“พี่แมน เอาอะไรมาให้แพมคนเนี่ย นี่แพมคนมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ ไม่เห็นมันจะละลายเลย”

เสียงแจ๋วๆของสาวน้อยร่างเล็กบ่นกึ่งโอดครวญขณะใช้แท่งแก้วคนสารในบีกเกอร์ให้เข้ากัน รุ่นพี่เลยต้องผละจากตู้ควันที่ใช้เตรียมสารหันมาดูผลงานในมือ ก่อนจะว้ากลั่นเมื่อเห็นว่าแพมใช้อะไรเป็นตัวทำละลายสาร

“เอ๋า แพม นี่เราไม่ได้ใช้เอทานอลที่พี่หยิบมาให้หรือ? โธ่เอ๊ย ใช้น้ำเป็นตัวทำละลาย คนทั้งชาติก้อละลายไม่หมดหรอก นี่มันสารอินทรีย์นะ”

“อ้าว” คราวนี้แพมเหวอขึ้นมาอีกรอบมองสารในมืออย่างเลิ่กลั่ก ไม่แน่ใจว่าทำอะไรผิดอีก “ก้อ ก้อแพมไม่รู้นี่นา พี่แมนไม่ได้บอกนี่คะ ว่าต้องใช้เอทานอลเป็นตัวทำละลาย แพมก้อคิดว่าใช้น้ำน่ะสิ”

“เวรกรรม ไอ้เราก้อคิดว่ารู้ ปล่อยให้คนซะตั้งนานสองนาน” แมนครางอย่างอ่อนใจ หยิบบีกเกอร์ใบใหม่มาตวงสารเองอีกครั้งพลางสอน “ทีหลังจำไว้นะ ว่าสารอินทรีย์น่ะมันไม่มีขั้ว ต้องใช้สารละลายที่ไม่มีขั้วเหมือนกันเป็นตัวละลาย ไม่งั้นมันไม่ละลายหรอก หรือว่าละลายก้อละลายช้า”

“ขั้วยังไงอ่ะพี่แมน ขั้วบวกขั้วลบเหมือนแท่งแม่เหล็กเหรอคะ” แพมพาซื่อถามต่ออย่างสงสัย “แล้วน้ำมีขั้วด้วยเหรอ งั้นก้อแสดงว่าน้ำก้อต้องมีคุณสมบัติเหมือนแม่เหล็กน่ะสิ แปลว่า น้ำดูดแม่เหล็กได้เหรอคะ? แพมไม่เห็นเคยรู้เรื่องเลย”

“โอย ไปกันใหญ่แล้ว” คราวนี้รุ่นพี่หันมาทำท่าจะเทศน์ซักกัณฑ์สองกัณฑ์ “นี่เราเข้าเรียนบ้างป่าวเนี่ย เรื่องแค่นี้อาจารย์เค้าไม่ได้สอนรึไง หรือว่าหลับ?”

“ไม่ได้หลับหรอกค่ะพี่ แต่ว่า แพมเพิ่งอยู่ปี 1 แล้วก้อเพิ่งมาเรียนได้ 2 อาทิตย์เองนะ พี่จะให้แพมรู้มากแค่ไหนล่ะคะ”

“เออ ก้อจริงอ่ะนะ” แมนหัวเราะเก้อๆที่เผลอดุใส่ไป “เอ้า เอาไปลองคนใหม่ แล้วเวลาคนน่ะ อย่าให้แท่งแก้วโดนก้นบีกเกอร์สิ เสียงมันดัง กวนไปรอบๆ ใช่ อย่างนั้นแหละ เดี๋ยวก้อละลาย”

“แน่นะพี่แมน ไม่ใช่หลอกแพมอีกล่ะ” แพมคาดคั้นขณะเริ่มคนอีกครั้ง คราวนี้ได้ผล เมื่อสารละลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างรวดเร็ว จนเธอเผลอใช้แท่งแก้วกระแทกก้นบีกเกอร์เป็นจังหวะอย่างดีใจ “ว้าว จริงๆด้วยพี่แมน ดูสิ แป๊บเดียงละลายเกลี้ยงเลยอ่ะ”

“เสียงอะไรแก้งๆ ใครมาชงโอเลี้ยงแถวนี้เรอะ”

เสียงห้าวๆที่ไม่ใช่แมนดังขึ้น ขณะที่แพมกำลังลิงโลดได้ที่ยังผลให้เจ้าตัวถึงกับสะดุ้งพรวด วางหลักฐานในมือลง ยิ้มแห้งๆอย่างสำนึกบาป

“พี่เอ็มยังอยู่เหรอคะ แพมนึกว่ากลับบ้านไปแล้วซะอีก”

“แล้วเราล่ะ ค่ำมืดป่านนี้ไม่กลับบ้านรึไง” เอ็มไม่ตอบถามกลับห้วนๆ โดยไม่รอฟังคำตอบ “แล้วเป็นอะไร ที่บ้านขายโอเลี้ยงหรือไง ถึงได้มาคนแก้งๆที่นี่ด้วยน่ะ”

“เอาน่าเอ็ม อย่าเพิ่งดุไปเลย น้องเค้ายังเด็ก ไม่รู้เรื่องการใช้อุปกรณ์มากนักหรอก ค่อยๆสอนไปน่า” แมนแก้แทนเมื่อเห็นแพมหน้าจ๋อยลงอย่างน่าสงสาร “อันทีจริงต้องขอบใจน้องแพมนะเฟ้ย เค้าอุตส่าห์มาช่วยเตรียม Lab เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ อย่าซีเรียสไปเลย”

เอ็มฟังคำเพื่อนแล้วนิ่งไปนิดนึง นึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดแรงแบบนั้น พลางโทษตัวเองที่ไม่น่าเอาอารมณ์ค้างส่วนตัวมาลงกับเจ้าตัวน้อยที่ก้มหน้าเงียบ ไม่กล้าพูดอะไรอีกกลัวว่าจะผิดรอบสาม เขย่าหัวเบาๆเสียงอ่อนลง

“ขอบใจนะที่มาช่วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

แพมรับคำอย่างระมัดระวังไม่กล้าทำตัวตามสบายมากเหมือนตอนที่อยู่กับแมน ขณะที่คนวงนอกเมื่อเห็นเหตุการณ์เริ่มผ่อนคลาย ก็จัดการดำเนินการช่วยเหลือรุ่นน้องขั้นต่อไปแบบมัดมือชกเพื่อนเสียเลย

“โอ๊ย หิวข้าวว่ะ เตรียมสารยากๆทั้งนั้นเลย ไม่รู้แหละ วันนี้แกต้องเลี้ยงข้าวฉันกะน้องแพมนะเฟ้ย ไม่งั้นฉันจะไปติดหน้าเอกว่าพี่เอ็มปี 3 รหัส 22 ขี้งก ใช้น้องรหัสทำงานฟรีๆ”

“หนอย ได้ทีถล่มเลยนะ” เอ็มหันมาว้ากเลยเมื่อถูกบังคับกันแบบนี้ แต่แมนทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ รุนหลังรุ่นน้องที่นั่งเอ๋ออยู่ให้ลุกขึ้น “ไปน้องแพม ช่วยพี่ล้างบีกเกอร์ก่อน แล้วคิดไว้เลยว่าอยากกินอะไร พี่รหัสเราเค้าเลี้ยงเต็มที่”

“เฮ้ย ฟังคนอื่นเค้าพูดมั่งสิวะ มั่วเอาเองได้ไง”

ราวทุ่มเศษ ทุกอย่างจึงเสร็จเรียบร้อย เอ็มล็อคกุญแจห้อง Lab พลางดึงอีกครั้งอย่างรอบคอบ เมื่อเห็นว่าไม่ลืมอะไรแน่แล้ว ก็เดินมาสมทบกับแมนและแพมที่ยืนรออยู่นานแล้วที่ระเบียงตึก

“เสร็จแล้วเรอะ ตรวจซะละเอียดเชียวนะ กลัวเครื่อง HPLC หายรึไงวะ”

“เออ ถ้ามันหายจริงๆ คนที่จะซวยอ่ะฉัน อ่อ แกด้วย เข้าข่ายผู้อยู่ในเหตุการณ์คนสุดท้าย” เอ็มกวนกลับขณะก้าวเข้าไปในลิฟท์ มองร่างเล็กๆที่ยืนตัวลีบอยู่อีกมุมนิดนึงถามลอยๆไม่เจาะจงซะงั้น “แล้วจะกินอะไรกัน แถวนี้นะ วันนี้มีธุระ กลับดึกไม่ได้”

“ทำไมวะ ใครมาหารึไง หรือว่านัดใครไว้” แมนไม่ตอบแต่ถามกลับหมายจะแซวเล่น หากแต่พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนเลยต้องหยุดความคิดไว้ “ก็ ไปกินบะหมี่ร้านนั้นก้อได้ น้องแพมเคยกินรึเปล่า ตรงซอยข้างๆมหาลัยน่ะ”

“ร้านไหนคะ พี่แมน”

“ร้านบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงไง อร่อยมาก ที่สำคัญให้เยอะมากกก” รุ่นพี่ลากเสียงยาวอย่างจะให้รู้ว่าเยอะจริงๆ เดินออกจาลิฟท์ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อนึกออกว่าลืมอะไรไว้ “เฮ้ย ซวยล่ะ ลืมไดเรคชั่นแลปไว้ ยังไม่ได้แปลเลย แย่จริง ต้องส่งพรุ่งนี้เสียด้วย”

“ลืมไว้ที่ไหนวะ?”

“ในล็อคเกอร์ แกเดินไปกะน้องเค้าก่อนละกัน เดี๋ยวฉันขึ้นไปเอาแล้วจะตามไป” แมนเดินเข้าไปในลิฟท์อีกครั้ง แต่ไม่วายหันกลับมาสั่ง “เฮ้ย สั่งเผื่อด้วยนะเฟ้ย เอาเหมือนเดิม บะหมี่เกี๊ยว พิเศษสุดๆ เข้าใจ๋”

“เออ งานไม่เสร็จ ยังจะห่วงกินอีนะ”

เอ็มบ่นไล่หลังก่อนจะหันกลับมามองแพมที่ยืนกอดหนังสืออยู่ ไม่กล้าหันซ้ายหรือขวาด้วยกลัวเกรงรุ่นพี่ไม่น้อย ยังผลให้อีกฝ่ายมีแววเอ็นดูขึ้นมานิดนึง ที่น้องรหัสตัวเองไม่มีฤทธิ์เดชมากอย่างที่คิด ออกเดินนำหน้า ซึ่งเจ้าตัวเล็กก็เดินตามต้อยๆอย่างเชื่อฟังโดยดุษฎี

แต่การอยู่กัน 2 คนโดยไม่มีคำพูดก็ชวนให้อึดอัดไม่น้อย

“โอ๊ย หิวน้ำชะมัด” เอ็มเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน “ร้อนจริง แล้วยังจะไปกินของร้อนๆกันอีก เฮ่อ สุกกันพอดี”

“พี่เอ็มหิวน้ำเหรอคะ”

เสียงแจ๋วๆดังขึ้นประโยคแรกนับตั้งแต่เดินตามกันมา ดึงบางสิ่งบางอย่างออกมาจากถุงที่กอดอยู่ ส่งให้อย่างรวดเร็ว สายตาที่มองมามีแววตื่นเต้นระคนดีใจ

“มันอาจจะไม่ค่อยเย็นแล้วนะ แต่ว่า ถ้าพี่เอ็มไม่ชอบ เดี๋ยวแพมไปซื้อให้ใหม่นะ”

“เฮ้ ไม่ต้องหรอก”

รุ่นพี่เบรกไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะทะยานไปที่ตู้น้ำที่อยู่ใกล้ๆ เอื้อมมือไปดึงขวดน้ำจากมือน้อยๆก่อนจะเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียงนัก

“พี่ดื่มได้ เอ่อ ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“นี่ ทำไมต้องทำท่าดีใจอะไรนักหนา กะแค่พี่ดื่มน้ำเนี่ย” เอ็มถามหน้าแดงขึ้นมานิดนึงอย่างไม่รู้ตัว เมื่อแพมจ้องมองไม่วางตา “หุบๆยิ้มมั่งก้อได้ เห็นแล้วจะสำลัก”

“ก้อ พี่รับน้ำแพมไปแล้ว ก้อเท่ากับพี่เอ็มรับไมตรีแพมไปครึ่งนึง ว่าแต่ จะเซ็นอะไรให้แพมก่อนดีล่ะคะ ชื่อ รหัส หรือว่าเบอร์โทร”

คราวนี้เอ็มสำลักน้ำพรวดเลยทันที

“อะไรนะ นี่เธอ วางแผนขอลายเซ็นพี่รหัสอย่างนี้เลยเรอะ”

“อ๊ะ ก้อใช่สิคะ โลกนี้มีใครเข้าให้อะไรฟรีๆกัน” แพมหัวเราะกิ๊กเมื่อเห็นอีกสภาพของร่างสูงเพรียว “โธ่ พี่เอ็ม แพมล้อเล่นน่ะค่ะ ดูสิ หน้าเปียกไปหมดแล้ว เช็ดหน้าก่อนสิคะ”

แพมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ แต่อีกฝ่ายทำเป็นงอนไม่รับซะงั้นหันไปอีกทาง ก่อนจะชะงักกึก เมื่อสาวน้อยร่างบางเขย่งตัวขึ้นเช็ดหน้าให้อย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมอ่อนๆที่เอ็มไม่เคยได้สัมผัสลอยมาตามสายลมจาง

“หายโกรธแพมนะคะพี่ แพมไม่ได้ไปช่วยพี่หรือว่าเอาน้ำให้พี่ เพราะว่าอยากได้ลายเซ็นหรอกค่ะ” เจ้าตัวเล็กอธิบายเสียงอ้อน “แพมทำเพราะอยากทำตะหาก”

เอ็มมองใบหน้าอ่อนเยาว์ปราศจากเครื่องสำอางนั้นนิ่งไปอึดใจ อดไม่ได้ที่จะอ่อนโยนลง ทำท่าจะพูดอะไรสักประโยค แต่โอกาสนั้นไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย

“แพม อยู่นี่เองเหรอ? หาซะแทบแย่เลย”

ทั้งสองคนที่กำลังวิสาสะกันอยู่หันหลังกลับไปตามเสียง จึงได้เห็นเด็กหนุ่มร่างสูงผิวขาวจัด เดินตรงมาที่แพมอย่างดีอกดีใจ พลางตัดพ้อทันทีโดยที่ไม่ได้สนใจว่ามีใครยืนอยู่ด้วย

“โธ่แพม ปิดเครื่องทำไมน่ะ เราโทรเข้ามาตั้งกี่ครั้ง คนอุตส่าห์เป็นห่วง”

“เป็นห่วง? เป็นห่วงทำไมอ่ะ ก้อไหนบอกว่าวันนี้จะไปโยน Bowl ไม่ใช่หรือ แล้วกลับมาที่มหาลัยอีกทำไมล่ะนี่?”สาวน้อยทำหน้างงๆ ลืมเรื่องที่เคืองๆเมื่อตอนเย็นไปเสียสนิท “เออ นี่ พี่เอ็ม พี่รหัสเรา ไหว้ก่อนสิ อยู่ๆก้อทะเล่อทะล่าเข้ามา พี่เค้าตกใจหมด”

“พี่เอ็ม? พี่เอ็มปี 3 น่ะหรือ คนที่ว่าเป็นพี่รหัสตัว” อีกฝ่ายเลิกคิ้วงงๆ มองหน้าอย่างไม่แน่ใจแต่ก้อยกมือไหว้ “สวัสดีครับพี่ อ้าว แพม ก้อไหนว่าไม่เจอพี่เค้าไง แล้วทำไม?”

“โอ้โฮ นี่วันรวมญาติหรือไงนี่ ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะเจ้าแทน นึกว่ากลับบ้านไปแล้วเสียอีก ไม่เห็นไปเตะบอลกับพวกพี่เมื่อเย็นเลยนี่นา”

แมนเข้ามาในจังหวะที่เอ็มเริ่มจะหงุดหงิดพอดี ยังผลให้แทน หรือ ธันวา ยกมือไหว้พี่รหัสของตัวเองบ้างอย่างไม่เต็มใจนักในความคิด จริงอยู่ว่าเขาก้อจัดเป็นหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งในคณะ หากแต่พอต้องมาเจอะหน้ากับรุ่นพี่คนนี้ ความรู้สึกด้อยกว่าก็ประเดประดังเข้ามาอย่างช่วยไม่ได้

ครั้นจะหันไปคุยกับแพม ก้อปรากฏว่าเพื่อนสาวให้ความสนใจกับพี่รหัสคนใหม่อย่างออกหน้าออกมาจนเขาขัดเคืองใจแทน กระทั่งเอ็มหันไปคุยกับแมนนั่นแหละจึงรู้สึกสำคัญตัวกลับมา กระซิบเบาๆอย่างง้อๆ

“แพม เดี๋ยวเราขับรถไปส่งนะ”

“ตอนนี้น่ะเหรอ ไม่ต้องหรอก เพราะว่าเราจะไปกินข้าวกับพี่เค้า” แพมหันมาตอบอย่างไม่คิดอะไรมากนัก “แทนกลับไปก่อนละกันนะ”

“โธ่ แพม นี่เราอุตส่าห์รีบกลับมาจากเมเจอร์เลยนะ ข้าวก้อยังไม่ได้กิน พอเจอกันก้อจะไล่กันดื้อๆเลยหรือ?” หนุ่มน้อยบ่นโอดครวญ “นี่กะมารับไปกินข้าวด้วยกันนะนี่”

“วันนี้แพมไม่ว่างนะแทน” แพมชักหงุดหงิดแม้จะสงสารแต่ก้อเกรงใจรุ่นพี่ที่ทำเป็นคุยกัน เพื่อเปิดโอกาสให้ตกลงความ “กลับไปก่อนเถอะนะแทนนะ แล้วค่อยคุยกัน”

“แพม ชวนแทนไปกินด้วยกันก้อได้นี่ แค่นี้ขนหน้าแข้งพี่เอ็มไม่ร่วงหรอก จริงมะเพื่อน?” แมนพูดขณะกลับเข้ามาในวงสนทนาอีกครั้งตบไหล่หนุ่มรุ่นน้องเบาๆ “ไงแทน ไปกับพวกพี่มั้ย”

“ขอบคุณครับ แต่อย่าเลย ผมเกรงใจ อีกอย่างแพมเค้าคงไม่อยากให้ผมไปด้วยหรอก”

ธันวาพูดเสียงเรียบพลางขยับตัวออก เล่นเอาแพมโกรธจี๊ดขึ้นมาเลย เพราะนอกจากจะไม่เข้าใจอะไรแล้ว ยังพูดจาเสียมารยาทกับรุ่นพี่อย่างแรงอีก เธอเลยหันมาดึงแขนเอ็มเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจคนตรงหน้าอีกต่อไป

"ไปเถอะค่ะพี่เอ็ม แพมหิวแล้วล่ะ”