18.45 hrs.

หยดน้ำฝนเล็กๆ ที่เกาะกระจกข้างๆหญิงสาว คงจะมีอุณหภูมิต่างกับอากาศจากแอร์คอนดิชั่นในรถคันงาม

เสียหนักหนา จึงทำให้กระจกมีไอจับเป็นฝ้าจนมองภาพสองข้างทางเห็นเพียงเงารางๆ

รติมาบรรจงเช็ดกระจกด้านข้างเธอเพื่อจะมองทิวทัศน์สองข้างทางบ้าง แต่ก็ไม่ดีขึ้นกว่าตอนแรกแม้สักนิด

ตากลมโตของเมี่ยงสะท้อนใบหน้าหวานๆ กับผมยาวสลวยที่ถูกขมวดมุ่นและเสียบง่ายๆไว้ด้วยปิ่นไม้อันเล็ก

หญิงสาวพยายามเขม้นมองผ่านฟิล์มกรองแสงออกไปอย่างตั้งใจ ป้ายรถเมล์สองข้างทางคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่

มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน กับคนในรถหลากยี่ห้อในท้องถนน ทุกคนต่างเร่งเดินทางกลับบ้านเช่นกัน

ในความต่าง ไม่ว่าจะสิ่งใดมักจะมีความเหมือนเจือปนอยู่ไม่มากก็น้อย

มีแต่ทัศกับรติมานี่แหละ ที่มีแต่ความต่างกันในทุกๆด้าน แทบจะไม่มีความเหมือนใดๆเลย

เหมือนคนที่อยู่ในตำแหน่งคนขับจะรู้ตัว ทัศค่อยๆเอียงตัวมากระซิบ

" เมี่ยงครับ เมื่อเช้าทัศพึ่งล้างรถ และเช็ดกระจกนะครับ วามอย่าเล่นเหมือนเด็กๆไปหน่อยเลย "

คำพูดที่ฟังดูเหมือนล้อเล่นแต่น้ำเสียงที่ใช้ช่างแตกต่างจนความหมายเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หญิงสาวชะงักไปในทันที แต่ไม่อยากจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาให้อีกฝ่ายขุ่นข้องหมองใจ

เธอมองไปสองข้างทางอย่างไม่สู้จะสนใจคนข้างๆนัก
ชายหนุ่มหันไปสนใจกับการจราจรบนท้องถนนเป็นครู่ รถติดไฟแดงกันเป็นทิวแถว

แม้ทัศจะเข้าใจดีว่า ฝนตกทำให้รถติด แต่เขาก็อดใช้อารมณ์กับคนข้างๆไม่ได้

" เมื่อวานทัศบอกเมี่ยงแล้วใช่มั้ย ว่าทัศไม่ชอบให้เมี่ยงใส่เสื้อผ้าแบบนี้ ดูไม่มีราคาเอาซะเลย เดี๋ยวทัศพาไปซื้อใหม่เลยละกัน "

รติมาก้มลงมองเสื้อลินินคอจีนแขนยาวสีโอล์ดโรส กับกระโปรงผ้าฝ้ายปักมือสีน้ำตาลเข้ม

ก่อนจะเปิดล็อค และเปิดประตูไปยืนข้างรถช้าๆ ก้มลงมายิ้มหวานและบอกทัศชัดถ้อยชัดคำว่า

" พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับนะคะ เมี่ยงดูแลตัวเองได้ อ้อ ! แล้วฝากขอโทษคุณแม่ของทัศด้วยนะคะ ที่ไม่ได้ไปทานข้าวด้วย ลาก่อนค่ะทัศ "

พูดจบหญิงสาวก็หมุนตัวจนกระโปรงปลิว เดินลิ่วๆไป พร้อมๆกับสัญญาณไฟเขียวที่สั่งให้ทัศเคลื่อนรถไปอย่างเสียไม่ได้

********************************

หญิงสาวค่อยๆผลักประตูไม้มะฮอกกานีเข้าไปในร้านหนังสือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกระถางไม้เลื้อย และไม้ดอกบานสะพรั่ง

เสียงกระดิ่งกรุ๋งกริ๋งทำให้คนที่ยืนก้มอยู่หน้าเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมามอง

รติมายิ้มนิดๆให้กับเจ้าของผมหยักศกสั้น ตายาวๆรีๆที่มองมาดูมีแววตระหนกเล็กน้อย

ก่อนที่จะส่งยิ้มเขินๆ มาทักทาย

หญิงสาวตรงไปยังชั้นหนังสือวรรณกรรมเยาวชน ตั้งใจจะหาอะไรไปอ่านแก้เครียดซักเล่ม นึกชมรอยยิ้มเมื่อกี้ที่

บังเอิญได้รับมา ช่างสดใสน่ามอง อาจจะเพราะเขี้ยวซี่เล็กๆหรือแววตาซนๆนั่นก็ไม่รู้ ที่ปรุงแต่งให้รอยยิ้มที่ได้รับช่างมีไมตรี จนความรู้สึกขุ่นมัวเมื่อสักครู่ค่อยๆจางหาย

ยืนเลือกหนังสือได้เพียงครู่ รติมาก็ชะงักมือ ก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังเคาน์เตอร์ที่มีเจ้าของผมหยักศกสั้น ซึ่งกำลังเช็คเอกสารง่วนกับชายหนุ่มร่างท้วมอีกคน

" ขอโทษนะคะ คือเมี่ยงอยากจะได้หนังสือชุดบ้านเล็กในป่าใหญ่น่ะค่ะ ไม่ทราบว่า พอจะมีไม๊คะ "

" หนังสือชุดบ้านเล็กเหรอครับ รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมจะไปดูให้ "

ชายหนุ่มร่างท้วมตอบก่อนจะรีบก้าวออกมาจากด้านหลังเคาน์เตอร์ ไปยังชั้นที่เธอจากมาเมื่อสักครู่

เจ้าของผมหยักศกเงยขึ้นมายิ้มกับรติมา ก่อนจะหันไปง่วนกับเอกสารตรงหน้า

มือเรียวค่อยๆคีย์ตัวเลขในคอมเชคกับเอกสารในมืออย่างคล่องแคล่วซะจนคนตาโตจ้องมองด้วยความทึ่งระคนสนใจ

" คุณจ้องซะจนนิศเช็คผิดเชคถูกเลยนะคะ "

เสียงทุ้มดังขึ้นมาเบาๆเล่นเอารติมาสะดุ้ง จนคนเอ็ดรีบแก้อย่างรู้ตัว

" แค่ล้อคุณเล่นน่ะค่ะ ดูท่าทางคุณสนใจเป็นเด็กเลย "

หญิงสาวหัวเราะเสียงใส ก่อนจะรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้ได้ทันท่วงที

" ขอโทษค่ะ ลืมไปว่าร้านหนังสือ เจ้าของร้านเค้าจะว่าอะไรไม๊คะ"

พูดพลางรติมาก็ทำท่าเหลียวหาไปพลาง ทำท่าทางอย่างเด็กกลัวถูกผู้ใหญ่ดุซะเต็มประดา

คนตรงหน้ายิ้มขัน ก่อนจะชี้มาที่ตัวเองและเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มๆน่าฟัง

" นิศนี่ละค่ะ เจ้าของร้าน คุณเมี่ยงไปหาอะไรทานตรงมุมกาแฟก่อนไม๊คะ อีกนานค่ะ กว่าน้องเค้าจะหาเจอ หนังสือชุดนี้หายากนะค่ะ "

รติมาเดินตามเจ้าของร้านไปอย่างว่าง่าย รู้สึกถูกชะตากับคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก ท่าทางคล่องแคล่ว ทะมัดทะแมง ยิ่งทำให้เธอรู้สึกชื่นชม

จนอยากจะทำความรู้จัก แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยอะไร ผู้ชายคนที่เดินไปหาหนังสือให้กลับมาหยุดตรงหน้าเธอราวกับจะแกล้งกัน

" ขอโทษนะครับคุณ หนังสือชุดนี้ที่ร้านหมดน่ะครับ ถ้ายังไงพรุ่งนี้แวะมาอีกที ผมจะไปเอาหนังสือที่สโตร์มาไว้ให้ "

วูบหนึ่งที่ตากลมโตมีแววผิดหวัง แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น หญิงสาวลังเลใจว่าจะนั่งมุมกาแฟกับเจ้าของร้านแสนดี

หรือว่าจะกลับบ้าน ฝนนอกหน้าต่างร้านก็ขาดเม็ดไปแล้วด้วยสิ

ในที่สุดรติมาก็ตัดสินใจได้ เธอหันไปสบตากับเจ้าของร้านพร้อมกับยิ้มกระจ่างใส

" งั้นพรุ่งนี้เมี่ยงแวะมาดูละกันค่ะ ไว้เจอกันนะคะคุณนิศ "

พูดจบหญิงสาวก็ก้าวเท้าออกมาจากร้านช้าๆ พร้อมเสียงกระดิ่งที่ดังราวกับจะบอกลา กระนั้น…………………