“เฮ้ย เอ็ม ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอวะ”

เสียงทักห้วนๆพร้อมกับร่างโชกไปด้วยเหงื่อของเพื่อนร่วมคณะดังขึ้น ขณะที่คนฟังกำลังก้มๆเงยๆอยู่หน้าชั้นวางอุปกรณ์ เงยหน้าขึ้นมองพลางเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้า ถามกลับอย่างงงๆปนขำ

“ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะน่ะ มอมยิ่งกว่าลูกหมาอีก”

“ปากดี ก็ไปเตะบอลกะพวก ID มาน่ะสิวะ”

“เหรอ ไม่บอก ฉันนึกว่าแกไปตีกันมาซะอีกนะน่ะ” เอ็มหัวเราะชอบใจกับท่าทางเพื่อนพลางส่งขวดน้ำให้ “เออ แกมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวช่วยเตรียมสารหน่อยสิ เหลืออีกตัว 2 ตัวเอง”

“เตรียมสาร? ตัวไหนวะ ยากป่าว ขี้เกียจคำนวณนะเฟ้ย ยิ่งเหนื่อยๆอยู่”

“เออ ไม่ยากหรอก”คราวนี้เอ็มหันหลังกลับไปหยิบแผ่นกระดาษ ยิ้มอย่างมีเลศนัย “อ้ะ ฉันคำนวณให้แกหมดแล้ว ฝากด้วยนะ”

“ไหนวะ อืม เฮ้ย ให้ฉันเตรียมน้ำโบรมีนเนี่ยนะ”คราวนี้อีกฝ่ายดีดตัวออกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว หันมาวีนไล่หลังเพื่อนที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “หนอย เอาสารอันตรายๆให้เตรียมนี่หว่า ถ้าฉันเป็นหมันไป แกต้องรับผิดชอบนะว้อย เพิ่งจะมีแฟนเอง”

“อ้าว ไม่ดีเรอะ เวลาทำไรจะได้ไม่ต้องระวังไง แถมยังไม่ต้องมีลูกให้เป็นภาระอีก”เอ็มยักไหล่รวนๆหันมาทะเล้น “เตรียมๆไปเถอะน่า แค่นี้ทำบ่นไปได้ เป็นผู้ชายแน่ป่าววะเนี่ย”

“เชอะ เรื่องอย่างนี้มันไม่เกี่ยวกับผู้ชายหรือผู้หญิงเฟ้ย”

อีกฝ่ายยังไม่วายบ่นต่อโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ ขณะที่เอ็มเดินหายไปอีกทาง ทิ้งให้เพื่อนมองไปรอบๆ อย่างใช้ความคิดว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี

“พี่แมน ทำอะไรอยู่อ่ะคะ ไม่เมื่อยคอเหรอ”

เสียงหวานราวกับน้ำตาลจะดังขึ้นอย่างงงๆที่เห็นรุ่นพี่นักบอลของคณะหันซ้ายหันขวาไปมาเหมือนกำลังจะข้ามถนนยังไงยังงั้น ขณะที่แมนสะดุ้งสุดตัว หันมาถอนใจเฮือกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังเป็นคนอยู่

“โธ่ น้องแพมเองเหรอ มาเงียบๆ พี่คิดว่าผีซะอีก”

“อึ๋ย พี่แมน อย่าพูดเรื่องผีตอนโพล้เพล้อย่างนี้สิคะ แพมกลัวนะพี่”

คราวนี้สาวน้อยหันรีหันขวางตามรุ่นพี่ ใจเต้นตึกตักขึ้นมาทันทีอย่างไม่ไว้วางใจ ว่าจะมีแขกไม่ได้รับเชิญปรากฏขึ้นมารึเปล่า จนแมนอดหัวเราะไม่ได้ ยังผลให้แพมหันมาค้อนเพราะรู้สึกว่าเหมือนกำลังโดนสบประมาท

“หัวเราะไรอ่ะ พี่แมน”

“เอ๋า ปกติเห็นเก่งตลอดไม่ใช่เหรอ ทีนี้ล่ะมากลัว จะไม่ให้ขำได้ไงล่ะ”

“โธ่พี่ มันไม่เหมือนกันนี่ พวกพี่อ่ะคน คุยกันได้ แต่ถ้าเป็นผี แพมก็ไม่เอาด้วยเหมือนกันแหละ” รุ่นน้องทำท่าสยองก่อนจะถามเรื่องที่ยังไม่ได้คำตอบ “ว่าแต่พี่แมนมาทำอะไรที่นี่ล่ะคะ”

“อ๋อ พี่เอาของมาเก็บน่ะ แล้วเราล่ะ ไปไหนมายังไม่กลับบ้านอีกหรือ วันนี้ปี 1 เลิกตั้งแต่บ่ายสองไม่ใช่รึไง”

“อืม ก็ใช่อ่ะค่ะ แต่พอดีแพมมีธุระกะคนแถวนี้นิดหน่อย” แพมมองรอบๆอย่างฉงนสนเท่ห์ว่าพี่รหัสของตัวเองหายไปไหน”พี่แมนเห็นพี่เอ็มมั้ยคะ กลับไปแล้วเหรอ”

“ยังหรอก อ๋อ เข้าใจแล้ว อย่างนี้นี่เอง” แมนมองของในมือของเด็กน้อยขี้อ้อนซึ่งมีทั้งน้ำ ขนม และของขบเคี้ยวมากมายที่คนๆเดียวไม่น่าจะกินหมด โดยเฉพาะถ้าคนๆนั้นคือเพื่อนของเขาเอง หัวเราะ หึ หึ “นี่ท่าทางจะเอามาเซ่นพี่รหัสเราล่ะสิท่า”

“ว้า พี่แมนรู้ทันอ่ะ งั้นแพมเลี้ยงน้ำพี่ขวดนึงนะ”

“ขอบใจจ้ะ แต่ว่านะ อย่าหาว่าพี่สอนเลย ของประมาณนี้อ่ะ ใช้ขอลายเซ็นเจ้าเอ็มมันไม่ได้หรอก” แมนรับขวดน้ำมากรอกอั๊กๆที่จู่ๆก็ส้มหล่นได้กินฟรีอีกขวด พลางบอกตรงๆ ยังผลให้สีหน้าเบิกบานของแพมกลายเป็นจ๋อยลงอย่างน่าสงสาร “เอาน่าๆ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ ดูแล้วกลืนน้ำไม่ลงเลยหง่ะ”

“โธ่พี่ แล้วแพมจะทำไงดีอ่ะคะ วันพุธหน้าก็ตรวจสมุดแล้ว ถ้าแพมไม่ได้ลายเซ็นพี่เอ็ม แพมต้องโดนกาหัวกระดาษทั้งหมดแน่ๆเลย”

“เอ เอาไงดีหว่า”

คราวนี้แมนเกาหัวแกรก กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เข้าข่ายช่วยก็ไม่ดี ไม่ช่วยก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย ความที่เคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันตอนปี 1 ทำให้อดสงสารน้องไม่ได้ เลยตัดใจบอกใบ้ให้

“คืออย่างแรก เอ็มน่ะ ชอบเด็กที่เรียบร้อย มีสัมมาคารวะ ไม่ดื้อไม่ซน อืม คงทำวีรกรรมอะไรไปแล้วสินะ หน้าถึงได้เป็นอย่างนั้นน่ะ” รุ่นพี่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจเมื่อแพมยิ้มแห้งๆไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ “เอางี้ อย่างแรก ต้องพิสูจน์ให้เค้าเห็นว่า เราอ่ะ ขยัน เพราะมันชอบเด็กเอาถ่าน”

“เอาถ่านเหรอคะ แล้วจะให้แพมทำไงอ่ะพี่ ถึงจะเรียกว่าเอาถ่านอ่ะ” สาวน้อยยกมือถามค้าน “จะให้เอาเกรดม.ปลายมาให้พี่เอ็มดูเหรอ”

“ไม่ช่ายเฟ้ย เฮ่อ เอาไงดีวะเนี่ยฉัน” แมนครางตาเหลือบไปเห็นกระดาษบนโต๊ะพอดี ดีดนิ้วเปาะ เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “รู้แล้วล่ะ ว่าจะให้เราทำอะไร ตามพี่มา”

เวลาเดียวกันนั้น ร่างสูงเพรียวของรุ่นพี่ที่แพมต้องการตัว กำลังนำสารเคมีที่ตก เกลื่อนกลาดจากอุบัติเหตุเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน มาเก็บที่ห้องปฏิบัติการอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องสำหรับทำโปรเจคของพี่ปี 4 พลางนึกถึงเจ้าลูกลิงตัวน้อยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“โธ่เอ๊ย นี่เหรอ น้องรหัสเรา” เอ็มบ่นพึมพำแต่ทว่ากลับยิ้มออกมานิดนึงซึ่งหาได้ยากในบุคลิกที่เคร่งขรึมของตัวเอง “ไม่เห็นจะเก่งเท่าไหร่เลยนี่นา อย่างนี้น่ะเหรอ จะได้ลายเซ็นเรา หึ หึ ไม่มีทางร้อก”

“ที่พูดน่ะ หมายถึงใครเหรอ เอ็ม”

เอ็มสะดุ้งสุดตัวหันมาควับแทบจะทันทีทันใด ความที่คุ้นเคยกับสถานที่แม้ว่าจะอยู่ในความสลัว ทำให้เอ็มเลือกที่จะไม่เปิดไฟ เลยไม่ทันสังเกตว่ามีใครอีกคนตามเข้ามาในห้อง ด้วย

“พี่น้ำ” แม้ว่าจะไม่เห็นตัวถนัดนัก แต่ตัวเองก็รู้ดีว่าใครคือเจ้าของเสียงที่ดูราบเรียบและเย็นชานั้น “ยังไม่กลับอีกเหรอฮะ”

“พี่รอเราอยู่ ช้าจังเลยนะ วันนี้ไม่ใช่เวร Lab ของเอ็มไม่ใช่เหรอ”

เอ็มถอยไปก้าวหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ มองหาสวิตช์ไฟหมายจะเปิด แต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อโดนขวางไว้

“เอ็ม ทำไมต้องคอยหลบพี่ตลอดด้วย” น้ำเสียงของคนตรงข้ามเปลี่ยนเป็นตัดพ้อซึ่งก็ยากนักที่ใครจะได้ยิน “ถ้าวันนี้พี่ไม่ขึ้นมาดักรอ พี่ก็คงไม่เจอเราใช่มั้ย”

“เอ็มไม่ได้หลบซักหน่อย เอ็มก็ทำงานของเอ็มปกติน่ะ”

“ที่พูดน่ะ แน่ใจเหรอ”

อีกฝ่ายแตะปลายคางไว้ แม้ว่าจะไม่สว่างนัก แต่เอ็มก็เห็นความเร่าร้อนในสายตาที่หลายๆคนไม่เคยมีโอกาสได้เห็น

หากคนๆนั้นไม่ใช่เอ็ม!!!

“พี่อย่าหาเรื่องเอ็มหน่อยเลย”

ร่างสูงเพรียวก้าวไปอีกทาง สะบัดเรือนผมยาวสลวยอย่างเฉยเมย จัดสารเคมีเข้าตู้ต่อ ก่อนที่จะชะงักกึก เมื่อถูกใครคนเดิมกอดจากข้างหลังอย่างอ้อนออดเอาใจ แต่เอ็มกลับตกใจมากกว่าจะดีใจ หันกลับมาทำท่าจะผละออกอย่างรวดเร็ว

“พี่น้ำ ปล่อยเอ็มนะ เดี๋ยวใครมาเห็น”

“ช่างสิ” คราวนี้สาวสวยเลือกที่จะดื้อดึง เมื่อเอ็มจะดิ้นให้หลุด “ดีเหมือนกัน ใครๆจะได้รู้ซักทีว่าเอ็มมีเจ้าของแล้ว อยากรู้นักว่าจะกล้ามายุ่งกับเอ็มอีกมั้ย”

“แต่คนที่จะเสียคือพี่นะ อย่าลืมสิว่าตอนนี้พี่ไม่ใช่พี่ปี 4 แล้วเอ็มก็ไม่ใช่เด็กปี 1 แล้ว” เอ็มโกรธจัดที่ถูกท้าทายจับร่างบอบบางนั้นเขย่าแรงๆ “ตอนนี้พี่เป็นอาจารย์นะ จะให้ถูกภาคทัณฑ์เพราะเรื่องนี้รึไง นึกถึงสถานภาพของตัวเองบ้างสิ”

“แต่พี่รักเอ็มนี่ เอ็มก็รู้ แต่เอ็มก็ยังทำเย็นชากับพี่อยู่ได้” ร่างเล็กๆร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในอ้อมแขน “เอ็มไม่รู้หรอก ว่าพี่ทรมานแค่ไหน ที่เวลาเห็นเอ็ม แต่เข้าไปกอดไม่ได้ ทั้งๆที่อยากทำใจจะขาดน่ะ ทำไมไม่เห็นใจพี่บ้าง”

เอ็มนิ่งอั้น พูดอะไรไม่ออกหลังจบประโยคดังกล่าว เม้มปากแน่น กลืนน้ำลายไม่ลงคอ ก้มลงมองใบหน้าที่จัดว่าสวยเฉียบของรุ่นพี่อย่างกระอักกระอ่วน ขณะเดียวกันก็นึกโทษตัวเองที่ใจแข็งไม่พอ แต่ก็ไม่ร้ายเท่าการขาดสติในวันนั้น จนทำให้ตัวเองต้องกล้ำกลืนจนถึงทุกวันนี้

“พี่น้ำฮะ หยุดร้องเถอะ” เอ็มถอนใจยาวอย่างอ่อนใจพลางเช็ดน้ำตาให้ “โอเค คืนนี้ เอ็มจะไปหาพี่ที่ห้องนะ”

“จริงๆนะ เอ็มสัญญากับพี่แล้วนะ”

เอ็มเกือบจะหลุดปากว่าพอใจรึยังไปแล้ว หากแต่แววตาสวยที่อ้อนวอนอยู่ในที ทำให้เอ็มใจร้ายกับเธอไม่ลง แม้รู้ว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เหมือนอีกฝ่ายเองก็รู้ดีว่าจุดอ่อนของคนๆนี้คืออะไร เขย่งตัวขึ้นจูบที่แก้มก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว

“พี่จะรอนะคะ คนดี”