เสียงโทรศัพท์ดังครั้งที่สอง.....ฮัลโหลๆๆๆหวัดดีค่ะ....เป็นน้ำเสียงของเขา....ยังคงเป็นน้ำเสียงที่แสนจะอบอุ่นเสมอในความรู้สึกของฉัน....คนที่ฉันคิดถึงและคือคนที่ฉันรัก..เท่าๆกับเขาเป็นเสมือนหนึ่งในครอบครัวไปแล้ว....ฉันไม่ได้รีบตอบ....ได้แต่น ิ่งฟัง....รู้แต่ว่าน้ำตามันเอ่อล้นออกมาจากดวงตา....เพราะฉันได้เข้าใจแล้วว่าเขาไม่ต้องการฉันอีกแล้ว.....ไม่รักฉันอีกแล้วอย่างที่เขาเคยพูดมันเป็นแค่เพียงลมปากที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป.........เขารับสาย โทรศัพท์สาธรณะซึ่งไม่รู้ว่าเป็นใครแต่.....มือถือและเบอร์บ้านที่ฉันพยายามโทรไปหาเขาเพราะความคิดถึงเพราะความห่วงใยที่มีต่อเขา..เขาไม่เคยรับสายทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าฉันโทรไป.......ทำไม?..เขาถึงโหดร้ายแบบนี้ด้วย..มันยังคงเป็นคำถามที่อยู่ในใจตลอดมา......ฉันอ่อนแอเกิ นไปที่จะเอ่ยปากพูดออกไปว่าฉันโทรมาเอง.....ฉันวางสายโทรศัทพ์อย่างไม่มีแรง.....เหมือนมีใครเอามือมาขยี้หัวใจฉัน.....ฉันต้องสดุ้งด้วยความตกใจเมื่อแตรรถดังขึ้น..แย่จังเดินข้ามถนนไม่ดูรถเลย..เป็นเสียงตำหนิของคนขับ...จริงๆด่าหยาบกว่านี้อ่ะแบบว่าเข้าใจว่าเขา คงจะรีบอ่ะนะ........