นวนิยายหญิงรักหญิงเรื่อง : ถ้าเพียงแต่... ตอนที่ 4 (ตอนจบ)
เขียนโดย : yada
อ่านตอนที่ -->
1 |
2 |
3 |
4 |
21.45 hrs.
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณบอกชั้นดังขึ้น ทันทีที่หญิงสาววางสายจากมารดา
ถึงแล้วค่ะแม่ ... ค่ะ ... ห้อง 1402 นะคะ .... ค่ะแม่
หญิงสาวมองสำรวจตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะเข้าไปพบกับเพื่อนของมารดา เสื้อยืดคอปก ลายขวางสีฟ้าสลับขาว เข้าคู่กับกางเกงยีนส์ผ้าเดนิมทรงตรง ดูเรียบร้อยดีแล้วกระมัง
อนิศเคาะประตูเบาๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงเชื้อเชิญจากด้านในแล้วเธอจึงผลักประตูเข้าไปช้าๆ
สวัสดีค่ะ คุณอามัทรีใช่มั้ยคะ ... คุณแม่ให้นิศมาเยี่ยมน้องค่ะ
หญิงสาวยกกระเช้าของเยี่ยมให้แก่ผู้สูงวัย พร้อมกับที่ยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้มกระจ่าง
ขอบใจจ้ะ ... อุตส่าห์มาเยี่ยมน้อง ... เจ้าตัวเล็กของอาก็ไม่รู้จะฟื้นเมื่อไหร่ ดูสิเค้าไม่เป็นอะไรเลย แต่หมอบอกว่าอาจจะเป็นเจ้าหญิงนิทราก็ได้
รอยยิ้มบางๆของผู้สูงวัยค่อยๆจางหายไป พร้อมกับริ้วรอยของความกังวลเข้ามาแทนที่นั้นยิ่งทำให้ใบหน้าที่ปราศจากการแต่งแต้มสีสันดูอ่อนล้าขึ้นอีกหลายเท่าตัว
อามัทรีของอนิศค่อยๆก้าวไปยืนเกาะขอบเตียงคนไข้ด้วยแววตาอ่อนแสง
หญิงสาวสืบเท้าตามผู้สูงวัยไปที่เตียงคนไข้
ร่างบางๆที่นอนตะแคงอยู่บนเตียงคนไข้ไหวน้อยๆตามแรงลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ ผมเส้นเล็กละเอียดสีดำสนิททิ้งตัวเป็นแพบนหมอน ยิ่งเห็นแล้วยิ่งคิดถึงใครคนนั้นที่อนิศเฝ้ารอ ...
อะไรหนอ ที่ทำให้เธอไม่มา
อะไรหนอ ที่ทำให้ต้องกระวนกระวายหา ถึงเพียงเท่านี้
.
หญิงสาวรีบปัดความคิดฟุ้งซ่านของตนเองให้มาหยุดอยู่ที่เหตุการณ์ตรงหน้า คุณอามัทของเธอค่อยๆลูบผมสาวน้อยคนที่นอนนิ่งอยู่อย่างรักใคร่ แววตากลมโตมีน้ำตาคลอหน่วย
โถ... ช่างน่าเห็นใจคนเป็นแม่นัก ... ถ้าคนที่เธอรักมาอยู่ในสภาพอย่างนี้บ้าง ...
เธอเองอาจจะอยู่ในอาการเดียวกันกับผู้หญิงคนที่อยู่ตรงหน้า หรือว่าจะอยู่ในสภาพใดก็ไม่รู้
แทนถ้อยคำใดๆ อนิศเอื้อมมือไปแตะบนหลังมือของคนตรงหน้าช้าๆ ทั้งสองเงียบอยู่เป็นครู่ ก่อนที่ผู้สูงวัยจะค่อยๆระบายยิ้มบางๆเช่นในแวบแรกที่เจอ พร้อมเอื้อนเอ่ย
นิศโตขึ้นเยอะเลยนะจ๊ะ ... ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นจนอาเกือบจะจำไม่ได้แน่ะ
อนิศยิ้มกว้างรับคำชม ก่อนจะย้อนถาม
คุณอาเคยเจอนิศตอนเป็นเด็กด้วยเหรอคะ ?
ผู้สูงวัยหัวเราะเบาๆ ตากลมโตกลับเป็นประกายอย่างรื่นรมย์ ก่อนจะกล่าวประโยคสั้นๆที่ทำให้อนิศถึงกับชะงักงันไปเลยทีเดียว
เคยเห็นสิจ๊ะ ... ก็ตอนนิศเล็กๆคุณแม่ของนิศ พาไปเที่ยวหาอากับเมี่ยงที่เชียงใหม่บ่อยไปจ้ะ
น้องชื่ออะไรนะคะคุณอา
หญิงสาวละล่ำละลักถามด้วยความตกใจ ก่อนจะโน้มตัวไปดูหน้าคนบนเตียงชัดๆ จนผู้สูงสูงวัยกว่าตกอกตกใจไปด้วย
น้องชื่อเมี่ยงจ้ะ .... นิศเป็นอะไรไปจ๊ะ ... หน้าซีดเชียว
... หน้าเรียวกับจมูกโด่งปลายรั้นนั้นดูคุ้นตา ... อนิศเลื่อนสายตาลงมาหยุดที่ปากอิ่ม ...
เจ้าของร่างบางนี้เองที่อนิศเฝ้ารอการมาถึงของเธออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
เจ้าของร่างบางนี้เองที่หญิงสาวเฝ้าฝัน เฝ้าครุ่นคิด จนไม่เป็นอันทำอะไร
เธอนั่นเอง...
รอยยิ้มเมื่อครู่ถูกกลืนไปราวกับกลุ่มควัน หญิงสาวเอ่ยถามผู้สูงวัยกว่าด้วยน้ำเสียงสั่นๆเหมือนกับจะขอคำยืนยันอีกครั้ง
น้องเกิดอุบัติเหตุตรงสี่แยกใกล้ๆร้านหนังสือซอย 24 หรือเปล่าคะคุณอา
นิศรู้ได้ยังไงจ๊ะ .... แปลกจริง
********************
หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งไม้ริมสวนอันร่มรื่นในบริเวณสวนพักผ่อนของโรงพยาบาล หลายเดือนที่ผ่านมานี้ เธอเป็นแขกของห้องคนไข้ที่ 1402 ทุกๆวัน
เธอมาเฝ้าไข้เมี่ยงสับเปลี่ยนกับอามัทรี ทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้ทำ
เล่าทุกเรื่องในแต่ละวันที่เธอได้เจอให้เธอคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงราวเจ้าหญิงนิทรา
ไม่มีอะไรดีขึ้น อาการของหญิงสาวยังคงทรงๆทรุดๆ
มีเพียงรอยยิ้มบางๆที่ระบายอยู่บนหน้าเรียวๆของเมี่ยงเท่านั้นละ ที่ยังคงเป็นกำลังใจ ให้นิศและมารดาพยายามกันต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ
เออหนอ .... นอกจากครอบครัวแล้ว อนิศไม่เคยคิดว่าจะทำอะไรให้ใครได้เพียงเท่านี้เลย
หลายๆคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ต่างก็ต้องการการตอบแทนกันทั้งนั้น ถ้าอนิศรักใครก็อยากได้รักตอบกลับมา มีเพียงเธอคนนี้นี่ล่ะ ... ที่ไม่ใช่
เธอ .... คนที่อนิศยอมเป็นได้แม้กระทั่งลมหายใจ
เธอคนที่อนิศยกใจให้ตั้งแต่แรกเห็น
ถ้าเพียงแต่... เธอรู้ว่า เหตุการณ์จะเป็นอย่างนี้
รู้ว่าเวลาที่จะได้ทำความรู้จักกันมันน้อยเพียงเท่านี้
ถ้าเพียงแต่ .... เธอรู้
อนิศจะทำอะไรเพื่อให้คนๆนี้กลับมาใช้ชีวิตเช่นเหมือนดังวันเก่าก่อนอีกครั้ง
เธอยอม ... แม้กระทั่งฟ้าจะไม่ชักนำคนๆนี้มาพบกับเธอก็ได้
ไม่ต้องมารักเธอก็ได้ ....
ใช่ ... ไม่ต้องมารักเธอก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก
ถ้าเพียงแต่ ... ให้เมี่ยงกลับมาเป็นเหมือนเดิม
ถ้าเพียงแต่ ... ฟ้าจะใจดี
หญิงสาวซบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างเหนื่อยอ่อน เธอหลับไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ฮํลโหล ..
อะไรนะคะคุณอา เมี่ยงฟื้นแล้วเหรอคะ ... นิศจะไปเดี๋ยวนี้ละค่ะ
หญิงสาวผลุนผลันลุกขึ้นยืนและรีบวิ่งขึ้นไปยังห้องคนไข้อย่างร้อนรน รอยยิ้มระบายเต็มหน้า เธอใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็มายืนคอยหน้าห้อง 1402
3
2
1
อนิศผลักบานประตูเข้าไปสู่ภายในด้วยใจระทึก เมี่ยงจะเป็นอย่างไรบ้าง จะจำเธอได้ หรือปล่าวนะ เมี่ยงจะทักเธอว่ายังไงบ้าง ....
หญิงสาวหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตู อามัทยืนยิ้มอยู่ข้างเตียงคนไข้ด้วยรอยยิ้ม
คนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงเอี้ยวตัวไปมองบรรยากาศภายนอกหน้าต่างจนเส้นผมตรงสีดำละเอียดปลิวปิดหน้าปิดตาไปหมด
อนิศเรียกคนที่เธอห่วงใยด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน
เมี่ยง ... เป็นยังไงบ้าง
คนตัวบางค่อยๆหันมาช้าๆพร้อมกันกับที่มารดาและอนิศเข้าประคอง เธอเอามือรวบผมที่ปิดหน้าปิดตาเผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เจือดีใจระคนแปลกใจ
ริมฝีปากสีชมพูอ่อนจางค่อยๆเผยอเพื่อเอื้อนเอ่ยคำที่จะตอบคำถามของอนิศได้เป็นอย่างดี
..
*******************
The End
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
อ่านตอนที่ -->
1 |
2 |
3 |
4 |
|
