"อย่ากลับช้านะนิน...เอ่อ...พรุ่งนี้ต้องทำงาน"...เมษาพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน..

"ค่ะ"นินนาฎยิ้มให้ก่อนเดินจากไป ...เมษามองตามตาละห้อย...

....................................

.ห้าทุ่มกว่า... แล้ว...ทำไมยังไม่กลับนะ...เมษาร้อนรน...นอนไม่หลับ..."แก๊ก.ๆ..เสียงไขประตู." เมษาค่อยๆแง้มประตู เห็นนินนาฎกลับมาคนเดียว...เธอยิ้มตัวเอง...ค่อยๆดันประตูปิดเงียบๆ....

...........................................................

ทุ่มครี่ง....หน้าจอทีวี

"เมค่ะของชำร่วย ของเค้าน่ารักดีเนอะ...."เมษานั่งดูทีวีข้างๆ ละสายตาหันมองของที่นินนาฎถือ..."ฮื่ม...ก็ดี"

"เมื่อคืนกลับกี่โมงค่ะนิน...เมหลับไม่รู้เรื่องเลย" เมษาทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องจริงๆ....."ประมาณสี่ทุ่มกว่ามั้งค่ะ...."

ตอบแบบไม่ได้ใส่ใจกับเวลา แต่เมษาคิดในใจ...ห้าทุ่มกว่ายังจะมาโกหกอีก...นะนิน.."แล้วทำอะไรกันมาบ้าง"...

คำถามกวนประสาทของอีกฝ่ายทำให้นินนาฎมองค้อน...

" ถามแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะค่ะเม...นินก็แค่ไปงานแต่งงานเพื่อนของกานต์...กานต์เค้าก็ดีนะ เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ.. ขนาดเพื่อนคะยั้นคะยอ.....ไม่ยอม

...."..เมษาย่นจมูกกับคำชมของนิน"...ดีนักก็อยู่ไปกับเค้าเลยซิ.." "...เอะเม...ทำไมพูดแบบนี้... เค้าเป็นคนดี.....แล้ว..นินต้องไปอยู่กับเค้าเลยเหรอ...เม...ชักจะพาลใหญ่แล้วนะ..ไม่เอาแล้ว นินไปนอนดีกว่า..."...เมษารีบดึงมือไว้...

..". นี่มันกี่โมงเอง...หรือว่าเมื่อคืนมันเหนื่อยมาก...

"...คำพูดของเมษาทำเอาคนฟังตาขุ่น โมโห... ตอบแบบยั่ว คนพูด.."ตามใจ...เมจะคิดอะไรก้ ตามใจเม ..หรือถ้าอารมณ์เสียมาจากคนอื่นก็อย่ามาลงกันนิน..."

..."ทีกับคนอื่น...มีเวลาอยู่กันได้จนดึกดื่น ทีกับเมอะไรก็จะเดินหนี...ถามจริงๆเถอะ ชอบกานต์มากใช่มั้ย... ตกลงเป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ย...บอกมาเดี๋ยวนี้นะ" เมษากดตัวนินนาฎลงไม่ยอมให้ไปใหน....หน้าตาเอาจริงเอาจัง จนอีกฝ่ายเริ่มกลัวแต่ก็ทำเก่งไม่ยอมแพ้..ขืนตัวเองขึ้น...

จู่ๆ...เมษากลับดึงเธอมากอดดื้อๆ..นินนาฎทั้งตกใจ...ทั้งสับสนกันท่าทีที่เปลี่ยนไป

.....อ้อมกอดของเมษา...ทำเอานินนาฎที่แข็งขืนอ่อนเป็นขี้ผึ้ง....อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก....เมษาสูดลมหายใจจากผมหอมของนินนาฎ......"เมมีเรื่องอยากจะบอกนิน".....เสียงของเมษา นุ่มนวลขึ้นจากเมื่อกี้ ดวงตาเป็นประกาย...นินนาฎเงยหน้าขึ้นทั้งสองสบตากับกัน....

....

.......................