" ตากลมๆ คู่นั้น..ท่ามกลางแสงดาวพราวฟ้า...แต่ตาของเธอ..ช่างงามยิ่งกว่า..ดาวดวงใหน"...เสียงร้องเพลงนุ่นๆชวนฟังจากใครคนหนึ่ง..ในห้องน้ำ...

นินสาวน้อยผิวขาวร่างเล็ก ตากลม จมูกเล็กๆ รั้นเหมือนเด็กดื้อ ผมสลวย สีน้ำตาล เหมือนสาว ทันสมัย..อมยิ้มกับเสียงเพลงเพราะนั้น

"เม...ๆ..ขา.วันนึ้อารมภ์ดีจัง..แต่..อาบน้ำนาน...เดี๋ยวไม่สบายนะคะ..."

"จ้า...เสร็จแล้ว....." .."อย่าลืมปิดเครื่องทำน้ำอุ่นด้วยนะคะ"
..นินจะเตือนทุกครั้ง...เพราะรู้ดีว่าเมษาเป็นขึ้ลืมขนาดหนัก...

"..นิน...รู้มั้ยน้องเพลิน..เลิก กับ จอม แล้วนะ"

"แล้วไง"...นินนิ่งเงียบกันสิ่งที่ได้ยิน...รู้สึกเย็นวาบในใจอย่างบอกไม่ถูก...

"เมจะกลับไปหาเค้าอีกหรอ..." ปลายเสียงประชดนิดๆ

..แล้วร่างสูง..สวมเสื้อคลุม...สีขาวก็เดินมาพร้อมกับเช็ดหัวที่ยังเปียกนิดหน่อย ...ประจันหน้ากับคนถาม...นินหลบตากลมโต..หันหลังจะเดินหนี....เม..ดึงแขนไว้..

"บ้าสิ...นิน...นินก็รู้ว่าเมเป็นยังไงวันนั้น..."

"ถ้าไม่ได้เพื่อนที่แสนดีอย่างนิน...วันนั้น..อาจไม่มีเมแล้ว"

..ใช่สิเพื่อนที่แสนดี..นินนึกในใจ

..วันนั้นสภาพของเม... ไม่เหมือนเม จอมเนี้ย สำอาง.. ที่นินรู้จัก หัวยุ่ง เสื้อยับ...ตัวมีแต่กลิ่นเหล้า...เมาซะจนพูดไม่รู้เรื่อง...ทั้งอ้วก...ทั้งเพ้อถึงผู้หญิงที่ชื่อ..เพลิน สาวพริตตี้ รถยนต์ยี่ห้อหนึ่ง ความสวยไม่ต้องบรรยาย ไปที่ใหนมีแต่คนอิจฉาเม...
...แต่หลังจากคบกันแค่ 5 เดือน..เม มารู้ทีหลังว่าจริงๆ แล้ว หล่อนคบกับจอมเพื่อนเม ที่เมชวนไปดูงานมอเตอร์โชว์ ....และเป็นครังแรกที่ทั้งสองได้พบน้องเพลิน

ผู้หญิงไม่ยอมเลือกใครบอกว่ารักทั้ง2คน...เมเสียใจมาก..แต่ขอเป็นฝ่ายไปเอง...ทั้งๆที่...เมรักน้องเพลินมาก...เพื่อนๆต่างเห็นใจ แต่ก้ยกย่องว่าเมใจเด็ดจริงๆ

...ก็ได้นินนี่แหล่ะ เพื่อนที่ทำงานเดียวกัน หญิงสาวขี้เล่น...จนทำให้คนอกหักปางตาย...ค่อยยิ้มได้ทีละนิด...จนเกือบหายเป็นปกติ...

3เดือนพอดีที่.. เมย้ายมาอยู่คอนโดนิน ในฐานะเพื่อนรัก ... เมไม่เคยพูดถึงน้องเพลิน จนถึงเดี๋ยวนี้..

...................................

"นินจะไปนอนแล้ว..เม จะทำอะไรก้ทำ..." เมจับแขนไว้ก่อนที่นินจะเดินหนี

"..อ้าวนิน...อยู่ดีๆก็อารมภ์เสีย...เลือดจะไปลมจะมารึป่าว..ค๊าาาบ."

"ไม่ต้องมาทำหน้าทะเล้นนะ..เม...ปล่อย" "ไม่..ปล่อย"

เม..แกล้งดึงนินแรง...นินเสียหลัก ถลาจนแก้มชนปาก

นินหอมจัง...เมนึกในใจไม่กล้าพูด แต่ก้ไม่ยอมปล่อยนิน

....อยู่ๆทุกอย่างก็เงียบ..ต่างคนต่างนิ่ง...มีแต่เสียงลมหายใจเท่านั้น..

....................................

กริ้ง....กริ้ง....เสียงโทรศัพท์...ทำลายบรรกาศซะเลย...
นินสบัดหลุดจากเม...รีบเดินไปรับโทรศัพท์...

"หวัดดีคับ นิน... กานต์นะ...รบกวนรึป่าวคับ"

"อ้อ กานต์ หวัดดี...ไม่ค่ะ จะมาเตือนเรื่องนั้นหรอ.."

"ใช่ครับ...ทุ่มครึ่งนะคับกานต์จะไปรับ..อ้อขอบคุณนะคับที่.."

"ไม่เป็นไรค่ะ...แล้วเจอกัน"

"นินจะไปใหน ...กับใคร...เมื่อไหร่.."

"ตอบอันใหนก่อนดี....น้า.." นินทำเสียงล้อเม...ที่ตั้งคำถามซะเยอะเชียว

" คือว่ากานต์...น่ะเค้ามาขอให้ไปเป็นเพื่อน งานแต่งงานของ แฟนเก่า..."

" ใจดีจังนะ..." เมทำเสียงสูง...แบบประชด "อ้อ กานต์...ทอมขี้เหล่ ตัวใหญ่ ล่ำๆ ที่แผนกการเงินน่ะเอง"

"ปากร้ายจังนะ ย่ะ ....พ่อรูปหล่อ..." นินย่นจมูกใส่...เมเอาหน้าตัวเอามาใกล้ๆ...จนนินต้องเอนหลังหนี

เมพูดอย่างยียวน" หล่อน่ะไม่เท่าไหร่...แต่เร้าใจเนี้ยะตลอดเวลา..."

นินหัวเราะคนหลงตัวเอง..."ไปนอนดีว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่สวย"

"แหวะ..ขอให้สิวขึ้นเต็มน่า" "เมษา...มากไปแล้วนะ.."

ปรากฎว่า คนที่แช่ง หนี้เข้าห้องไปแล้ว... ..แก็กๆๆ

"นอนหลับฝันดีนะคับ" เมยื่นหน้ามาบอกนิน ด้วยเสียงนุ่มๆ.....

."คะ"นินตอบกลับไปเบาๆ อมยิ้มก่อนเข้าห้องตัวเอง...