“11602 ห้องปฏิบัติการเคมี”

ร่างเล็กบางในชุดนักศึกษา แหงนหน้าขึ้นอ่านป้ายหน้าประตูอย่างตะกุกตะกัก แววตาไม่มั่นใจในตัวเองฉายออกมาตัดกับบุคลิกที่เปรี้ยวจัด มองรอบๆตัวอย่างหวาดๆ พลางกอดอกแน่นเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องด้วยบรรยากาศเต็มไปด้วยความวังเวง ดูน่าเกรงขามมากกว่าน่าจะมาทำ Lab

“ห้องนี้แหละไม่ผิดชัวว์” สาวน้อยมองเข้าไปในห้องซึ่งเงียบสงัดราวกับปิดร้างมาซัก 10 ปี พลางบ่นอย่างไม่แน่ใจกับข้อมูลที่เพื่อนหามาให้ “แต่ไม่เห็นมีใครอยู่เลย ไหนว่าปี 3 เรียนวันนี้ไง โกหกเราป่าววะ”

แพมเป็นนักศึกษาปี 1 ภาควิชาเคมีที่นอกจากจะต้องคร่ำเคร่งกับการเรียนครั้งแรกในมหาวิทยาลัยแล้ว ยังต้องเครียดกับการหาพี่รหัสให้เจออีกด้วย ซึ่งพี่ที่ว่าก็มีทั้งสายตรงและสายอ้อมเยอะแยะเสียจนเรียกว่า กว่าจะหาครบน้องก็แทบรากเลือด แต่อาศัยความมีมนุษยสัมพันธ์ดี หน้าตาน่ารัก และพูดเก่งทำให้เธอสามารถหาลายเซ็นของรุ่นพี่ได้เกือบหมดทั้งภาคแล้ว

ติดแต่พี่รหัสปี 3 คนนี้คนเดียวเท่านั้นเอง!!!

“เฮ้อ หาตัวยากเย็นเหลือเกินนะ” แพมหันหลังพิงประตูที่ปิดสนิทเริ่มเหนื่อยบวกอ่อนใจ พลางพึมพำ “ทำไมต้องเป็นพี่สายตรงเราด้วยก็ไม่รู้ ไม่หาก็ไม่ได้ เอ๊ะ!!!”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ ซึ่งพอเห็นเบอร์เท่านั้นแหละ เธอก็ไม่รีรอที่จะวีนใส่ทันทีอย่างหงุดหงิดเต็มขั้น แถมยังยัวะมากกว่าเดิมอีก เมื่อชุมสายปลายทางไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยเลย ว่าคนพูดกำลังอยู่ในสภาพไหน กลับทักอย่างอารมณ์ดี

“ไง แพม เจอพี่เอ็มรึยัง”

“ไม่ต้องมาพูดดีเลยนะ นี่หลอกเราใช่ป่ะเนี่ย ที่ว่าพี่เค้ามีเรียนวันนี้อ่ะ”แพมว้ากอย่างโมโห เพราะเข้าใจว่าถูกหลอกไปเต็มๆ“ไม่ตลกเลยนะ รู้ทั้งรู้นะว่าพรุ่งนี้ต้องส่งการบ้าน ยังมาแกล้งกันได้”

“ห๋า เราเปล่านะ แพม”คราวนี้หนุ่มน้อยปลายสายชักรู้สึกผิดที่สาวโกรธขึ้นมาจริงๆ“ก็ตารางเรียนของพี่เค้าเป็นอย่างนี้จริงๆนี่ เราไม่รู้อ่ะว่าอาจารย์เค้าจะไม่สอน เอางี้ เดี๋ยวเรากลับไปรับ แพมรออยู่ที่นั่นนะ”

“ขอบคุณ แต่ไม่ต้อง เรากลับเองได้ ไปโยน Bowl ต่อเถอะ ตามสบายค่ะ”

แพมกดปิดสายทันทีหลังประชดเสร็จ โดยไม่รอให้อีกฝ่ายแก้ตัวอะไรอีก ทำท่าจะก้าวไปที่ลิฟท์แต่กลับชะงักหันกลับมามองที่ประตูอีกบานหนึ่ง ซึ่งอยู่ติดกับห้อง Lab มีลักษณะเป็นห้องทึบไม่มีหน้าต่างด้านข้างให้สอดแนมได้ เพราะแน่ใจว่าได้ยินเสียงอะไรบางอย่างลอดออกมาจากห้อง

“เสียงเพลง แสดงว่าต้องมีคนอยู่สิ”เธอยืนนิ่งอย่างใช้ความคิดอยู่หน้าประตู“แต่เอ ห้องปิดอยู่นี่นา ถ้าประตูเข้าไม่ได้ก็ต้อง...”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเหนือประตู ซึ่งปรากฏหน้าต่างเป็นกระจกใสๆไวเท่าความคิด ร่างเปรี้ยวเพรียวบางก็แปลงสภาพจากคนเป็นลิง วิ่งไปลากเก้าอี้จากห้องเลคเชอร์มาหมายจะปีนพิสูจน์สมมุติฐานของตัวเองตามหลักวิทยาศาสตร์

“ว้า ต่อเก้าอี้แล้วยังไม่ถึงอีกเหรอ ทำไมเตี้ยจังเลยวะฉัน”

แพมเขย่งตัวขึ้นบนส่วนที่เป็นโต๊ะ ซึ่งใครเห็นคงต้องหวาดเสียวแทนเพราะกลัวจะตก ทว่าความอยากรู้อยากเห็นของลูกลิงตัวนี้มีมากกว่าความกลัว เลยเสี่ยงที่จะเจ็บเพื่อให้ได้ความจริง โดยไม่ทันสังเกตว่าเสียงเพลงหายไป และประตูที่เธอกำลังใช้ตัวขวางอยู่นั้นมีการขยับเขยื้อนจากที่

“ใครทำอะไรอยู่หน้าห้องน่ะ เฮ้ย!!!!”

เสียงขรึมๆปนอุทานดังขึ้น ทว่าไม่ดังเท่าเสียงหวีดของสาวน้อยหน้าประตูที่ร่วงลงจากโต๊ะอย่างไม่เป็นท่า เสียงของหล่นโครมครามดังมาเข้าหูในวินาทีสุดท้ายที่เกือบจะถึงพื้น แพมหลับตาปี๋มือเกาะอะไรบางอย่างไว้แน่น คิดถึงชะตากรรมของตัวเองต่อจากนี้ไม่ออก

“อูย เจ็บชะมัดเลย”

ร่างเล็กบางลืมตาขึ้นอย่างงงๆเพราะแน่ใจว่าเสียงที่ออกมาประโยคแรกไม่ใช่เสียงของตัวเองแน่นอน แต่นั่นไม่สำคัญเท่า เธอกำลังนอนทับใครคนนึงที่รับน้ำหนักแทนอยู่ข้างล่าง แถมยังกำเสื้อคนๆนั้นไว้เสียจนแทบหลุดติดมือ

“พี่ๆ พี่ขา เป็นอะไรรึเปล่าคะ พี่ยังไม่ตายใช่มั้ย”

“เออๆฉันยังไม่ตาย”คนตรงหน้าไอแคล่กๆ เมื่อแพมจับคอเสื้อเขย่าอย่างแรงด้วยความตกใจ “แต่จะตายเพราะเธอเนี่ยแหละ เมื่อไหร่จะลุกออกไปจากตัวฉันซักที ห๋า”

คราวนี้สาวน้อยได้สติรีบลงจากตัวอย่างว่องไว หน้าซีดอย่างน่าสงสารจนอีกฝ่ายจะหันมาดุก็ดุไม่ลง ถามห้วนๆแทนอย่างเคืองไม่หาย

“เธอเป็นใครน่ะ แล้วมาทำอะไรที่นี่”

“เอ่อ หนู คือหนู”แพมอึกอักนั่งพับเพียบเรียบร้อยก้มลงกราบอย่างรวดเร็วจนคนที่เจ็บมากกว่าสะดุ้งสุดตัว จับมือไว้พลางถอยออกห่าง ว้ากลั่นอย่างลืมตัว

“เฮ้ย จะบ้าเรอะ ฉันแค่ถามว่าเธอเป็นใคร แล้วเธอจะมากราบฉันทำไมเล่า”

“หนู หนูขอโทษจริงๆนะคะพี่ พอดีหนูอยากรู้ว่ามีใครอยู่ในห้องหรือเปล่าก็เลยปีนดู ไม่คิดว่าพี่จะเปิดประตูพรวดออกมาแบบนั้น พี่เจ็บมากรึเปล่าคะ”

ร่างสูงเพรียวในเสื้อกราวมองเด็กน้อยที่พูดจ๋อยๆอย่างพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะโกรธหรือว่าขำในคำสารภาพดี เพราะฟังๆแล้วก็เหมือนด่าว่าเธอผิดด้วยที่เปิดไม่ดูตาม้าตาเรืออยู่กลายๆ

“อืม ไม่เป็นไรมากหรอก แต่ว่าอย่าเล่นพิเรนๆอย่างนี้อีกนะ ถ้าเป็นอาจารย์จะโดนมากกว่านี้ แล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน” รุ่นพี่คาดโทษพลางลุกขึ้นเก็บข้าวของที่หล่นเกลื่อนทางเดิน อันได้แก่ขวดสารเคมีต่างๆ โดยมีอดีตลูกลิงตามต้อยๆช่วยเก็บ ดูน่าสงสารมากกว่าจะโกรธ แต่อีกฝ่ายยังแกล้งทำหน้าขรึมไม่ยอมยิ้มให้ร่างเล็กๆที่พยายามอ้อน

“พี่ขา พี่อยู่เอกเคมีใช่มั้ยคะ”

“ถ้าไม่ได้เรียนเอกนี้จะมาอยู่ห้อง Lab เคมีได้ไงล่ะ ถามอะไรแปลกๆ”คนตรงหน้าย้อนเข้าให้จนสาวน้อยต้องสะอึก แต่ยังไม่หมดความพยายามถามต่ออีก “แล้วพี่อยู่ปีอะไรล่ะคะ”

“จะถามอะไรรุ่นพี่น่ะ ไม่ต้องแนะนำตัวเองก่อนรึไง”

“จะให้หนูแนะนำตัวเหรอคะ ได้เลยค่ะพี่”แพมได้ทีที่อีกฝ่ายเปิดช่องให้วางของลงบนโต๊ะ ยกมือไหว้เร็วๆพูดอย่างฉะฉานเหมือนเวลาแนะนำตัวหน้าห้อง “สวัสดีค่ะ หนูชื่อปาลิตา ชื่อเล่นแพม รหัสประจำตัว ......... 022 ค่ะ”

“22 เมื่อกี๊บอกว่ารหัส 22 เหรอ”

คราวนี้ร่างสูงเพรียวขมวดคิ้วนิดนึง จนแพมเผลอมองรูปลักษณ์ของคนตรงข้ามอย่างสังเกตสังกาเป็นครั้งแรก จึงได้รู้ว่าเขาสูงกว่าเธอมากทีเดียว เรียกว่าสูงมากกว่าผู้หญิงทั่วไปด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เก้งก้าง ผมสีโค้กที่รวบไว้อย่างง่ายๆถ้าจะให้คะเนด้วยสายตาก็คงยาวประบ่าหรือมากกว่า บวกกับแววตาเคร่งขรึมที่ทำให้เจ้าตัวดูเท่ขึ้นไปอีกในสายตาของเจ้าตัวน้อย ถ้าจะให้คะแนนล่ะก็ เธอก็คงให้คำตอบได้อย่างไม่ต้องคิดมากเลยว่า...

“นี่ พี่ถามเราไม่ได้ยินเหรอ”

“ค่ะ เต็ม 10 เลยค่ะพี่ อุ๊บส์” แพมปิดปากตัวเองอย่างลืมตัว “ขา พี่ถามแพม เอ๊ย หนูว่าอะไรนะคะ”

“เมื่อกี๊หัวฟาดพื้นหรือไง เด็กบ๊องส์” คราวนี้รุ่นพี่ส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ ตบหัวเบาๆทำท่าจะเดินออก“ช่างเถอะ กลับบ้านไปได้แล้วไป เย็นแล้ว เดี๋ยวพ่อแม่ก็เป็นห่วงหรอก”

“แต่ว่า พี่ยังไม่ได้บอกแพมเลยนะคะ ว่าพี่อยู่ปีอะไร”

แพมยังเดินตามรุ่นพี่ที่เดินหนีไปยังห้อง Lab อีกห้องที่อยู่ติดกัน ไม่สนใจคำถาม จนเธอต้องงัดไม้ตายเข้าไปขวางหน้าหวังจะใช้แววตาออดอ้อน หากแต่กลับตัวแข็งเป็นหินเมื่อเจอแววตาคมดุจ้องกลับมา

“อยากรู้เหรอ ว่าฉันเป็นใคร” ลมหายใจร้อนจัดปะทะผิวแก้มแผ่วๆ เมื่ออีกฝ่ายก้มหน้าลงในระยะประชิดไม่ถึง 10 ซม. กระซิบอย่างยั่วเย้า “จะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ ถ้าอยากรู้จริงๆน่ะ คิดว่าจะทำอะไรแลกเปลี่ยนล่ะ”

“พี่จะให้แพมทำอะไรล่ะคะ จะร้องเพลง เต้น หรือว่าเขียนประวัติส่งก็ได้”แพมซึ่งแม้จะกลัวแต่ว่าก็ยังข่มใจให้ตอบได้ แปลกใจตัวเองไม่น้อยที่ไม่หลบสายตาของเขาเลย “หรือว่าจะให้ท่องตารางธาตุฟังก็ได้นะ อ๊ะ”

เสียงแจ้วๆเหมือนนกสาลิกาหายไปในลำคอเมื่อคนตรงหน้าช้อนคางเธอขึ้น จนแพมรู้สึกอยากจะขอตัวกลับเอาเดี๋ยวนั้น หากแต่ก้าวเท้าไม่ออก แววตาของเขามีอำนาจมากพอที่จะทำให้เธอนิ่งงัน ไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านี้

“ฟังนะ” เสียงขรึมเศร้ากระซิบที่หูอย่างแผ่วเบาราวกับจะบอกว่า เรื่องที่จะพูดต่อไปนี้เป็นเรื่องสำคัญและเป็นความลับจริงๆ “พี่ชื่อเอ็ม อยู่ปี 3 เป็นพี่รหัสสายตรงของเธอ”

“พี่เอ็ม!!!”