21.30 น.

“โบ เป็นไงอ่ะ บะหมี่ที่เค้าซื้อมาฝากอร่อยมั้ย”

แพมถามเสียงแจ๋ว ขณะใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมหลังจากออกมาจากห้องน้ำ สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความสดชื่นและร่าเริงจนเพื่อนสาวชักจะหมั่นไส้ เลยแกล้งงอนซะงั้น

“เชอะ ไม่ต้องมาถามเค้าเลย ตัวอ่ะขี้โกง ไหนบอกว่าจะไปหาพี่รหัสตัวไง แล้วไปๆมาๆทำไมไปเดทกะพี่แมนสุดหล่อสองต่อสองได้ยะ บอกมาซิ”

“บ้า ไปสองต่อสองที่ไหน บอกแล้วไงว่าพี่เอ็มก็ไปด้วย” แพมว้ากลั่น ส่ายหน้าไปมาเร็วๆอย่างปฏิเสธ “อีกอย่างไม่ได้ไปเดทด้วย เราไปช่วยพี่เอ็มเตรียมสาร พี่เอ็มเค้าก็เลยเลี้ยงข้าวเรา เรื่องก็มีเท่านี้แหละ คิดได้ไงยะ ว่าฉันไปเดทกะพี่แมน”

“อ้ะ จะไปรู้รึ พี่แมนเค้าออกจะหล่อ ส่วนตัวก็น่ารักเป็นรองใครที่ไหน ฉันก็นึกว่าปิ๊งกันน่ะสิ”

โบยักคิ้วนิดๆอย่างมีเลศนัย ก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ ที่เพื่อนอุตส่าห์ออดอ้อนรุ่นพี่มาฝากอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะนึกอะไรได้ เลยต้องรีบบอกก่อนจะลืม

“ว่าแต่ว่า แพม แกโทรบอกนายแทนมันหน่อยก็ดีนะ ว่าแกกลับมาแล้ว ฉันขี้เกียจฟังมันคร่ำครวญอ่ะ รำคาญ”

“อ้าว เขาโทรมารึ?”

“เปล่าอ่ะ มาที่นี่เลยล่ะ” โบยักไหล่อย่างเซ็งๆ ระอากับความเอาแต่ใจของเพื่อนชายคนนี้ “นี่ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นหอหญิงนะ สงสัยคุณชายขึ้นมาสถิตที่นี่แล้วล่ะ เฮ่อ!! เหนื่อย กว่าจะไล่ให้กลับไปได้”

“ช่างเถอะ อีตาบ้านั่น พูดไม่รู้เรื่องก็เท่านั้น ไม่มีมารยาทก็เท่านั้น” แพมเริ่มจะฉุนจี๊ดขึ้นมาอีกรอบหลังอารมณ์ดีอยู่นาน “คอยดูนะ คราวนี้จะไม่พูดด้วยทั้งอาทิตย์เลย อยากเอาแต่ใจดีนัก”

“เออ เอาน่าๆ อย่าโกรธไปเลย” เพื่อนสาวรีบหย่าศึกหลังเห็นคนตรงหน้าเริ่มเคืองขึ้นมาอีกรอบ รีบเบี่ยงเบนประเด็น “ไหนๆ วันนี้ไปเจอพี่เอ็มมาเป็นยังไงบ้าง พี่เค้าเป็นไง สวยป้ะ?”

“อืม หน้าตาดีเลยล่ะ” แพมอมยิ้มนิดๆเมื่อนึกถึงพี่รหัสของตัวเอง “แต่เสียอย่างเดียว ดุชะมัดเลย ขนาดเจอกันไม่ถึงวันนะ ทำอะไรผิดนิดก็ว้ากแล้ว คนอะไรขี้หงุดหงิดชะมัดเลย”

“ก็พี่เค้าเป็น Labboy นี่นา เค้าก็ต้องละเอียดน่ะสิ”

“Labboy? พี่เอ็มน่ะเหรอเป็น Labboy?” แพมถามอย่างงงๆกับข้อมูลใหม่ที่ได้รับ

“เอ๋า” คราวนี้โบเลิกคิ้วสูง ไม่เข้าใจว่าเพื่อนรักตกข่าวนี้ไปได้อย่างไร “นี่ไม่รู้จริงๆเหรอ พี่เอ็มเขาออกจะ pop ขนาดนั้น ตัวไม่รู้ได้ยังไงเนี่ย น้องรหัสแท้ๆ”

“นี่รู้อะไรก็เล่ามาเถอะน่า เค้าไม่รู้จริงๆ เล่านะๆ”

“เฮ้อ ไม่ไหวเลยน้า เอาเป็นว่า Labboy อ่ะ ถ้าใครได้เป็นเนี่ย ก็เหมือนกับว่า คณะจองตัวไว้แล้วครึ่งตัว” โบวางมือจากการกิน หันมาเลคเชอร์นอกห้องให้เพื่อนที่นั่งฟังตาแป๋ว “เพราะฉะนั้นคนที่จะเป็น Labboy ได้ ต้องเก่งมากๆ เท่าที่ฉันเคยได้ยินรุ่นพี่เขาพูดกันนะ พี่เอ็มนี่แหละ ที่ได้รับการคาดหมายว่าจะได้เป็นบรรจุเป็นอาจารย์คนต่อไปของภาค”

“พี่เอ็มเนี่ยนะจะเป็นอาจารย์” แพมอึ้งไปนิดนึง นึกภาพก่อนจะหัวเราะกิ๊ก ทั้งเกรงทั้งขำ “ดุออกอย่างนั้น น้องกลัวตายเลย คำก็เทศน์ สองคำก็ว้าก”

22.00 น.

“ฮัดเช่ย อูย นี่เราเป็นหวัดหรือว่าใครนินทากันวะเนี่ย”

เอ็มจอดรถพักกลางสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา หลังขับโต้ลมจนมือชาไปหมด บ่นพึมพำก่อนจะเหม่อมองลงไปยังเบื้องล่าง แววตาโศกมีแววขรึมปนเศร้า มือที่กอดอกแน่นเริ่มคลายออก เมื่อนึกถึงใครบางคนที่เพิ่งผละไปไม่นาน ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกางเกงยีนส์ที่สวมอยู่ จ้องมองอย่างชั่งใจ หากแต่ขณะเดียวกันนั้นเอง เธอก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่หายไป

22.15 น.

“แพม นี่ขวดยาอะไรอ่ะ ตัวไม่สบายเหรอ”

โบร้องถามขณะเดินออกมาจากห้องน้ำหลังแปรงฟันเสร็จ พร้อมกับหยิบขวดแก้วสีน้ำตาลขุ่นเล็กๆออกมาด้วย แพมโผล่หน้าออกมาจากระเบียงเลิกคิ้วนิดนึง แตะที่หน้าผากตัวเองวัดอุณหภูมิ

“เอ ฉันสบายดีนะ”

“อ้าว แล้วนี่มันขวดยาใครล่ะ เห็นวางอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำอ่ะ”

“ก็ไม่ใช่ของตัว ไม่ใช่ของเค้า งั้นก็แปลว่า ตัวต้องพาใครเข้ามาห้องเราแน่เลยใช่ป้ะ บอกมานะ”แพมแกล้งทำเสียงขู่ หากอีกฝ่ายไม่หลงกลด้วย ทำท่าจะเขกหัวเข้าให้ เธอเลยต้องยิ้มแห้งๆรับขวดยามาก่อนจะทรุดนั่งลงที่เตียงข้างๆเพื่อน “ของพี่เอ็มน่ะ มันอยู่ในเสื้อชอปของพี่เขา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายาอะไร”

“เสื้อชอป อ๋อ เสื้อตัวใหญ่ๆที่แกลงทุนซักมือเมื่อกี๊นี้น่ะเหรอ”

“อืม ช่าย พี่เอ็มห้ามซักเครื่อง กลัวผ้าเสีย คนอะไรสำอางชะมัดเลย” แพมพยักหน้าพลางบ่นเล็กๆไม่จริงจังนัก พลิกขวดไปมาอย่างแปลกใจด้วยไม่เคยเห็นตัวยาชนิดนี้ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรีบเร่งเพื่อต่อสาย “ตายล่ะ ไม่รู้ว่าพี่เอ็มต้องกินยานี่หรือเปล่า เดี๋ยวฉันโทรไปบอกพี่เขาก่อนนะ”

22.30 น.

“อืม ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นยาเอาไว้ทำโปรเจคน่ะ”

เอ็มตอบรุ่นน้องที่โทรมาถามเป็นชุดอย่างเป็นห่วง โล่งใจที่”ของ”ไม่ได้หายไป หากแต่สีหน้ากลับเต็มไปด้วยความหนักใจแทนที่ โดยที่แพมไม่อาจจะสังเกตได้

“เอาเป็นพรุ่งนี้แพมเอายามาให้พี่ที่ห้อง Lab ด้วยละกันนะ”

“ได้ค่ะ”

แพมรับคำก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายของวันนี้

“พี่เอ็ม ทำธุระเสร็จแล้วรีบอาบน้ำนอนนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย ฝันดีน้า”

23.00 น.

เอ็มยืนพิงกับมอเตอร์ไซด์สีน้ำเงินเข้มของตัวเอง แววตาอ่อนล้าต่างจากเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด บุหรี่มวนแล้วมวนเล่าถูกจุดสูบอย่างกระหาย ราวกับเจ้าของร่างอยากจะให้มันเผาใจให้ตายด้านเสีย หากแต่เมื่อนึกถึงเสียงออดอ้อนฉอเลาะของเจ้าตัวน้อย ความอ่อนหวานที่ยังติดตรึงอยู่ในความรู้สึก ทำให้เธอได้สติว่าไม่ควรทำร้ายตัวเองแบบนี้ ถอนใจเฮือกดับบุหรี่ลง

“เอ็ม มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่กดออดเข้ามาล่ะจ๊ะ”

เอ็มสะดุ้งนิดนึง แม้จะทำใจให้ยอมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น หากแต่ยังไม่วายหวาดหวั่นทุกครั้ง ที่ต้องเผชิญหน้าตรงๆกับสตรีผู้นี้

น้ำ หรือ ธาริณี รุ่นพี่ที่จัดว่าทั้งสวยและเก่งไม่เป็นรองใครในคณะ เป็นที่ชื่นชอบของน้องๆ รวมทั้งเอ็มเองก็เป็นหนึ่งในนั้นสมัยอยู่ปี 1 เธอยอมรับว่าทั้งรักและหลงใหลรุ่นพี่ปี 4 คนนี้อย่างหมดหัวใจ และไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อน ตอนนั้นเรียกว่าเอ็มเหมือนกันสายน้ำที่เชี่ยวกราด ไม่สนใจแม้แต่จะฟังคำเตือนของเพื่อนสนิทว่า อย่าเล่นกับไฟ!!!

“เอ็ม เป็นอะไร พี่เรียกไม่ได้ยินเหรอ” น้ำเขย่าแขนแรงๆหลังเห็นร่างสูงเพรียวนิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะดึงมือเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี “เข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวฝนตกอีกจะไม่สบายเอานะ”

เอ็มไม่อาจจะทัดทานได้ เธอเดินตามแรงฉุดนั้นอย่างคนไม่มีหัวใจ ทันทีที่เข้าถึงห้องนอนที่คุ้นตา ร่างบอบบางที่ดูสวยสง่าเสมอของคนตรงหน้า ก็ทิ้งตัวลงทาบทับตัวไว้ราวกับจะไม่ให้หนีไปไหนได้อีก เริ่มรุกเร้าก่อนอย่างคุ้นเคย

“คนดี พี่คิดถึงเราเหลือเกิน” เสียวกระซิบที่สั่นพร่าดังอย่างแผ่วเบา เมื่อริมฝีปากได้รูปจรดลงใกล้ใบหู เอ็มนิ่งเงียบ แม้ร่างกายจะรู้สึกหากแต่จิตใจนั้นกลับแห้งแล้งนัก จนกระทั่งเมื่อใบหน้านั้นมาแนบชิดอย่างแสนรัก เธอถึงได้รู้ว่า ตัวเองกำลังพ่ายแพ้ต่อความปรารถนาบวกกับความเร่าร้อน พลิกตัวขึ้นมาอยู่ข้างบน เริ่มเป็นฝ่ายตอบสนองแทน

“อะ อืมม์”

กลิ่นบุหรี่ที่ติดอยู่ที่มุมปาก ช่วยเพิ่มเสน่ห์และรสชาติให้กับการจูบได้อย่างน่าอัศจรรย์ ทว่ากลับไม่เนิ่นนานอย่างที่คิด ทำให้จูบนั้นไม่หวานเท่าที่ควร ก่อนที่มือจะทำหน้าที่ปลดเปลื้องสิ่งพันธนาการรุ่นพี่ออกอย่างรวดเร็ว เรียกว่าแทบจะไม่ยอมเสียเวลาโดยไม่จำเป็นแม้ซักวินาทีเดียว

“เอ็ม เอ็มจ๋า”

เสียงครางดังลอดออกมา เมื่อเอ็มใช้ทั้งปากทั้งลิ้นปรนเปรอให้อย่างร้อนแรง แม้ว่าบางครั้งสัมผัสนั้นจะเจือไปด้วยความดุดันเจ็บปวด หากแต่เป็นความเจ็บที่พึงพอใจสำหรับร่างบอบบางนั้นมิใช่น้อย เธอยกมือขึ้นโอบรอบคอคนตรงหน้าเอาไว้ ราวกับจะยื้อเวลาแห่งความสุขไว้ให้นานที่สุด

“เอ็ม พี่รักคุณเหลือเกิน”

เสียงกระซิบอย่างอ่อนหวานดังขึ้น หลังจากที่ทุกอย่างสงบลง น้ำชันตัวขึ้นพลางลูบไล้ไปทั่วใบหน้าเคร่งขรึมของเอ็มอย่างช้าๆ เต็มไปด้วยความหวงแหนและเป็นเจ้าของ แตะริมฝีปากลงที่แก้มอย่างเอาใจ

“อย่ามีคนอื่นนอกจากพี่นะ สัญญานะจ๊ะคนดี”

เอ็มเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ รวบตัวคนตรงหน้าเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว พลางจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา พูดเป็นประโยคแรกของคืนนี้

“นอนเถอะฮะพี่น้ำ เอ็มง่วงแล้วล่ะ”