" เฮ้อ.." จันทร์เจ้ายังมีสีหน้ากังวลอยู่

" ทำไมคะ ? " ฟ้าใสถาม

" เรื่องนเรศ จะบอกเค้ายังไงดี " จันทร์เจ้าพึมพำ สีหน้าหนักใจ ฟ้าใสเงียบ..ไม่รู้ว่าจะให้ความเห็นยังไงดี แต่แล้วเธอก็พูด

" ให้ฟ้าใสเป็นคนพูดนะคะ ฟ้าใสไม่ได้รักคุณนเรศ เรื่องนี้ ฟ้าใสต้องพูดเอง แค่เหตุผลที่..ไม่รัก ก็เป็นเหตุผลที่เพียงพอแล้วค่ะ "

เย็นวันจันทร์ นเรศโทรมาหาจันท์เจ้าที่ทำงาน นัดให้ออกไปเจอกันที่คลับแห่งหนึ่ง แรกๆจันทร์เจ้าก็แปลกใจ ที่นเรศจะไปเที่ยวคลับ เพราะปกติเค้าไม่ค่อยเที่ยวแหล่งพวกนี้

จันท์เจ้าถือโอกาสนั่งเคลีย์งานที่ออฟฟิศจนค่ำ เพราะมีนัดที่จะเจอกับนเรศตอนสามทุ่ม จันทร์เจ้าโทรศัพท์ไปบอกฟ้าใสก่อนที่จะขับรถออกไปเจอนเรศ

นเรศนัดเจอกับจันทร์เจ้าที่ไนท์คลับชั้นใต้ดินของโรงแรมมีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง นเรศนั่งรออยู่แล้ว ที่โต๊ะมุมเงียบหน่อย นเรศนั่งคอตก ท่าทางเหมือนคนที่มีปัญหาและกำลังสิ้นหวัง จันทร์เจ้าทักนเรศ แต่นเรศพยักหน้าให้ทีหนึ่ง แล้วก้มหน้า ในมือมีแก้วเหล้า นเรศยกเหล้าขึ้นดื่ม แล้ววาง

จันทร์เจ้ารู้สึกถึงความผิดปกติ ตั้งแต่ตอนที่นเรศโทรไปนัด จนขณะนี้ ยิ่งรู้..ถึงความผิดปกติ และ คงเป็นเรื่องที่ร้ายแรงสำหรับนเรศพอสมควร เพราะปกติแล้ว นเรศไม่ค่อยจะดื่มเหล้ามากนัก แต่นี่..สีหน้าแดงก่ำ ท่าทางนั่ง..ท่าทางการขยับ บอกได้ว่า ก่อนที่จันทร์เจ้าจะมาถึง นเรศดื่มไปแล้วหลายแก้วจริงๆ

จันทร์เจ้านั่งลงตรงข้ามนเรศ สาวบริกรเดินมาถาม หากว่าจันทร์เจ้าต้องการสั่งเครื่องดื่ม ตะแรกจันทร์เจ้าปฏิเสธ แต่นเรศโบกมือ

" สั่ง..กินด้วยกัน นายต้องกินเหล้ากับเรา " นเรศพูดเสียงเหมือนคับลิ้นหน่อยๆ แล้วหันไปสั่งสาวบริกร " เอาวอดก้ามาสองแก้ว "

จันทร์เจ้าไม่คิดอยากจะดื่มเท่าไหร่ แต่ก็ขัดนเรศไม่ได้

" จันทร์เจ้า เรามาคิดๆดูแล้ว เรารู้สึกว่า ฟ้าใสไม่เคยรักเราเลย " อยู่ๆนเรศก็พูดขึ้น จันทร์เจ้าอึ้ง..ไม่รู้จะว่ายังไง นอกจากถามว่า

" ทำไมถึงคิดเช่นนั้น ? "

" ก็..ฟ้าใสคงมีใครในใจเธอแล้ว " นเรศหยุด เมื่อสาวบริกรเดินมาวางแก้วเหล้าบนโต๊ะ แล้วนเรศก็พูดต่อ เมื่อสาวบริกรเดินห่างไป " แต่..เราอยากรู้เท่านั้นล่ะว่า ฟ้าใสกับคนๆนั้น เค้าคบกับมานานแค่ไหน ? "

" นเรศ ? " จันทร์เจ้าอุทานเบา นึกอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็กระทันหันเกินไป ได้แต่ฟังนเรศพล่ามต่อ

" ที่เสียใจก็คือ เราคือคนที่ไม่รู้เรื่องอะไร ทำไม..ทำไม ไม่มีใครบอกเรา ทำไมฟ้าใสไม่บอก ..ทำไมนายไม่บอกเรา..ทำไม ? " นเรศเริ่มน้ำตาคลอ

จันทร์เจ้าได้แต่นั่งก้มหน้า หายใจลึกหนักหน่วง คิดอยู่ในใจว่า น่ะ..น่าจะถึงเวลาที่ต้องพูดแล้ว แม้ว่า..ถ้าเป็นฟ้าใสพูด จะดีกว่า แต่..ในสถานะการณ์เช่นนี้ ถ้าจำเป็น..จันทร์เจ้าคงต้องพูดเอง ว่าแต่..จันทร์เจ้ายังจับต้นชนปลายไม่ถูก ว่าสาเหตุที่มา ที่ทำให้นเรศระแวงฟ้าใส มาจากไหน ?

" แล้ว..นายเคยถามฟ้าใสมั้ย..ว่าเธอรักใคร ? " อยู่ๆ จันทร์เจ้าก็ถามขึ้น

นเรศนิ่งอึ้งกับคำถาม จริงสิ..เค้าไม่เคยถามฟ้าใสเลย อันที่จริง..ถ้านึกย้อนไปอีกที ฟ้าใสพยายามจะบอกเค้าเรื่องจันทร์เจ้าหลายครั้ง เธอพยายามแสดงทุกวิถีทาง เพื่อให้เค้าได้รู้ว่า เธอแคร์จันทร์เจ้ามากแค่ไหน..

" แล้วนายล่ะ..จันทร์เจ้า.. ทำไมนายไม่เคยบอกเราเลย ว่าฟ้าใสรักใคร ? " คราวนี้นเรศย้อนถาม มองจันทร์เจ้าด้วยสายตาที่เจ็บช้ำ

จันทร์เจ้ามีสีหน้าสงบ แล้วตอบนเรศชัดเจน " เพราะในตอนนั้น เราก็ไม่รู้ ไม่แน่ใจ เราเลยไม่อยากให้มีคำตอบที่ผิดๆ "

นเรศมองใบหน้าขาวใสของจันทร์เจ้า ดวงตาเรียวคู่นั้นมีแววสงบ..สุขุมขึ้น นเรศจึงตัดสินใจถามตรงๆ

" มาแน่ใจเอาเมื่อคืนวันอาทิตย์ใช่มั้ย ? "

คืนวันอาทิตย์..คำนี้กระทบใจจันทร์เจ้าวูบ จันทร์เจ้าหรี่ตาครุ่นคิด ก้มหน้าถอนหายใจหนักหน่วง ริมฝีปากหยักขยับจะกล่าวบางคำ แต่ก็นิ่งไว้ ในที่สุด

จันทร์เจ้าก็มองสบตาเผชิญหน้ากับนเรศ แล้วกล่าว " คืนวันอาทิตย์ นายไม่ได้อยู่ที่กรุงเทพฯ ? "

" เราตามไปที่หัวหิน " นเรศเล่า สีหน้าเจ็บปวด " ไปถึงตอนราวๆ เกือบสองทุ่ม.. " นเรศไม่พูดต่อ น้ำตาของเค้าคลอเอ่อ เค้ายกมือขึ้นปาดมันออก

จันทร์เจ้าเหลือบมองที่เพื่อน รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กัน ที่เห็นเพื่อนเป็นเช่นนี้ จันทร์เจ้าก้มหน้ายกมือกุมขมับทั้งสองข้าง..นเรศเห็น..ทุกอย่างในคืนนั้น..

" ตั้งแต่เมื่อไหร่ ?..จันทร์เจ้า ? นายกับฟ้าใส..ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? " นเรศถามเหมือนจะคาดคั้น และโอดครวญ

จันทร์เจ้ามองหน้าเพื่อน..ไหนๆก็ถึงขั้นนี้..ก็คงต้องเล่าเรื่องทั้งหมด แม้ความจริงจะเจ็บปวดสำหรับนเรศ แต่..ความจริงก็คือ ความจริง

" นานแล้ว เราได้ฟ้าใสตั้งแต่คืนงานปีใหม่ " จันทร์เจ้าหยุดนิดนึง ก่อนกล่าวต่อ " แต่ เราคิดมาเสมอ ว่า ฟ้าใสอาจไม่เต็มใจ เราจึงถอยออกมาจากเธอ เมื่อเราเห็นว่า เธอเริ่มสนิทกับนาย..ส่วนฟ้าใส เห็นว่า เราห่างเหินไป เธอก็เลยนึกว่า เราไม่รักเธอ "

" แต่จริงๆแล้ว นายรักฟ้าใส และ..ฟ้าใสก็รักนาย ? " นเรศทำสีหน้าถาม จันทร์เจ้าพยักหน้ารับ

" แล้วเราล่ะ..คนที่ไม่รู้อะไรเลย " นเรศครวญ " เราควรจะขอโทษนายใช่มั้ย ? ที่มายุ่งกับคนรักของนาย "

" ไม่..เรา..ต้องขอโทษนาย เราและฟ้าใสตะหาก ที่ผิดต่อนาย " สีหน้าจันทร์เจ้าสำนึกเสียใจเป็นที่สุด

นเรศมองหน้าเพื่อนด้วยสายตาที่เจ็บปวด ไม่ได้กล่าวกระไร แต่ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด ตะแรก..ก็เมาอยู่แล้ว นี่ยังดื่มเพิ่มอีก จันทร์เจ้ามองอย่างเป็นห่วง อดที่จะกล่าวไม่ได้

" ให้เราขับรถไปส่งเหอะ นายเริ่มจะเมาแล้วนะ "

" ไม่..นายกลับไปเถอะ เราจะนอนที่โรงแรมนี้ล่ะ อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ นายกลับไปได้แล้ว..ขอบใจสำหรับความจริงทั้งหมดที่บอกมา "

จันทร์เจ้ายังลังเลห่วงนเรศ แต่นเรศโบกมือไล่ " กลับไปซะ เราขออยู่คนเดียว "

จันทร์เจ้าตระหนักดีว่า ถึงแม้ตนอยู่ต่อ ก็อาจะยิ่งทำให้นเรศรู้สึกแย่กว่าเดิม ทางที่ดีที่สุด คือ ต้องใช้เวลาเท่านั้น เวลา..จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง

ก่อนที่จันทร์เจ้าเดินออกจากคลับแห่งนี้ จันทร์เจ้าแวะไปหากัปตันที่คุมดูแลสถานที่นี้ ฝากฝังให้เค้าช่วยดูแลนเรศด้วย จันทร์เจ้าตบรางวัลพิเศษให้กัปตัน ก่อนที่ก้าวท้าวออกจากคลับ

ทางด้านฟ้าใส เธอรอการกลับบ้านของจันทร์เจ้าอย่างกังวลใจ แม้ว่า ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาแค่สี่ทุ่มกว่า ฟ้าใสรู้สึกใจคอไม่ดี เธอเดินเข้าไปในห้องของจันทร์เจ้า คิดว่าจะนั่งทำงานเอกสารฆ่าเวลา ฟ้าใสเดินผ่านโต๊ะทำงานของจันทร์เจ้า แขนเสื้อชุดนอนปัดไปเกี่ยวกับที่คั่นหนังสือ ทำให้หนังสือของจันทร์เจ้าสองสามเล่มหล่นลงพื้น ฟ้าใสมองอย่างหงุดหงิด รู้สึกว่า วันนี้ ตนเองซุ่มซ่ามน่ารำคาญ ครั้งแรกก็ทำรูปจันทร์เจ้าตก ตอนนี้ก็เป็นหนังสือ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ฟ้าใสใจคอไม่ดีเลย ฟ้าใสก้มลงเก็บหนังสือที่หล่นกระจายเข้าที่ดังเดิม เธอพึ่งจะสังเกตุเห็นหลอดพลาสติกกลมที่ใส่ยาของจันทร์เจ้าหล่นลงมาด้วย

" ยาของคุณจันทร์เจ้า โธ่เอ้ย..ทำไมไม่เอาติดตัวไว้ตลอดเวลานะ ถ้าไม่สบายอีก จะทำยังไงนี่ " ฟ้าใสพึมพำ นึกห่วง

ในเวลาเดียวกันกับที่จันทร์เจ้ากำลังขับรถกลับบ้าน

ถนนที่มีรถวิ่งไม่มากนัก จันทร์เจ้าจึงขับรถเร็วกว่าปกติ ถนนเส้นตรง..รถสปอรต์วิ่งนุ่ม พุ่งเร็วพอสมควร ทางข้างหน้าเป็นสะพาน รถของจันทร์เจ้าทะยานพุ่งขึ้นสะพาน ..และในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ..จันทร์เจ้าก็แน่นหน้าอก มือและแขนชาวาบ ไร้เรี่ยวแรง จันทร์เจ้าห่อไหล่ลง ..รถทะยานฉิวลงสะพาน ตัวรถเซป่ายแฉลบไปนิด ข้างหน้าสายตา..มีรถบรรทุกใหญ่กำลังออกจากซอย จันทร์เจ้าพยายามเหยียดเท้าจะแตะเบรครถ แต่ก็ขยับตัวไม่ได้ไวอย่างใจนึก วูบนั้นที่ขยับมือได้นิดหน่อย แรงกำลังมือน้อยเต็มทน จันทร์เจ้ารีบหักหลบ แต่...

รถที่จันทร์เจ้าขับ พุ่งทะยานเข้าชนเสาคอนกรีตเสริมเหล็กใหญ่หนา ที่ตั้งอยู่ข้างทาง เพื่อรอการก่อสร้างทางด่วน เสียงของแรงชน ดังสะท้านสะเทือนไปรอบบริเวณ กระโปรงหน้ารถสปอรต์คันหรูยุบราบเข้าไปถึงตัวคนขับ กระจกหน้ารถแตกกระจายเป็นเม็ดพลาสติกเล็กๆเกลื่อนไปทั่ว..

สักพัก.. ทั้งรถตำรวจ และรถพยาบาลก็รุดมาถึงจุดที่เกิดเหตุ ร่างไร้สติของจันทร์เจ้าถูกงัดออกมาจากรถอย่างระมัดระวัง..