นี่แหละคือ ที่พึ่งสุดท้ายของมนุษย์ ไม่เว้นแม้แต่บุคคลที่ไม่เคยนับถือกับสิ่งใดๆมาก่อนในชีวิต จนในที่สุด..ได้แต่หวังปาฏิหารย์..เมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรไปได้มากกว่านี้..

เป็นเวลานานมาก กว่าการผ่าตัดจะเสร็จสิ้น ทุกคนแทบจะกรูกันเข้าไปรุมนายแพทย์ผู้ทำการผ่าตัด นรินทร์ช่วยพี่ชายจับพยุงฟ้าใสที่อ่อนแรง เข้ามายืนฟังคุณหมอพูด

" อาการตกเลือดภายในไม่มีแล้วนะครับ แต่เพราะว่า..ผู้ป่วยเสียเลือดมาก และอวัยวะภายในบอบช้ำมาก ทั้งช่องอก และช่องท้อง เราจึงต้องรอดูจนถึงพรุ่งนี้เช้า " คุณหมอหยุดนิด แล้วพูดต่อ " นี่ดีนะ ที่รถของคุณจันทร์เจ้ามีถุงลมนิรภัย เมื่องั้น..อาการจะหนักกว่านี้อีกมาก " คุณหมอพูดจบ ก็เดินออกไป

" จันทร์เจ้าเป็นคนที่เข้มแข็งมาก เค้าต้องต่อสู้ได้ จนปลอดภัย " นเรศกล่าวกับทุกคน ฟ้าใสรู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อยที่จันทร์เจ้าไม่ได้เป็นอันตรายจาการผ่าตัด แต่ว่า..กว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า..โธ่..คุณจันทร์เจ้าขา ต้องสู้ให้ได้นะคะ..

เตียงของจันทร์เจ้าถูกเข็นย้ายออกมาจากห้องผ่าตัด ฟ้าใสรีบถลาเข้าไปมองใกล้ๆ ใบหน้าของจันทร์เจ้าดูซีดขาว มีผ้าพันแผลพันรอบๆศรีษะ ข้างๆแก้ม มีรอยขีดข่วนช้ำนิดหน่อย สองตาหลับพริ้มนิ่ง มีเครื่องช่วยหายใจครอบปากจมูกอยู่ มีสายให้เลือดระโยงระยาง

" คุณจันทร์เจ้า " ฟ้าใสลืมตัวเอื้อมมือจะไปแตะจันทร์เจ้า นเรศต้องรีบจับแขน ยึดเธอไว้

" กรุณาให้ทางหน่อยครับ เราต้องรีบนำผู้ป่วยไปเข้าห้องพักไอ ซี ยู ก่อน ..ขอทางครับ..ขอทาง.." เจ้าหน้าที่พยาบาลคนหนึ่งเอามือกันทุกๆคนออกห่าง

ฟ้าใสเห็นสภาพของจันทร์เจ้าอดไม่ได้ที่จะร้องโฮออกมาอีกครั้ง รุ่งฟ้าต้องดึงน้องสาวเข้าไปกอด ฝ่ายหยกสร้อยก็เอามืออุดปากน้ำตาไหลพราก ที่เห็นญาติที่รักของตนเป็นเช่นนี้

ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรอีก นอกจากรอเวลาให้จันทร์เจ้าฟื้นตัว แล้วก็อย่างที่ทุกคนกังวลมากๆคือ...ถ้าจันทร์เจ้าสามารถผ่านคืนนี้ไปได้...

ป้าไสว บัวขาว และนายสิน กลับไปบ้านก่อน ส่วนรุ่งฟ้า อยู่เป็นเพื่อนน้องสาว ฟ้าใสไม่ยอมไปไหน เธอขออยู่นั่งเฝ้าอยู่ที่นี่ เพื่อให้มั่นใจ เพื่อให้ได้รู้สึกว่า เธอได้อยู่ใกล้ๆ กับจันทร์เจ้า แม้ว่า..ไม่มีใครได้รับอนุญาติให้เข้าไปเยี่ยมจันทร์เจ้าได้ตอนนี้

" หยกต้องไปก่อน เพราะต้องกลับบ้านไปติดต่อแม่ แล้วต้องไปรับจักรพงษ์มาที่นี่พรุ่งนี้ " หยกสร้อยบอกกับนเรศ เพราะนเรศตัดสินใจว่า จะอยู่ที่นี่เช่นกัน

" ไปเถอะ ทางนี้เราจะดูแลเอง มีอะไรจะโทรไปบอก ฝากหยกพานรินทร์กลับบ้านด้วยนะ " นเรศบอก

นเรศเดินไปกดเครื่องดื่มร้อนๆที่เครื่องมาให้ฟ้าใส กับพี่สาว ฟ้าใสหยุดร้องไห้แล้ว นเรศมานั่งข้างๆฟ้าใส รุ่งฟ้าจึงไปนั่งที่เก้าอี้ตัวที่ห่างไป

" ฟ้าใส..คุณ กับจันทร์เจ้า เรื่องของคุณสองคน ผมรู้แล้ว " นเรศพูดขึ้นมา ฟ้าใสมองสบตานเรศ สีหน้าบอกว่าเสียใจ

" คุณนเรศคงผิดหวังในตัวฟ้าใสมากเลย ใช่มั้ยคะ ? " เสียงของฟ้าใสดีขึ้น หลังจากได้เครื่องดื่มโอวัลตินอุ่นๆ

" ไม่เลย ตรงกันข้าม ผมยินดี..ที่เห็นคุณมีความสุข ทั้งคุณ และจันทร์เจ้า คือคนที่ผมแคร์ ผมไม่เคยคิดผิดหวังในตัวคุณ หรือจันทร์เจ้า ผมเองก็คงไม่มีความสุขเท่าไหร่นัก ถ้าคุณต้องมาอยู่กับผม ทั้งๆที่ใจของคุณอยู่กับจันทร์เจ้า ดีแล้ว..ที่เรื่องมาลงเอย ก่อนที่เราจะหลงทางกันไปมากกว่านี้ "

" ขอบคุณค่ะ คุณเร รู้มั้ย ? คุณเป็นเพื่อนที่วิเศษที่สุด สำหรับฟ้าใส และคุณจันทร์เจ้าเลย " ฟ้าใสยิ้มให้นเรศ นเรศยิ้มตอบ แม้ในใจเค้าอดที่จะรู้สึกเศร้าไม่ได้ ที่ตัวเค้าเป็นได้แค่ เพื่อน..ในความรู้สึกของสาวที่เค้ารัก แต่เถอะ..ได้เป็นเพื่อนที่วิเศษของเธอ ยังดีกว่า ที่ไม่ได้เป็นอะไรเลย

" คุณควรพักผ่อนบ้าง " นเรศบอกเมื่อมองไปทางรุ่งฟ้าที่งีบหลับไปแล้ว " หลับเถอะครับ ผมจะเฝ้าเอง "

" ฟ้าใสไม่อยากหลับ คุณหมอยังไม่ยืนยันความปลอดภัยของคุณจันทร์เจ้าเลย "

" หลับสักนิดนะครับ พรุ่งนี้จะได้มีแรง เก็บแรงไว้ดูแลจันทร์เจ้าดีกว่า ถ้ามีอะไร ผมจะปลุกคุณเอง " นเรศเห็นฟ้าใสมองเค้า จึงพูดต่อ " ฟ้าใส..ไว้ใจเพื่อนคนนี้เถอะนะ " นเรศย้ายไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม ไม่นานนักฟ้าใสก็งีบหลับไปด้วยความเพลีย

" อาการดีขึ้นครับ พ้นขีดอันตรายแล้ว " นั่นคือคำพูดของคุณหมอออกราวเช้า แล้วแวะมาบอกกับทุกๆคนที่มารอฟังผลของจันทร์เจ้า จักรพงษ์กระโดดดีใจที่พี่ของตนไม่เป็นอะไรแล้ว ส่วนฟ้าใสก็ร้องไห้อีกรอบ แต่คราวนี้ ร้องไห้ด้วยความดีใจอย่างที่สุด

" ไม่เป็นไรแล้วนะ ฟ้าใส " รุ่งฟ้าเข้ามากอดน้องสาว

" พี่รุ่ง " ฟ้าใสมองสบตาพี่สาว รู้สึกเหมือนผิดต่อพี่ แต่รุ่งฟ้าเข้าใจน้องสาวดี กล่าวปลอบว่า

" แค่ได้เห็นฟ้าใสมีความสุข จะรักใครชอบใคร พี่ไม่ว่า..ขอให้น้องมีความสุขก็พอ "...

จันทร์เจ้าอยู่โรงพยาบาลอีกนาน จนวันที่ได้รับอนุญาติให้กลับบ้านได้ วันนี้มีเพื่อนๆมาเยี่ยมกันครึกครื้น ตั้งแต่เย็น และอยู่กันจนถึงค่ำ

" หายไวแน่ ได้พยาบาลสวยขนาดนี้ " วรรณวิไลแหย่ จันทร์เจ้ายิ้ม มองไปทางฟ้าใสด้วยสายตาพราวระยิบ แล้วกล่าว

" ใครว่าพยาบาล คนรักของพี่ตะหาก " ฟ้าใสยิ้มหวานตอบ รู้สึกเขินอาย..ก็..คุณจันทร์เจ้ามาทำหวานต่อหน้าใครๆ

" หวานจัง..พวกเราคงต้องกลับแล้วสิ ทิ้งให้เค้าหวานกันไปสองต่อสองเถอะ " ไพรพญาพูดยิ้ม ก่อนที่จะพาเพื่อนๆ ลากลับ

อยู่กันสองต่อสอง ภายในห้องนอนของจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าก็ออดอ้อนเรียกหาฟ้าใสให้มาใกล้ๆ ฟ้าใสมานั่งข้างๆเตียง จันทร์เจ้าจับข้อมือกลมกลึงของฟ้าใส ดึงตัวเธอให้ลงมา แล้วคว้ากอดเอวของฟ้าใสเอาไว้ ฟ้าใสถูกดึงล้มลงนอนข้างจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าขยับมากอดฟ้าใสแน่น แล้วกระซิบข้างหูเธอ

" นอนกับพี่นะ " .. ฟ้าใสทำตาโต มองสายตาพราวระยิบของจันทร์เจ้า ฟ้าใสรู้สึกหน้าแดงร้อนวูบ ส่ายหน้าไปมา

" ไม่ค่ะ คุณจันทร์เจ้ายังไม่แข็งแรงดี จะทำงั้นได้ยังไง ? "

คราวนี้จันทร์เจ้าหัวเราะ ยื่นหน้าไปจูบปากฟ้าใสแผ่วๆ แล้วสัพยอก " ขอนอนกอดเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร คิดไปถึงไหน ? "

ฟ้าใสมองใบหน้าของจันทร์เจ้าที่อยู่ชิดหน้าเธอมาก เธอยกมือลูบแผ่วที่ข้างแก้มของจันทร์เจ้า นึกแล้วก็ใจหาย..ที่เธอเกือบสูญเสียจันทร์เจ้าไป ไม่ว่า..จะเป็นครั้งที่เธอยอมรับหมั้นกับนเรศ และเมื่อครั้งที่จันทร์เจ้าเกิดอุบัติเหตุ จันทร์เจ้ามองเข้าไปในดวงตาสวยคู่นั้นของฟ้าใส..สงสัยว่าเธอคิดอะไร แล้วจันทร์เจ้าก็ถูกฟ้าใสดึงตัวเข้าไปกอด ฟ้าใสแนบแก้มตนกับแก้มของจันทร์เจ้า แล้วกล่าวเสียงอ่อนหวาน

" รู้มั้ยคะ ฟ้าใสรักคุณจันทร์เจ้าที่สุดเลย..รักมากที่สุด "

" พี่รู้..ฟ้าใส พี่ก็รักฟ้าใสมากที่สุด " จันทร์เจ้ายิ้ม

" ดูท้องฟ้าสิคะ " ฟ้าใสชี้นิ้วไปทางหน้าต่างห้อง จันทร์เจ้ามองตาม..ที่ท้องฟ้าเบื้องบน..พระจันทร์เต็มดวง..

" ฟ้าใสเคยแต่งกลอนเล่นค่ะ " ฟ้าใสกระซิบบอกจันทร์เจ้า จันทร์เจ้ามองหน้าฟ้าใส มีสีหน้าถาม.. ฟ้าใสจึงท่องกลอนให้ฟัง จันทร์เจ้าอมยิ้ม ฟังกลอนของฟ้าใส สายตาของทั้งคู่มองผ่านหน้าต่างห้องไปยังท้องฟ้าราตรีเบื้องบน..

ฟ้าคืนนี้มีสีสวย
จันทร์สำรวยลอยสูงเด่น
จันทร์เจ้าขา..จันทร์เจ้า..คงจะเป็น
ความสุขเย็นๆในใจฟ้า
กลิ่นทิวาที่สดชื่น
ดาวดาษดื่นดูเริงร่า
จันทร์เจ้ายิ้ม..สบตามา
ฟ้าก็ปลื้มในใจฟ้า..เสียมากมาย...