...เรื่องสั้น แนว erotic ไม่ชอบไม่ควรอ่านต่อไป...........

หลังจากปิดร้านธัญกลับบ้านทำกิจวัตรประจำวันเสร็จ ก็รีบเข้าห้องนอนไม่สนใจใคร ตั้งใจจะโทร.หารสา เมื่อรสารับสายธัญรู้ได้ทันทีว่าเธอก็รอคอยธัญเช่นกัน การสนทนาเป็นไปอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะใสของธัญดังจนแม่ต้องเข้ามาดูว่าธัญเป็นอะไร ชั่วนาตาปีไม่เคยจะหัวเราะกับเขา วันนี้กลับหัวเราะเสียเสียงดังลั่น ธัญหันมามองแม่ไม่ตอบ ยิ้มตาหยีโบกมือให้แทนคำตอบ แม่เข้าใจจึงไม่รบกวน

สุดสัปดาห์นี้ธัญมีความสุขมากที่ได้คุยกับรสาและแล้วพรหมลิขิตแห่งรักทำให้ธัญต้องการออกเดทกับรสา ซึ่งเป็นไปตามที่คาดหวังรสารับรัด เย็นวันจันทร์นี้ที่ร้านใกล้ๆร้านของธัญ ตลอดวันธัญตั้งตารอเวลานัดอย่างสดชื่น เวลาแห่งรักที่ผลิบานงอกงามจากใบหน้าที่เคร่งขรึมกลับมีรอยยิ้มลไมตลอดวัน จากความเงียบเหงากลับมีเสียงเพลงบรรเลงฟังสบาย ตกเย็นธัญรีบปิดร้านดูแลเครื่องกายให้เรียบร้อยจัดทรงผมใให้เข้ารูปเข้าทรง ส่องกระจกอยู่นานจนมั่นใจและแน่ใจจึงเดินทางไปที่ร้านอาหาาร

ร้านอาหารแห่งนี้แม้ธัญจะผ่านบ่อยๆแต่ไม่เคยคิดจะมาทานอาหารที่นี่เลย วันนี้ธัญพกพาความดีใจและตื่นเต้นมาที่ร้านแห่งนี้ ช่างเป็นร้านที่ดูดีเหลือเกิน ธัญเดินเข้าไปในร้านที่ว่างเปล่าบริกรมาต้อนรับและชี้ชวนให้นั่งที่โต๊ะใกล้ๆเสาที่เป็นมุมหลบ ธัญเดินตามอย่างว่าง่าย ธัญสั่งเครื่งดื่มเบาๆมาจิบขณะรอรสา ผ่านไปเกือบชั่วโมงรสาจึงมาถึง เธอกล่าวคำทักทายถามถึงเรื่องการรอคอย ธัญตอบสั้นๆเพียง " รอได้" รสาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย อาหารมื้อนี้อร่อยปาก อร่อยหู และอร่อยใจ ประสาทสัมผัสของธัญเปิดกว้างรับความสุข รสาเองก็เช่นกัน หลังมื้ออาหารรสาสั่งเครื่องดื่มมีอัลกอฮอล์มาดื่ม ท่าทางเธอดื่มไม่เก่งนัก ดื้มไปนิดหน่อยแก้มก็แดงเรื่อและมีท่าทางมึนงง ธัญเห็นท่าไม่ดีจึงเรียกบริกรมาเคลียร์ค่าอาหาร จากนั้นธัญก็ประคองรสาไปที่รถ วันนี้รสาไม่ได้เอารถมาธีญจึงต้องไปส่งเธอ

รสาพักอยู่ในอพาทเมนต์ เป็นห้องเล็กๆสำหรับคนโสด เครื่องอำนวยความสะดวกพอสมควร แต่ไม่มีเครื่องครัว ธัญประคองเธอไปที่เตียงปล่อยเธอนั่งลง รสาร้องขอน้ำดื้มธัญเดินไปหยิบจากตู้เย็นให้ส่งให้เธอ รสากลับจับมือของธัญไว้แน่นไม่สนใจน้ำดื่ม และขอร้องให้ธัญอยู่เป็นเพื่อนเธอ ธัญนั่งลงบนเตียงข้างๆเธอ รสาลูบไล้มือของธัญเบาๆไปมา ธัญมองตารสานิ่งอยู๋ รสาสอดนิ้วไปมาระหว่างนิ้วของธัญ พลันเอนตัวมาซบใหล่ของธัญ ดึงมือธัญไปสัมผ้สที่ต้นขาของเธอ เธอชักนำให้ธัญด้วยการจับมือธัญผ่านไปตามต้นขาเรื่อยไปที่หน้าท้องแล้วกดลงที่หว่างขาของเธอ เธอเกร็งตัวยืดขึ้นบิดหน้ามาทางแก้มของธัญถอนใจยาว ขาหนีบมือของธัญแน่น

เมื่อถูกปลุกเร้าธัญย่อมเกิดแรงขับดันจากอารมณ์แห่งการสืบสายพันธุ์ ขวดน้ำหลุดจากมือพร้อมจะใช้ประโยชน์ รสาเนี่ยวคอของธัญให้ล้มลงทับร่างเธอ ปากพร่ำพูด

" ธัญ อย่าทิ้งฉันไปเลย ฉันรักคุณ ฉันหยุดตัวเองไม่ได้"

" ธัญ รักฉันบ้างไหม ธัญจ๋า ธัญคนดี อยู่กับฉันนะ "

น้ำเสียงออดอ้อน แผ่วเบาที่ข้างหู ทำให้ธัญเคลิ้มไป ปล่อยตัวปล่อยใจตามความต้องการที่รุ่มร้อนลืมสติ

ในสัมผัสเหล่านั้น ธัญรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รสาได้รับ มือที่สอดรัดกันไปมา ธัญเห็นภาพการดิ้นรนต่อสู้เพื่อให้หลุดพ้นจากการจับยึด ธัญตกใจกับภาพที่เห็นซึ่งปรากฏชัดเหมือนกำลังเกิดขึ้น แต่เมื่อมองไปรอบๆเห็นเพียงรสานอนหลับตาใบหน้าแสดงความโหยหา เสียงพร่ำพรรณนาสลับกับเสียงลมหายใจแรง ธัญกลับสู่ห้วงแห่งตัณหาอีกครั้ง คราวนี้รสากดไหล่ของธัญลงทำให้ร่างของธัญเลื่อนต่ำลงหน้าของธัญซุกอยู่กับอกของเธอ เธอปลดเสื้อชั้นในออกเพื่อให้ธัญได้เชยชมเนินอกอิ่มของเธอ ธัญได้พบกับภาพของชายมากหน้าหลายตาที่กำลังซุกไซ้อย่างหื่นกระหายกับอกคู่นี้ ฉับพลันธัญเกิดความกลัวจึงทะลึ่งตัวขึ้นอย่างตระหนก รสาไม่เข้าใจว่าธัญเป็นอะไรจึงลุกขึ้นตามแล้วกอดธัญไว้แน่น

"ธัญ ..กลัวอะไร ไม่เป็นไรนะ ช่วยด้วย ธัญช่วยฉันด้วย ฉันหยุดอารมณ์ตัวเองไม่ได้ นะธัญนะ "

รสาจับมือธัญไปสู่ความเป็นหญิงของเธอกดมือธัญไปมาพลางถอดถอนใจ ส่วนธัญเองยังอยู่ในอารมณ์ที่พร้อมจะช่วยให้รสาไปให้ได้สมใจ ธัญกดมือนวดเค้น ไปมา แล้วจึงปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงเพื่อปลดเปลื้องเครื่องกีดขวาง ธัญได้เข้าสู่สัมผัสแห่งความเป็นหญิงของรสาอย่างแท้จริง พงพุ่มรกชื้น ประตูสู่ความสุขอยู่ไม่ไกลเกินที่ธัญจะค้นหา ไม่ไกลเกินจะพารสาไปสู่ความสุขสุดยอด แต่เสียงที่ฟังคล้ายจะเปล่งออกมาด้วยความสุข ธัญกลับไดยินเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด การดิ้นทุรนทุราย การถูกทรมานตบตีด้วยความรุนแรง จากชายหลายคนที่ประเคนเท้าใส่อย่างไม่คิดว่าสิ่งที่รองรับคือร่างกายเปลือยเปล่าของผู้หญิง

ธัญทนต่อภาพรุนแรงนั้นไม่ได้ ทำให้เกิดความเครียด ปวดหัวรุนแรง และหมดสติไปในที่สุด เวลาผ่านไปนานพอสมควร ธัญตื่นขึ้นมาดห็นรสากำลังพยาบาลอยู่

" เป็นอย่างไรบ้างธัญ ทำไมอยู่ดีๆ คุณก็หมดสติไป "

ธัญตื่นขึ้นมายังสับสนต่อเหตุการณ์ มองหน้ารสาอย่างงๆก่อนยิ้มและส่ายหน้า

" ไม่เป็นไรหรอก โรคประจำตัวหนะ "

รสาเป็นห่วงจึงถามต่อ

" งั้นไปหาหมอกันนะ จะได้รักษาไปนะธัญ ฉันห่วงคุณ "

ธัญรู้ดีว่าตัวเองเป็นอะไร จึงปฏิเสธ แต่กลับบอกเพียงว่าคงลืมทานยา แล้วจะไปปรึกษาแพทย์ประจำที่หลัง คืนนั้นธัญจึงค้างที่ห้องของรสา

จากวันนั้นรสาเงียบไป ธัญเองก็ไม่กล้าโทรหาเพราะเหตุการณ์นั้นทำให้ธัญคิดมาก ธัญไตร่ตรองอยู่ 3วัน จึงตัดสินใจกลับไปหารสา ใช่...มันไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่เธอเป็นเหยื่อ เธอน่าสงสารมากกว่าจะถูกรังเกียจ ธัญไปที่ห้องพักของรสา เห็นที่หน้าห้องไม่ได้คล้องกุญแจ จึงพอเดาได้ว่ารสาไม่ได้ไปไหน ธัญจึงเคาะประตูด้วยใจที่สับสน ธัญได้พบกับภาพของหญิง 2คนกอดรักฟัดเหวี่ยงกันอย่างเร่าร้อน เมื่อเคาะประดังขึ้นกิจกรรมนั้นก็หยุดลง ธัญชักมือออกจากประตู เดินจากไปเงียบๆ ได้ยินเพียงเสียงเปิดประตูจากด้านหลัง รสา...เปิดประตูออกมา เธอมองธัญเดินจากไปเงียบๆโดยไม่ได้เรียกไว้เช่นกัน

" ใครมาหรือจ๊ะที่รัก "

" ไม่ทราบคะ คงเคาะผิดห้องมั๊งคะ " แล้วประตูก็ปิดลง

ธัญเสียเพื่อนไปอีกคน สัมผัสบ้าๆพวกนี้ ที่รบกวนจิตใจของธัญ ทำให้ธัญรู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้ ได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น มันไม่ได้เกิดขึ้นตลอดเวลาแต่เมื่อใดที่ธัญขาดสตหรือปล่อยให้ใจลอยไป ธัญจะได้พบกับความรู้สึกของคนรอบข้างที่มากระทบ หรือภาพในอดีตจากสิ่งของที่ได้จับต้อง

นี่ไง...... เหตุผลที่ธัญมักจะเข้ากับคนอื่นไม่ได้.....