" ฟ้าใส..จันทร์เจ้า " นเรศพึมพำที่ริมฝีปาก หัวสมองชาวาบมึนงง ไม่แม้แต่พยายามจะคิดอะไร หน้าอกหนักอึ้ง หัวใจเล่า..มันเหมือนกับถูกใครกระหน่ำทุบด้วยหินหนักใหญ่ให้แหลกละเอียด นเรศรู้สึกเหมือนสองขาไร้แรงที่จะยืนหยัด ร่างเขาทรุดฮวบ คุกเข่าอยู่บนพื้นตรงนั้น มือข้างหนึ่งจับยึดราวบันไดไว้เพื่อทรงตัว..นี่มัน...

นเรศไม่ได้คิดจะหาคำตอบจากภาพข้างหน้า เขาไม่อยากจะนึกว่าเป็นเรื่องจริง สิ่งที่เริ่มวนเวียนมาในสมองคือ เมื่อกี้นี้..ใช่ฟ้าใสที่เค้ารัก และ..ใช่จันทร์เจ้าเพื่อนที่เค้าคบหามานาน..จริงหรือ ?

ฟ้าใส..นี่เธอกับจันทร์เจ้า..เป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นเรศอยากจะลุกขึ้น แล้วเดินตามเข้าไปในบ้าน ไปถาม..ไปดูหน้าของทั้งสองคน อยากจะรู้ว่า ทั้งสองคนจะพูดกับเขาว่ายังไง แต่..นเรศกลัว ไม่กล้าหาญพอที่จะเผชิญหน้าในตอนนี้ เขากำลังช๊อค..ใช่..เป็นใครก็ช๊อค

ผู้หญิงที่เค้ารัก กำลังจะหมั้นหมาย ยืนกอดจูบกับผู้หญิงอีกคน ที่เป็นเพื่อนเค้า..

เรื่องนี้มันจะไม่จบ นเรศต้องพูดกับจันทร์เจ้าให้รู้เรื่อง ใจเค้าคุกรุ่นร้อนรุ่ม และแตกสลาย น้ำตารินไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ในสมองมีแต่คำว่า..ทำไม..ทำไม..นเรศมองขึ้นไปบนบ้านอีกครั้ง ป่านนี้..คงกำลังมีความสุขต่อกัน แต่..คนที่อยู่ข้างนอกนี่สิ เจ็บปวดแทบจะคลั่งตาย..

..สองร่างเปลือยเปล่ากอดกระหวัด อารมภ์รัก เพลิงสวาทที่ไม่อาจระงับได้ของจันทร์เจ้าและฟ้าใส ลีลาลูบไล้ และสัมผัสของจันทร์เจ้าที่ทำให้ฟ้าใสอิ่มสุขเหลือล้น ร้อนแรง..จากอารมภ์ที่ต่อเนื่องข้างนอกห้อง..ต่างก็ช่วยกันสนองความปราถนาที่ระอุกรุ่นนั้น คลื่นสวาทกระหน่ำโถมรุนแรง ..สักพัก คลื่นก็คลายเกลียวม้วนระลอก..และอ่อนลง..

ฟ้าใสนอนตะแคงตั้งข้อศอก มือชันศรีษะ ผมยาวปรกลงระหมอน ฟ้าใสอมยิ้ม สายตามองจันทร์เจ้าหยาดเยิ้ม มือข้างหนึ่งลูบไล้แผ่วเบาที่ใบหน้าของจันทร์เจ้า จันทร์เจ้ายังนอนหนุนหมอนอยู่ สายตามองฟ้าใสนิ่ง ริมฝีปากหยักสวยนั้น อมยิ้มตอบฟ้าใส จันทร์เจ้าไล้นิ้วเล่นที่ช่วงไหล่เปลือยมนของฟ้าใส เล่นเรื่อยมาเกือบถึงช่วงอก..

" ฟ้าใส " จันทร์เจ้าเรียกเสียงแผ่วอ่อน

" คะ " ฟ้าใสขานรับ สายตายังไม่ละจากใบหน้าของจันทร์เจ้า

" พี่ขอโทษ ที่พี่ห้ามใจไม่ได้ " จันทร์เจ้ากล่าวเสียงเบา ฟ้าใสยกนิ้วเรียวแตะริมฝีปากจันทร์เจ้า เป็นเชิงห้ามพูด

" พี่ไม่สมควรที่จะทำกับฟ้าใสเช่นนี้เลย ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่เอาแต่ใจตัวเองมาตลอด ครั้งนี้ก็เช่นกัน " จันทร์เจ้ามองเธอแบบสำนึก

ฟ้าใสกลับยิ้ม ส่ายหน้าน้อยๆ แล้วเลื่อนตัวลงมากอดและจูบจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าแปลกใจนิดหน่อย แต่ก็สนองตอบจูบนั้นของฟ้าใสอย่างดูดดื่ม

ฟ้าใสละจูบจากจันทร์เจ้า ใบหน้าของเธอระเรื่อชมพู กล่าวเสียงอ่อนหวาน " ฟ้าใสไม่เคยคิดว่า ฟ้าใสถูกคุณจันทร์เจ้ารังแก ไม่ว่าจะเป็นครั้งนั้น ที่คืนงานเลี้ยงปีใหม่ หรือแม้แต่ครั้งต่อๆไป ฟ้าใสอยากอยู่กับคุณจันทร์เจ้าอย่างเวลานี้ที่สุด ฟ้าใสมีความสุข และเต็มใจมาก เพราะ ฟ้าใสรักคุณจันทร์เจ้าค่ะ "

" ฟ้าใส " จันทร์เจ้าครางแผ่ว ดึงร่างนุ่มละมุนของฟ้าใสมากอดแนบตัว " พี่เคยระแวง ว่าที่ฟ้าใสยอมตามใจพี่ เพราะฟ้าใสรู้สึกว่าถูกพี่ผูกมัดแล้ว ยิ่ง..ตอนที่พี่เห็นฟ้าใสสนิทสนมกับนรศ พี่ยิ่งรู้สึกว่า พี่เป็นคนเห็นแก่ตัว บังคับ และได้ตัวฟ้าใส โดยที่ไม่รู้ว่า ฟ้าใสเต็มใจแค่ไหน "

" ตอนนี้ก็รู้ และเข้าใจแล้ว ใช่มั้ยคะ..ว่าฟ้าใสเต็มใจมาตลอด " เธอนิ่งนิดหนึ่ง ก่อนมองหน้าจันทร์เจ้า แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ " ฟ้าใสหลงรักคุณจันทร์เจ้า ตั้งแต่วันแรกที่พบหน้ากัน " ฟ้าใสเห็นจันทร์เจ้าตั้งใจฟัง เธอจึงกล่าวต่อ " ไม่รู้ว่าทำไมถึงหลงรักได้รวดเร็วนัก แต่ความรัก..บางครั้ง ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เวลา หรือเหตุการณ์อะไรมากมาย อยู่ๆ มันก็เกิดขึ้น..มันแปลก..ฟ้าใสเพียงรู้ว่า คุณจันทร์เจ้าคนนี้ ทำให้ฟ้าใสคิดถึงและนึกถึงตลอดเวลา ไม่ว่าในเวลานั้น คุณจันทร์เจ้าจะอยู่ใกล้ หรือไกลก็ตาม "

จันทร์เจ้าฟังคำพูดของฟ้าใส รู้สึกปลาบปลื้มเต็มตื้นในใจยิ่งนัก แต่ก็ยังไม่วายสงสัย ถามขึ้นว่า " แต่..ทำไมฟ้าใสจึงรับที่จะหมั้นกับนเรศ ? "

" ฟ้าใสเข้าใจว่า คุณจันทร์เจ้ามีคนรักคนใหม่ ฟ้าใสรู้สึกว่า ตัวเองเป็นสิ่งที่ไร้ค่าสำหรับคุณจันทร์เจ้า " ฟ้าใสพูดเสียงเบา จันทร์เจ้าขยับกอดฟ้าใสแน่นอีกครั้ง ตอบว่า " พี่รักฟ้าใสคนเดียว จนไม่มีใจเหลือที่จะรักใครได้อีก พี่คงคิดมากไปเอง ว่า ฟ้าใสสนิทกันนเรศ และมีใจให้เค้า วันที่อยู่ที่ไร่ พี่เห็นฟ้าใสอยู่กับนเรศ ตอนนั้น พี่รู้สึกหึงหวง และโกรธมาก จนไม่อยากพูดกับฟ้าใสเลย หลังจากวันนั้น พี่ก็เอาไปคิดว่า พี่น่าจะปล่อยฟ้าใสไป...พี่ขอโทษ..ที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของฟ้าใสเลย "

" อันที่จริงแล้ว ฟ้าใสก็ไม่ได้รับปากว่าจะหมั้นกับนเรศนะคะ ฟ้าใสแค่บอกปัด ให้เค้าไปถามคุณจันทร์เจ้าเอาเอง ไม่รู้ว่ายังไงกัน นเรศคิดเป็นจริง เป็นจังว่าฟ้าใสตกลงแต่งงานกับเค้า "

" งั้นน่ะเอง ตกลงว่า ฟ้าใสไม่เคยคิดอะไรกับนเรศเลยสักนิด แล้วก็ไม่คิดอยากจะเป็นคุณหญิงในอนาคตของนเรศด้วย งั้นสิ ? " ประโยคหลัง จันทร์เจ้าทำเสียง และสีหน้าเย้าแหย่

ฟ้าใสมองค้อนหมั่นไส้นิดๆ อดไม่ได้ที่จะหยิกเบาๆ ที่แขนจันทร์เจ้า ..." โอ้ย " จันทร์เจ้าอุทาน แต่หัวเราะ

" ไม่อยากเป็นหรอกค่ะ คุณหญิงน่ะ.. อยากเป็นคนรับใช้ของคุณจันทร์เจ้ามากกว่า " ฟ้าใสยิ้ม ทำจมูกย่นน้อยๆ

" ไม่ให้เป็นหรอก " จันทร์เจ้าส่ายหน้า

" อ้าว..ไหนพึ่งบอกว่ารัก แป็บเดียว..จะทิ้งกันแล้วหรือคะ ? "

" ไม่ให้เป็นคนรับใช้ แต่ให้มาเป็นคนรัก มาอยู่ด้วยกัน..ให้นานๆ ให้ฟ้าใสเบื่อหน้าพี่ไปเลย " จันทร์เจ้าบอก แล้วหอมที่ไรผมอ่อนริมหน้าผากของเธอ

" คุณจันทร์เจ้า " ฟ้าใสยิ้มอย่างสุขใจ สองแขนโอบร่างจันทร์เจ้าแน่น

เสียงคนพูดคุยหลายเสียงที่หน้าบ้าน พร้อมๆกับเสียงป้าไสดังขึ้นที่บันไดบ้าน

" คุณจันทร์เจ้า คุณฟ้าใสขา..หายไปไหนกันหมด "

รวดเร็วนัก..แป็บเดียว เสียงหลายๆคนก็จอแจ กันอยู่ชั้นบนของตัวบ้าน ที่ห้องโถงใหญ่ หน้าห้องนอนของจันทร์เจ้า.. แล้วก็มีเสียงเคาะประตูห้องจันทร์เจ้า

" คุณจันทร์เจ้าขา อยู่มั้ยคะเนี่ย ? ฟ้าใสอีกคน..หายไปไหนกันหมด " เสียงรุ่งฟ้า

จันทร์เจ้ากับฟ้าใสมองหน้ากัน สีหน้าตื่น จันทร์เจ้ารีบส่งเสียง " อยู่ๆ เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน "

" ตายล่ะ ทำไมไม่ได้ยินเสียงรถเลย แล้ว..ทำไงดีคะ ฟ้าใสอยู่ในห้องคุณจันทร์เจ้า..แล้ว..อย่างนี้ด้วย "

จันทร์เจ้ารีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างรวดเร็ว แล้วกระโดดลงจากเตียงไปเปิดประตูแง้มๆ รีบผลุบตัวออกจากห้อง มือผลักบานประตูปิดไว้อย่างเดิมทันที

" หวัดดี " จันทร์เจ้ารีบชักรอยยิ้ม มองป้าไสว กับ รุ่งฟ้าที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง จักรพงษ์เดินผ่านห้องโถง มองจันทร์เจ้า

" พี่จันทร์เจ้าฮะ ผมซื้อรองเท้ามาคู่หนึ่ง เดี๋ยวผมเอาไปเก็บก่อน " จักรพงษ์ยกถุงใส่รองเท้าให้ดู แล้วเดินเข้าห้องตนเองไป สาวๆรับใช้ยังอยู่ข้างล่าง ช่วยกันลำเลียงของขึ้นบ้าน

" คุณฟ้าใสล่ะคะ ? " ป้าไสวแปลกใจ ห่วงที่ไม่เจอฟ้าใส " หายไปนะคะ " ป้าแกนึกแต่ว่า คุณจันทร์เจ้าอยู่แต่ในห้อง คงไม่รู้ว่าคุณฟ้าใสหายไป ดึกดื่นอย่างนี้ สาวสวยคนเดียว หายไปไหน..

" อยู่.." จันทร์เจ้ายิ้มเลี่ยนๆ " ไม่ต้องห่วงน่ะป้า " เมื่อเห็นสายตาของป้าไสว กับรุ่งฟ้าที่มองสงสัย จึงกล่าวต่อ " เอ่อ..จันทร์ให้เค้ามาช่วยดูเอกสารให้..ในห้อง คือ..ตอนนี้ ใช้สมาธิมากเลย มากๆเลย ใกล้เสร็จแล้วล่ะ " จันทร์เจ้ากล่าวจบแล้วรีบหมุนตัวจับลูกบิดประตู บิดเปิด " เดี๋ยวจันทร์ ไปช่วยเค้าก่อนนะ เดี๋ยวออกมา " ว่าแล้วก็ผลุบเข้าไปในห้องรวดเร็ว

ทั้งจันทร์เจ้ากับฟ้าใสอดที่จะหัวเราะกันไม่ได้ " โอย..ตอนนั้นลืมไปเลยค่ะ ว่าเดี๋ยวพวกเค้าก็กลับมาแล้ว แล้ว.." ฟ้าใสยกมือแตะริมฝีปาก " ตายจริง..จานชามข้างนอกก็ยังไม่ทันเก็บ ฟ้าใสรู้สึกว่า พี่รุ่งฟ้าต้องรู้แน่ๆเลยค่ะ ปิดเธอไม่ได้หรอก "

จันทร์เจ้าทำสีหน้าคิด ถามว่า " พี่รุ่งฟ้าของฟ้าใส จะว่าไงบ้างนะ ? " สีหน้าบ่งบอกว่ากังวล

" ฟ้าใสมั่นใจ " ฟ้าใสตอบจริงจัง " พี่รุ่งฟ้ารักฟ้าใสมาก พี่รุ่งยอมรับในทุกๆสิ่งที่ฟ้าใสเป็น "