแตงโม” หวานเอ่ยทักเมื่อเห็นแตงโมเดินเข้ามาใกล้

“อ้าวหวานเองเหรอ หวัดดียามเช้าจ๊ะ”

“เธอสองคนรู้จักกันด้วยเหรอ”

“จ๊ะ หวานเค้าเคยช่วยเราเอาไว้ หวานเค้านิสัยดีมากเลยนะโดนัท อีกอย่างหวานเค้าก็เป็นคนดังของโรงเรียนด้วย”

“แหม แตงโมชมหวานมากไปแล้ว งั้นหวานขอตัวไปก่อนนะ” หวานเดินจากไปแต่ก็ไม่วายหันหลังกลับมามองและส่งยิ้มให้กับโดนัท แต่กลับกลายเป็นว่าแตงโมคิดเข้าข้างตัวเองเหมือนกันว่าหวานคงส่งยิ้มให้กับแตงโมด้วยเช่นกัน

--------------------------------------------------

ช่วงบ่ายใกล้เลิกเรียนแก๊งค์ซิกกะซ่าส์ต่างนัดหมายพากันไปซ้อมดนตรี สมาชิกทุกคนต่างทยอยกันเข้ามาในห้องซ้อม คงจะมีแต่เปาเท่านั้นที่ยังมาไม่ถึงห้องซ้อมดนตรี

ขณะที่เปากำลังจะเดินไปที่ห้องซ้อมดนตรีนั้น ก็มีเสียงร้องเรียกชื่อเปาพอดี

“เปากำลังจะไปไหนเหรอ”

“อ้าวโดนัทเองเหรอ เปากำลังจะไปซ้อมดนตรีกับเพื่อนๆ โดนัทอยากไปดูเปาซ้อมดนตรีมั้ยหละ

“จะดีเหรอ โดนัทกลัวจะรบกวนเปาและเพื่อน ๆ ของเปา”

“ไม่หรอก ก็โดนัทเป็นเพื่อนคนพิเศษของเปานี่นา ความจริงแล้วปกติจะไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปหรอกนะ แต่สำหรับโดนัทอ่ะได้อยู่แล้ว”

“เกรงใจจัง งั้นก็รบกวนเปาด้วยละกันนะ” รอยยิ้มของโดนัททำเอาเปาหวั่นไหวอีกเช่นเคย

-------------------------------------------------

เมื่อเปาเปิดประตูเข้ามาในห้องซ้อมดนตรีนั้น ด้วยรูปร่างที่ใหญ่โตของเปาทำให้บดบังร่างอันน้อยนิดของโดนัทซะสนิทเลยทีเดียว

“อ้าวเปามาแล้วเหรอ งั้นก็มาเริ่มซ้อมกันเหอะ” ต้าร์พูดพร้อมกับหยิบกีต้าร์ขึ้นมา

“ฮะแอ่ม เพื่อน ๆ ทุกคน วันนี้เราพาใครคนนึงมาแนะนำให้พวกนายรู้จัก” เปาหลีกทางให้โดนัทออกมายืนข้างหน้า

“สวัสดีคะทุกคน เราชื่อโดนัทนะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนคะ”

บรรยากาศในห้องตอนนี้เงียบสนิท เนื่องจากต่างคนต่างกำลังตกตะลึงที่จู่ ๆ ก็มีสาวน้อยน่ารักเข้ามาในห้องซ้อมดนตรีที่ไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามา หลังจากนั้นก็มีเสียงคำถามมากมายยิงเป้าเข้าใส่เปาอย่างเต็มแรง

“นั่นแน่ แอบมีกิ๊กมีกั๊กไม่บอกกันบ้างเลยนะเพื่อน” โฟมถือโอกาสแซวเปา

“เฮ้ย บ้าน่า ยังไม่ถึงขั้นนั้น โดนัทฮะนี่เพื่อน ๆ เปาเองนะ เปาขอแนะนำเพื่อน ๆ ของเปานะ มือเบส ชื่อโฟม คียบอร์ดชื่อ มิว กีต้าร์ ชื่อต้าร์ ส่วนมือกีต้าร์อีกคนเป็นฝาแฝดกับโฟมชื่อฟิล์ม ส่วนนักร้องนำชื่อ.....”

“อ้าว หวานนี่นา หวานก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ หวัดดีคะหวาน”

“หวัดดีฮะโดนัท” หวานยิ้มและรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เจอกับโดนัทอีกครั้ง

“อ้าว รู้จักกันแล้วเหรอ” เปาถามด้วยความสงสัย

“ก็รู้จักกันโดยบังเอิญไม่มีอะไรหรอก เอาละซ้อมกันได้แล้ว เตรียมพร้อมกันหรือยังหละ” หวานพยายามปกปิดความดีใจเอาไว้ เพื่อรักษาฟอร์มและไว้ลายของคาสโนว่าจอมเจ้าชู้

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังเตรียมตัวอยู่นั้น หวานจัดแจงหาเก้าอี้ให้โดนัทนั่ง โดยที่สายตาของหวานคอยประสานมองตาโดนัทอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่เปาเองก็ได้แต่ชะเง้อมองหน้าโดนัทพร้อมกับส่งยิ้มให้กับโดนัทด้วยเช่นกัน

“อืมวันนี้เล่นเพลงรักก็แล้วกันนะ พวกนายว่าไงหละ”

“แหม กะโชว์อ๊อฟเชียวนะเว่ย เล่นเพลงนี้มีความหมายอะไรหรือเปล่าว่ะหวาน”

“บ้าน่า รีบ ๆ ซ้อมกันเหอะ แซวอยู่ได้” หวานรีบกลบเกลื่อนเมื่อเพื่อน ๆ เริ่มรู้ไต๋

หวานร้องเพลงโดยที่สายตาก็คอยทอดมองไปที่โดนัทตลอดเวลา ร้องเพลงเพื่อจะสื่อว่าหวานเองก็มีใจให้กับโดนัทไม่น้อยเลยทีเดียว เช่นเดียวกับสายตาของโดนัทที่มองมาที่หวานแต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน แต่จะมีใครรู้บ้างมั้ยนะ....ว่ายังมีสายตาอีกคู่หนึ่งที่เฝ้ามองด้วยความเจ็บปวดใจ เปาผิดใช่มั้ยที่พาโดนัทมาให้ใครต่อใครรู้จัก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเปาก็รู้ตัวเองดีว่าไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวโดนัททั้งสิ้น

หลังจากซ้อมเสร็จโดนัทจึงร่ำลาทุกคนกลับบ้าน.....

“เปา โดนัทกลับก่อนนะ แล้วยังไงไว้เจอกันใหม่นะ วันนี้สนุกมากเลยหละ ขอบใจเปามากเลยนะ”

“อืม ไม่เป็นไรหรอก แล้วไว้เจอกันนะ”

“หวานคะ โดนัทกลับก่อนนะ ทุกคนโดนัทกลับก่อนนะคะ” โดนัทโบกมือพร้อมส่งยิ้มให้กับทุกคน

“นี่เปา นายไปรู้จักคนน่ารักอย่างนี้ได้ไงอ่ะ”

“ทำไมหละ หน้าอย่างเราเนี่ยรู้จักคนน่ารักไม่ได้หรือไง”

“เฮ้ย เปล่าหรอก ก็ถามดูไง ร้อยวันพันปีเราไม่เคยเห็นนายจะสนใจใครเลย”

“ก็คงเป็นแค่ความบังเอิญ ยังไงเค้าก็คงไม่สนใจคนอย่างเราหรอก”

“เอาน่า อย่าพึ่งท้อไปเลย งั้นเราไปก่อนนะ” ต้าร์พูดพร้อมกับเดินจากไป

---------------------------------------------------

“อ้าวหวาน เดินตามโดนัทมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

“เอ่อ คือว่าจะรังเกียจมั้ย ถ้าหวานจะขออาสาไปส่งโดนัทที่บ้าน”

“แต่จะดีเหรอหวาน บ้านโดนัทอยู่ไกลนะ”

“พอดีวันนี้เราว่าง โดนัทให้หวานไปส่งน๊า….นะฮะ” หวานพยายามพูดจาออดอ้อนและส่งสายตาอ้อนวอนโดนัท

“อ่ะ ก็ได้ งั้นเดี๋ยวโดนัทไปเก็บของที่ห้องเรียนก่อนนะ”

“งั้นหวานไปรอโดนัทที่โรงจอดรถนะ”
หวานดีใจที่โดนัทรับไมตรีที่หวานมีให้กับโดนัท แค่เพียงเริ่มต้นทุกอย่างก็ไปได้สวยแล้ว หวานคิดเข้าข้างตัวเองว่าอย่างน้อยโดนัทก็คงมีใจให้กับหวานบ้างไม่มากก็น้อย ก็หวานหน้าตาดีมีเสน่ห์ออกอย่างนี้ มีสาวคนไหนบ้างหละที่จะไม่สนใจคนอย่างหวาน

------------------------------------------------

ขณะที่เปากำลังจะเดินไปเอารถที่จอดไว้ในโรงรถนั้น สายตาของเปาก็ต้องสะดุดกับรถที่ขับผ่านไป เพราะคนที่ซ้อนท้ายรถหวานไปก็คือโดนัทนั่นเอง

“หวัดดีจ้าเปา โดนัทไปก่อนนะ” โดนัทยิ้มพร้อมกับโบกมือให้กับเปาโดยที่มืออีกข้างหนึ่งก็เกาะเอวของหวานไว้ด้วยเช่นกัน

เปาทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มและโบกมือให้กับหวานและโดนัท และเมื่อทั้งสองคนลับตาเปาไปแล้วนั้น หัวใจดวงน้อย ๆ ของเปาในตอนนี้แทบสลายละลายลงไปกองกับพื้นเลยทีเดียว

“อ้าวเปาเป็นอะไรไปหละ ยืนซึมอยู่คนเดียว ไม่สบายหรือเปล่า” แตงโมซึ่งมาเอารถที่จอดไว้ในโรงรถเห็นหวานยืนซึมเหมือนกำลังจะร้องไห้จึงเดินเข้ามาทักทาย

“อืม....เรารู้สึกไม่ค่อยสบาย หิวจนตาลายแล้วเนี่ย” เปาพยายามพูดกลบเกลื่อน

“โห หิวมากจนถึงขนาดน้ำตาซึมเลยเหรอ คงปวดท้องละซินะ ป่ะเดี๋ยวเราพาไปเลี้ยงเอง มื้อนี้เจ๊สั่งลุย อิอิ” เสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของแตงโม ทำให้เปารู้สึกดีขึ้น ถ้าไม่มีแตงโมเดินเข้ามา ป่านนี้เปาคงจะเป็นบ้ากับภาพตรงหน้าที่ได้เห็นหวานกับโดนัทพูดคุยหยอกล้อกันอย่างมีความสุข นี่เปากำลังอิจฉาหวานอยู่ใช่มั้ย ? ใช่ซินะเปาก็แค่คนธรรมดา ๆ คนนึงที่หน้าตาไม่ได้โดดเด่นโดนใจใครต่อใคร เปามีแค่หัวใจที่จริงจังและจริงใจเท่านั้น......จะมีใครสักคนบ้างมั้ยที่ต้องการหัวใจดวงน้อย ๆ ดวงนี้