โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด จัดได้ว่ารวมพลคนน่ารัก ทั้งสูงยาวเข่าดี ตาตี่ มีเขี้ยว รวมถึงนิสัยเฮ้ว ๆ แก่น ๆ ซน ๆ ปนความน่ารักน่าหยิก และที่รู้สึกจะสร้างสีสันให้กับโรงเรียนและเหล่าสาว ๆ ในโรงเรียนแห่งนี้ เห็นจะได้แก่เหล่าจอมแสบ จอมซน รวมพลแก๊งค์ ซิกกะซ่าส์ ซึ่งเป็นทั้งชื่อกลุ่มและชื่อวงดนตรีที่ทั้งหกคนได้ร่วมกันสร้างและตั้งขึ้นมา

สมาชิกแก๊งค์ซิกกะซ่าส์ ขึ้นชื่อว่าเป็นกลุ่มที่เลิศเลอเฟอร์เฟคในสายตาของสาว ๆ หลายคน ที่ต่างพากันหลงใหลใฝ่ฝัน และตามกรี๊ดติดขอบเวที สมาชิกแต่ละคนซน ๆ แสบ ๆ และต่างคนต่างสร้างวีรเวร...วีรกรรมกันมานับไม่ถ้วน ซีม่าโลชั่นที่ว่าแน่ยังแพ้แก๊งค์ซิกกะซ่าส์ก็ว่าได้

เปิดตัวแก๊งค์ซิกกะซ่าส์อย่างเป็นทางการ นำทีมโดย.........
Number 1 >> เปา หรือซาลาเปาที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มมักจะล้อเลียนกันเป็นประจำ ซึ่งเอกลักษณ์ประจำตัวของเปา ก็คือ ตัวกลม ๆ ผิวขาว ตาตี่ นิสัยดี ขี้เล่น ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่รักของเพื่อนๆ ทุกคนในกลุ่ม ด้วยพลังอันเหลือล้นเกินคนธรรมดา จึงยกหน้าที่ให้เปาเป็นมือกลองของวง

Number 2 >> มิว หรือนายแว่น ไอคิวสูง อัจฉริยะจอมวางแผน เรียนเก่ง เจ้าบทเจ้ากลอน ทำหน้าที่เป็นมือคีย์บอร์ดของวง

Number 3 >> ต้าร์ สูง ยาว ขาวตี๋ เป็นนักบาสประจำโรงเรียน เล่นกีต้าร์เก่งสมกับชื่อของตัวเอง

Number 4 >> หวาน หวานสมชื่อ ปากหวาน เจ้าชู้ มีแฟนเป็นกระบุง เป็นนักร้องประจำวงซิกกะซ่าส์

Number 5 + 6 >> โฟม & ฟิล์ม แฝดตัวแสบ - ตัวป่วนประจำแก๊งค์ ชอบทำให้คนสับสนวุ่นวายเป็นประจำ ประจำตำแหน่งมือเบส และกีต้าร์

ที่สิงสถิตย์ของแก๊งค์ซิกกะซ่าส์ มักจะเป็นโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าโรงอาหาร เนื่องจากสาว ๆ มักจะเดินผ่านกันเป็นประจำ กิจวัตรประจำวันของแก๊งค์นี้ก็คือ แซววันละนิดจิตแจ่มใส สาว ๆ บางคนก็ชอบใจ บางคนหมั่นไส้ก็จะย้อนศรกลับมา โดยเฉพาะยัยแตงโม สาวน้อยหน้าหวานปานน้ำผึ้ง แต่มองไปมองมาต้องตะลึงเมื่อพบกับร่างอันอวบอัดของเธอ แตงโมตั้งตัวเป็นศัตรูกับแก๊งค์ซิกกะซ่าส์โดยเฉพาะ เนื่องจากหมั่นไส้ที่แก๊งค์นี้ชอบทำตัวเด่น เก็กหล่อ ที่สำคัญคือชอบแซวแตงโมอยู่เป็นประจำ เจอหน้ากันเมื่อไหร่เป็นต้องแยกเขี้ยวใส่กันทุกที แต่ถึงแม้ว่าแก๊งค์ซิกกะซ่าส์จะแซวเธอแค่ไหน แต่หนึ่งในแก๊งค์นี้ก็มีอยู่คนนึงที่แตงโมแอบชอบอยู่ ถึงแม้ว่าไม่มีหวังแต่แค่ได้เห็นหน้าทุกวันก็ยังดี ทั้ง ๆ ที่แตงโมรู้ตัวดีว่าตัวเธอคงมีสิทธิ์ได้แค่คิดฝัน และอีกอย่างคนที่เธอแอบชอบก็ออกจะเด่นดัง และมีสาว ๆ ชอบเค้าคนนั้นมากมาย และถึงแม้ว่าเค้าจะเจ้าชู้แค่ไหน แตงโมก็ยังคงจะแอบชอบเค้าคนนั้นต่อไป ซึ่งเค้าคนนั้นก็คือ หวาน นั่นเอง สาวหล่อสุดฮอทประจำแก๊งค์

และวันนี้ก็เช่นกันขณะที่แตงโมกำลังเดินกินไอศกรีมอย่างเอร็ดอร่อย ก็มีเสียงร้องเพลงแว่วดังมาจากแก๊งค์ซิกกะซ่าส์

“ช้าง – ช้าง - ช้าง น้องเคยเห็นช้างหรือเปล่า ช้างมันตัวโตไม่เบา……..” สมาชิกแก๊งค์ซิกกะซ่าส์ต่างพากันส่งเสียงร้องเพลงเมื่อเห็นแตงโมเดินเข้ามาใกล้

“นี่พวกนาย ร้องเพลงอะไรอ่ะ ว่าเราใช่มั้ยเนี่ย ว่าไงพวกนาย”

“โอ๊ะโอ เปล่าซะหน่อย แหมๆๆ ใครจะไปว่าคนสวยอย่างแตงโมลงละจ๊ะ” ต้าร์พูดขึ้นมา

“ใครอยากร้อนตัวก็ช่วยไม่ได้” โฟมและฟิล์มพูดขึ้นมาพร้อมกัน

“หนอยแน่ ว่าเราร้อนตัวเหรอนายแฝดรักยม เดี๋ยวจะโดนฝ่ามือพิฆาต”

“กลัวแล้วจ้า แตงโมจ๋า พวกเรายังไม่อยากจะโดนช้างเหยียบ อิอิ” โฟมพูดเสร็จก็รีบถอยหลังออกห่างจากแตงโม

“พวกนายนี่จริง ๆ เลยนะ ไม่แซว ไม่กัดเราซักวันไม่ได้หรือไงเนี่ย”

“ก็แหม...แตงโมออกจะน่ารัก น่าหยิก เพราะรักหรอกจึงหยอกเล่นนะฮะ” มิวพูดขึ้นมาบ้าง

“พวกนายก็อย่าไปแซวแตงโมเลยน่า แซวกันทุกวันไม่เบื่อกันบ้างหรือไงเนี่ย” เปาพูดขึ้นมา เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยจะดี

“จริงซิลืมไปว่าร้องเพลงนี้แล้วมันชิ่งกระทบนาย ฮ่า ๆ ๆ” ฟิล์มพูดพร้อมกับหัวเราะ

“เออ ๆ เอาเข้าไป เอ่อ....แตงโมอย่าไปถือสาพวกนี้เลยนะ เราขอโทษแทนพวกนั้นด้วยละกัน” เปาพูดพร้อมกับกล่าวขอโทษแตงโม

“อืม ไม่เป็นไร ดีนะที่กลุ่มนี้ ยังมีคนดีของสังคม ฝากก่อนเหอะพวกนาย ไปหละ....เชอะ” แตงโมเดินจากไปพร้อมกับร่างยักษ์ใหญ่ของเธอ

“นี่ ๆ ใครปล่อยช้างมาเพ่นพ่านแถวนี้เนี่ย ฮ่า ๆ” เสียงแซวดังมาจากแก๊งค์ซิกกะซ่าส์ พร้อมกับสายตาอาฆาตแค้นของแตงโมที่หันขวับกลับมามองคนที่ส่งเสียงแซว

“พวกนายนี่สนุกกันมากใช่มั้ยเนี่ย ถึงได้แซวยัยแตงโมอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน” เปาพูดออกมาเมื่อเห็นว่าแตงโมเดินจากไปแล้ว

“แหมๆๆ ออกรับแทนกันเชียวเหรอ ฮั่นแน่ คิดอะไรอยู่อ่ะเปา” โฟมพูดแซวเปาพร้อมกับหัวเราะไปด้วย

“เราว่านะ นายกับยัยแตงโมเป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุดเลยนะเนี่ย พวกเราว่ามั้ย” ฟิล์มพูดเสริมขึ้นมาบ้าง

“เฮ้ย ! บ้าน่า คิดอะไรบ้า ๆ ไม่ใช่ซักหน่อย เราก็แค่สงสารเค้าก็เท่านั้นเอง” เปารีบแก้ตัวเป็นพัลวัน

“หวาน ช่วยเราหน่อยดิ” เปาเรียกหวานเพื่อหาพรรคพวก

“พวกนายนี่ไร้สาระกันจริง ๆ เราว่านะ…แทนที่จะมาไร้สาระกับเรื่องแบบนี้ สู้เอาเวลาไปหาสาว ๆ จะดีกว่า ใครจะไปกับเราก็ตามมาละกัน” หวานพูดพร้อมกับเดินจากไป โดยที่หวานเดินมุ่งหน้าไปหาสาว ๆ ที่เค้าเคยโปรยเสน่ห์เอาไว้

“เฮ้ย รอด้วยซิหวาน” โฟมพูดพร้อมกับวิ่งตามหวานมา โดยมีฟิล์ม และต้าร์วิ่งตามมาด้วย

“เฮ้อ เบื่อพวกนี้จริง ๆ แล้วนายหละมิวไม่ไปกับพวกนั้นด้วยเหรอ”

“ไม่หละเปา เราว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด นายไปกับเราด้วยมั้ยหละ” ความจริงแล้วที่มิวจะไปห้องสมุด ก็เพื่อจะไปเหล่สาวบรรณารักษ์หน้าใหม่ที่สวยบาดตาบาดใจมิวอย่างแรง จะว่าไปเรียกว่ารักข้ามรุ่นก็ว่าได้

“ไม่ดีกว่า เราว่าเราไปหาอะไรกินดีกว่า ชักหิวอีกแล้วละเนี่ย”

“อืม งั้นก็แยกกันตรงนี้เลยละกัน ไปหละแล้วค่อยเจอกันนะเปา” มิวพูดพร้อมกับเดินจากไป

“เออ แล้วค่อยเจอกัน” เปาเดินเข้าไปในโรงอาหารเพื่อหาอะไรมาลดเสียงเรียกร้องจากภายในท้องของเปา

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“ป้า เอาซาลาเปาไส้เค็ม 5 ลูก” เปาสั่งซาลาเปาพร้อมกับจ่ายเงินให้กับแม่ค้า

“ว้าว ! ซาลาเปาแสนอร่อย กำลังร้อน ๆ เชียว อืม...หอมจัง” เปาหยิบซาลาเปาขึ้นมา และเหยาะซอสใส่ในซาลาเปาเพื่อเพิ่มรสชาติ จู่ ๆ ก็มีร่างของใครคนนึงเข้ามาชนมือของเปา ทำให้ซาลาเปาที่อยู่ในมือตกลงพื้น รวมทั้งทำให้ซอสกระเด็นเปื้อนเสื้อของเปาไปด้วย

“โห....ซาลาเปาสุดที่รักของฉาน ใครวะเนี่ย ซุ่มซ่ามจริงเชียว” เมื่อเปาหันมามองหน้าคนที่ชน มือที่ถือถุงซาลาเปาอยู่ถึงกับอ่อนแรง ทำให้ถุงซาลาเปาหล่นลงไปกองอยู่กับพื้น

“ขอโทษคะ โดนัทไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เดี๋ยวโดนัทซื้อซาลาเปาให้ใหม่นะ”

“เอ่อ....ไม่เป็นไร คือเราซุ่มซ่ามเองแหละ” เปาอยู่ในอาการตกตะลึงในความน่ารักของเธอคนนี้

“ตายจริง เสื้อเธอเปื้อนซอสด้วยนี่นา รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวโดนัทเช็ดให้” โดนัทหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากระโปรงนักเรียนแล้วค่อย ๆ บรรจงเช็ดซอสที่เปื้อนอยู่ที่เสื้อให้เปาด้วยความเต็มใจ

“ความจริงไม่ต้องก็ได้นะ แค่ล้างน้ำก็ออกแล้วหละ ผ้าเช็ดหน้าเธอจะเปื้อนเอาเปล่า ๆ“

“ไม่ได้หรอก โดนัทซุ่มซ่ามเอง ยังไงโดนัทต้องขอโทษเธออีกทีนะ”

“อืม ไม่เป็นไร เราชื่อเปานะ ยินดีที่ได้รู้จัก เอ่อ...ผ้าเช็ดหน้าเธอเราขอได้มั้ย”

“ผ้าเช็ดหน้ามันเปื้อนแล้วนะ เปาจะขอไปทำไมเหรอ”

“คือว่าเปาไม่สบายใจที่ทำให้ผ้าเช็ดหน้าของโดนัทต้องเปื้อน เปาก็เลยอยากจะขอเอาผ้าเช็ดหน้าไปซักให้”

“อืม....ก็ได้ เราให้เปาเก็บไว้เป็นที่ระลึกเลยก็แล้วกัน ดีมั้ย”

“ดีฮะ ดีมาก ๆ เลย “ เปายิ้ม พร้อม ๆ กับหน้าที่เริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ

“งั้น เปายืนรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวโดนัทมา รอแป๊บนึงนะ” โดนัทพูดเสร็จก็เดินตรงไปที่ร้านขายซาลาเปา

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“ซาลาเปาร้อน ๆ มาแล้วจ้า ทานด้วยกันเลยดีมั้ย” โดนัทถือถุงซาลาเปาพร้อมกับเดินมานั่งข้าง ๆ เปา

“จะดีเหรอ เกรงใจจัง” แต่ด้วยกลิ่นหอมหวลชวนยั่วน้ำลายของซาลาเปาร้อน ๆ ที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เปาต้องยอมสยบให้กับเจ้าซาลาเปาลูกกลม ๆ

“งั้นก็ทานเลยนะ ว้าว ! หอมน่ากินจัง ชื่นใจจังเลยแหะ” เปาสูดกลิ่นไอร้อน ๆ ของซาลาเปา และกัดกินซาลาเปาด้วยความเอร็ดอร่อย

“เปานี่ทานซาลาเปาดูท่าน่าอร่อยดีนะ ทานเยอะ ๆ เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” โดนัทยิ้มจนเห็นลักยิ้ม เมื่อเห็นเปากินซาลาเปาด้วยความเอร็ดอร่อย

“โดนัทก็ทานเยอะ ๆ นะ ตัวยิ่งผอม ๆ อยู่” เปาพูดพร้อมกับมองดูหุ่นของโดนัท

“ปกติโดนัททานน้อยจ๊ะ ทานมากไม่ค่อยได้ แต่เห็นเปาทานแล้วน่าอร่อยดีนะ งั้นเรามาแข่งกันกินซาลาเปาดีมั้ย”

“ฮะ ได้เลย สบายมากอยู่แล้ว” เปาพูดพร้อมกับเคี้ยวซาลาเปาตุ้ย ๆ อยู่ในปาก

รักแรกพบของเปาเกิดขึ้นได้คงเป็นเพราะเทพเจ้าซาลาเปาที่ประทานพรให้เปาได้พบเจอกับสาวน้อยตาโต แก้มใสมีลักยิ้ม และสุดแสนจะน่ารักเกินคำบรรยาย เปากินซาลาเปาไปและคิดในใจไปเพลิน ๆ ว่า

“ขอบคุณเทพเจ้าซาลาเปา ที่ดลบันดาลให้ผมให้พบรักซักกะที นี่เป็นรักแรกของผมเลยนะ หวังว่าผมกับเธอคนนี้คงจะเป็นเนื้อคู่กันนะฮะ โอมเพี้ยง...ขอให้ผมสมหวังในความรักครั้งนี้ด้วยเถอะเทพเจ้าซาลาเปา สาธุ…..เพี้ยงๆๆๆ”

“เปาจ๊ะ โดนัททานหมดแล้วนะ เปาแพ้โดนัทแล้วหละ”

“โห โดนัทเก่งจังเลยนะฮะ”

“เปาออมมือให้โดนัทหรอก โดนัทถึงได้ชนะ ไม่เอาละคราวหน้าเรามาแข่งกันใหม่นะ สัญญานะเปา” โดนัทยิ้มพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยออกมา

“ฮะ สัญญา แล้วเรามาแข่งกินซาลาเปากันใหม่นะ” เปายื่นนิ้วก้อยอันอวบอ้วนเหมือนฮอทดอกออกไปเกี่ยวก้อยกับนิ้วก้อยน้อย ๆ ของโดนัท

สัญญาซาลาเปา เปรียบเสมือนสัญญารัก ที่เปารู้สึกปลื้มใจในสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเปากับโดนัท เพราะซาลาเปาแท้ ๆ เปาถึงได้มาเจอกับโดนัท………….