"อื้ม อร่อยจังค่ะ พี่เอ็ม พี่แมน"

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีเรื่องให้ขุ่นใจอย่างไรก็ตาม หากแต่ของอร่อยที่อยู่ตรงหน้า ไม่นับรวมกับที่ทิ้งหลักฐานอยู่ข้างๆอีก 2 ชาม ก็ทำให้แพมคลายริมปากเป็นรอยยิ้มได้ไม่ยาก ขณะที่เอ็มมองน้องรหัสที่ไม่ตั้งใจรับอย่างเงียบๆ ก่อนจะสะดุ้งเฮือก เมื่อเสียงแจ๋วๆท่องประโยคเดิมเป็นรอบที่ 4

"ลุงขา เอาบะหมี่เกี๊ยวแห้ง พิเศษอีกที่นึงนะคะ"

"นี่ แม่คุณ เธอกะจะเอาพี่ให้ล่มจมในมื้อเดียวเลยรึไงเนี่ย ห๋า!!!"

เอ็มว้ากเข้าให้แต่คราวนี้เจ้าตัวเล็กกลับไม่จ๋อยอย่างที่คิด แกล้งเกาะแขนออดอ้อนรุ่นพี่อย่างเอาอกเอาใจ

"แหม ก็ แพมไม่เคยกินบะหมี่ที่ไหนอร่อยเท่าที่นี่เลยนี่คะ พี่เอ็มอย่าโกรธแพมเลยน้า นะ นะ นะ"

"เฮ่อ ให้ตายเถอะ" เอ็มส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ ขณะที่แมนยิ้มเล็กๆกับอาการของเพื่อน หันมาถามรุ่นน้องอย่างเป็นห่วงในสวัสดิภาพของระบบย่อยอาหาร

"กินอีกชามจะไหวเหรอ น้องแพม เดี๋ยวปวดท้องนะ"

"อ๋อ สบายมากค่ะ กระเพาะของแพมไม่เป็นสนิมง่ายๆหรอก อีก 2 ชามก็ยังไหว" แพมหัวเราะกิ๊กเมื่อเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของพี่รหัส "ล้อเล่นน่ะ อีกห่อหนึ่งแพมจะเอาไปฝากเพื่อน พี่เอ็มไม่ว่าใช่ไหมคะ รุ่นน้องพี่เอ็ม อยู่เอกเดียวกันด้วยนะ"

"จะว่าอะไรได้ล่ะ สั่งไปแล้วนี่ ก่อนสั่งทำไมไม่ถามบ้างล่ะ ฮึ"

"เอ๋า ก็แพมไม่รู้นี่นา ว่ามันจะอร่อยขนาดนี้ แพมก็เลยอยากเอาไปไถ่โทษเพื่อนน่ะคะ ทิ้งให้เค้ากลับหอคนเดียว เหงาแย่เลย"

"เหงา?"เอ็มทวนคำก่อนจะพยักหน้าอย่างบางอ้อ "อ๋อ จะเอาไปง้อไอ้ เอ๊ย เจ้าเด็กที่ชื่อแทนนั่นน่ะเหรอ อืม ก็ดีนี่ ซื้อไปสิพี่ไม่ว่าหรอก"

"หง่ะ เข้าใจผิดใหญ่แล้วพี่เอ็ม แพมจะเอาไปฝากโบตะหาก" เจ้าตัวเล็กรีบส่ายหน้าไปมาเร็วๆ ด้วยยังเคืองในทีท่าไร้มารยาทของเพื่อนชายไม่หาย "ส่วนตาบ้านั่น ปล่อยให้อดข้าวซะให้เข็ด อยากพูดไม่รู้เรื่องดีนัก"

"เอ๊ะ น้องโบนี่ ใช่คนที่จะประกวดดาวของปี 1 ใช่รึเปล่า"แมนถามแทรกขึ้น หลังฟังการเสวนาของพี่น้องคู่นี้อยู่นาน

"ใช่ค่ะ พี่แมน แล้วพี่เอ็ม"

แพมหันมาทางพี่รหัสเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ชะงักไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มมองนาฬิกา เหมือนกำลังคอยเวลาอย่างร้อนรนภายใต้ความเคร่งขรึมนั้น เสียงอ่อนลงพยายามซ่อนความเสียดายที่คงไม่ได้คุยต่อในวันนี้

"จริงสิ วันนี้พี่เอ็มมีธุระไม่ใช่เหรอคะ งั้นกลับกันเถอะค่ะ"

"อืม โทษทีนะ"

ร่างสูงเพรียวลุกขึ้นแทบจะทันที เดินนำไปจ่ายเงินหน้าร้านก่อนจะหันกลับมา ชะงักไปนิดนึงที่เห็นเจ้าหนูตัวน้อยสีหน้าจ๋อยๆ อดสงสารขึ้นมาไม่ได้

"เอ็ม ไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งน้องเค้าเอง ไม่ต้องห่วงหรอก"

"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ พี่แมน หอแพมอยู่แค่นี้เอง กลับเองก็ได้" แพมส่ายหน้าเร็วๆ ไม่อยากเป็นภาระไปมากกว่านี้ ยกมือไหว้รุ่นพี่ทั้งสอง "งั้นแพมกลับก่อนนะคะ ขอบคุณนะคะพี่เอ็ม บะหมี่อร่อยมากเลยค่ะ วันหลังมากินกันอีกนะ"

"อืม กลับบ้านดีๆนะ"

แมนเป็นฝ่ายพูดลาแทนเพื่อนที่ยืนนิ่งเหมือนใช้ความคิด จนกระทั่งร่างเล็กๆลับตาไป ท่าทางกลับมาเคร่งขรึมเหมือนที่เคยเป็น

"น่าเสียดาย ฉันคิดว่าแกจะรักษาอาการเย็นชาเป็นน้ำเเข็งของแกได้แล้วซะอีก"

"ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่เห็นจะแปลก" เอ็มเลิกคิ้ว ฉุนขึ้นมานิดนึง เมื่อถูกว่าตรงๆเอาเช่นนั้น "แล้วแกยังไม่ชินอีกเรอะ มาเสียดายอะไรตอนนี้วะ"

"เปล่า ไม่มีไรร้อก"

แมนยักไหล่รวนๆ หันมายักคิ้วกวนอีกทีนึง

"แกคงไม่รู้ตัวเองล่ะมั้ง ว่าแกน่ะ เปลี่ยนไปแค่ไหนเวลาที่อยู่กับน้องแพม อารมณ์ดีขึ้น ยิ้มมากขึ้น แต่เอาเถอะ จะว่าไปกลับมาแข็งเหมือนเดิมซะก็ดี เพราะเวลาที่เห็นแกยิ้มง่ายๆ ฉันกลัวว่าฉันจะฝันร้ายว่ะ"

"ไอ้!!!!!"

เอ็มเงื้อเท้าขึ้นจะปั่นฟรีคิกเข้าให้ ขณะที่แมนไวกว่าหลบไปได้อย่างฉิวเฉียด ทว่ายังไม่วายทำเสียงเล็กเสียงน้อยยั่วมาอีกประโยค

"5555 G'nite นอนหลับฝันดีนะคะ พี่เอ็มขา"