นวนิยายหญิงรักหญิงเรื่อง : **นี่ใช่มั้ย....ที่เค้าเรียกกันว่ารัก.......** ตอนที่ 3
เขียนโดย : คุณชาย ต่างดาว
อ่านตอนที่ -->
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
"ขอโทษนะคะ สำหรับเรื่อง...เอ่อ ที่เพลินทำให้พี่เมษา..." ไม่เป็นไร ทุกอย่างระหว่างเราพี่ลืมหมดแล้ว "สาวน้อยที่ชื่อเพลินอึ้งกับคำพูดของคนตรงหน้า "พี่เมพูดจริงเหรอคะ" "เรื่องอะไรเหรอคับ" เมษาเลิกคิ้วหนาๆ กับคำถามของเพลิน "เรื่องของเรา" สาวน้อยพยามย้ำเตือนบางอย่าง แล้วเอื้อมมือสัมผัสมือของเมษาเบาๆ "เพลินอยากเล่าเรื่องบางอย่างที่ปิดบังไว้ แต่พี่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ของเพลินสักครั้ง
**********************
"เพลินอยากบอกอะไรกับพี่ พี่รอฟังอยู่ แต่ไม่มีเวลามากนัก นี่ก็ใกล้บ่ายแล้ว เดี่ยวพี่โดนไล่ออก " เมษาพยายามผ่อนคลาย...
"ก็ได้ค่ะ เพลินจะรีบพูด เพลินอยากจะขอโทษ และอยากบอกว่าครั้งแรก ที่เพลินคบทั้งพี่เมและพี่จอม ก็เพราะว่าเพลินอยากทำความรู้จักพี่ทั้งสองให้มากพอ..เอ่อ...ถึงวันนี้เพลินรู้แล้วว่าเพลินจะอยู่ด้วย...แบบจริงๆจังๆ....แต่..." หญิงแล้วเริ่มมีน้ำตาคลอ...
"เพลินบอกพี่จอม พี่จอมกลับขู่ว่าจะทำร้ายตัวเอง จะทำร้ายพี่..."
น้ำตาที่คลอก้อเริ่มล้นออกจากดวงตาคมโต คู่สวย .....เมษาสับสนกับคำพูดของน้องเพลิน...มีคำถามมากมาย...แต่ ก็อดสงสารเธอไม่ได้ ....เมษาบีบมือเธอเบาๆ "พี่ไม่รู้ว่าจอมทำอะไรกับเพลินบ้าง แต่อยากให้เพลินรู้ว่าพี่อยู่ข้างเพลินเสมอนะ คนดี"
เสียงของเมษานุ่มนวลเหมือนที่เจอเธอครั้งแรก หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา
"ตอนนี้เพลินจะไม่ทนกับคำขู่ของพี่จอมแล้ว เพลินจะทำตามหัวใจของตัวเอง เรากลับมาเริ่มกันใหม่ได้มั้ยค่ะ"
"เอ่อ............. พี่คงทำอย่างนั้นไม่ได้ ยังไงเราก็เลิกกันแล้ว ถ้าพี่กลับไปเท่ากับพี่แย่งแฟนเพื่อนนะสิเพลิน" เมษาพยามใช้เหตุผล...แต่ในใจเหมือนกับจะบอกว่ามันไมใช่อย่างที่พูด อะไรกันนะที่ทำให้เมษาไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ สาวน้อยแสนสวยที่เธอ เคยหลงหัวปักปำ....
คำพูดของเมษาทำให้เพลิน ร้องให้หนักกว่าเดิม ตาแดงก่ำ....ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าปฎิเสธเธอ สักครั้ง...เธอปล่อยโฮอย่างไม่อายใคร "พี่เมษา นี่พี่คงหมดรักเพลินแล้วจริงๆ แค่ 3 เดือน ไม่เร็วไปหน่อยเหรอค่ะ ที่พี่จะลืม....เพลินไม่เคยมีความสุขเลย"
คนทั้งร้านมองเมษาด้วยสายตา เหมือนจะตำหนิ..อยู่นัยๆ เมษาทำอะไรไม่ถูก ทั้งปลอบ ทั้งโอ๋ หญิงสาวพุดลุกขึ้นยืน...
"พี่ไม่ผิด...เพลินผิดเอง" จู่เธอก็หันหลังวิ่งออกจากร้านไปดื้อๆ ทั้งให้เมษา กวาดสายตาวิงวอนว่าอย่าเข้าใจอะไรผิดนะ...มันไม่ใช่อย่างที่คุณๆคิดนะคับ
............................
..........ในลิฟต์ เมษาถอนหายใจยาวๆ...ทบทวนกับสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต...วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ....ทำไมมีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้
..ติ้งๆ...เมษาออกจากลิฟต์ เหลือบมองหาบางคนที่แผนก จัดซื้อ....
ก่อนเดินเลี้ยวเข้าห้องกาแฟ......."ว่าไงค่ะคนอู้งาน"...เสียงหวานของนินนาฎ...เมษารู้ทันที หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ.....
"แอบดูเมอยู่รึไงถึงได้รู้ว่าเมแอบอู้งาน"...เมษาทำหน้าสงสัย
"ไม่ใช่ซะหน่อย...ก็แค่ไม่เห็นอยู่ในแผนก นี่ก็เลยเวลาทานกาแฟของเม...แปลว่าเมเพิ่งกลับเข้ามา" ข้อความของนิน บอกอะไรบางอย่าง...โดยคนพูดไม่รู้ตัว...เมษายิ้มที่มุมปาก...
"ยิ้มแแบบนี้อีกแล้วนะเม...คิดอะไรไม่ดีอีกใช่มั้ย..."
นินนาฎทำเสียงดุ เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเลห์ของเมษา....
"ใครบอกเม คิดดีๆ กับนินทั้งนั้นแหละ นินอยากรู้มั้ยว่าเมคิดอะไรบ้าง"
พูดพลางเดินเข้าไปประชิดตัวนินนาฎเหมือนจะเธอค้นหาอะไรบางอย่าง นินนาฎเริ่มทำอะไรไม่ถูก มือไม้มันดูเกะกะไปหมด
หน้าหญิงสาวแดงระเรื่อ
"...ไม่ต้องมาแกล้งหวานก็ได้ นินไม่บอกใครหลอกน่า...เอ่อเเดี๋ยวชงกาแฟให้นะค่ะ"
นินนาฎเฉไฉ พูดเรื่องอื่น เอี้ยวตัวหลบเมษา ส่งกาแฟให้ แล้วรีบเดินออกไป เมษาอมยิ้มหลบให้เธอ...
มองดูนินนาฎเดินจากไป เธอช่างอ่อนโยนเหลือเกิน จริงๆแล้ว นินนาฎเป็นผู้ญิงที่สวยนะ สวยมากซะด้วย เมษาแอบมองเอวคอด หุ่นทีได้รูปเสี้อเชิ๊ตขาวแนบตัว เน้นส่วนเว้าโค้ง...กระโปรงสั้นพอดีกับสะโพกกลม สีม่วงอ่อน ตัดกับผิวขาว...แถมยังขาเรียวนั่น...!!!! นี่เราคิดบ้าอะไรอีกแล้ว....เมษาสะบัดหน้าตัวเอง...แบบเรียกสะติ
**"ยอมรับว่าฉัน บางทีก็หวงเธอไปหน่อย...คนมันมีใจเดียวก็เงี้ยะ ใจน้อย...แต่...*** เมษาเพลิดเพลินกับเพลง...ที่ห้องรับแขก
"ออด..ๆๆ**เม..ข..า..เปิดปรตูหน่อยค่ะ สงสัยกานต์มาแล้ว"
เมษาย่นคิ้ว หันมองนาฬิกา..ทุ่มครึ่ง อะไรจะตรงเวลาขนาดนี้เนี้ยะ
"หวัดดีกานต์เชิญข้างในก่อน คุณผู้หญิงยังแต่ตัวไม่เสร็จเลย"
เมษากล่าวทักทายก่อน...กานต์ยิ้มรับคำเชิญ........กานต์มองไปรอบๆ
............"แหมวันนี้แต่งตัวหล่อเชียวนะกานต์"
เมและกานต์ หันไปทางต้นเสียงทั้งสองลุกขึ้นยืนเกือบพร้อมกัน นินนาฎกับชุดแซก แดงเลือดมู คล้องสายที่คอ เปิดแผ่นหลังเนียน เว้ามาถึงด้านหน้า ...เหลือบเห็นเนินอกขาว แต่งหน้าบางๆเน้น ลิปต์สติกสีแดงที่ปากเล็กๆ ...ปัดแก้มชมพูๆ ดวงตาคู่งามรับกับขนตางอน...
ทำไมต้อง แต่งตัวสวยขนาดนี้ด้วยนะ เมษาทำหน้าไม่พอใจ
"คุณสวยที่สุดในงานแน่เลยคับ"
กานต์เอ่ยปากชม...เมษารู้สึกเห็นด้วยแต่ก็หมั่นใส้นิดๆ รู้สึกอิจฉาอีกต่างหาก
" ไปกันรึยังคับ..."..."เดี๋ยว"...เมษาพูดห้วนเสียงดุๆ.....
..........................................
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
อ่านตอนที่ -->
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
|
