จันทร์เจ้ากลับถึงบ้านราวๆเกือบเที่ยงคืน มีอาการเมามาน้อยๆ ไม่มากเท่าไหร่ แต่สีหน้าดูอิดโรยอ่อนเพลีย

บัวขาวได้ยินเสียงรถของจันทร์เจ้าตั้งแต่แรก จึงเดินออกมาดู สาวรับใช้ในบ้านจะผลัดเวรกันอยู่ดึก เพื่อคอยดูแลให้จันทร์เจ้าเข้าบ้าน ปิดประตูเรียบร้อย

บัวขาวเห็นจันทร์เจ้ายังไม่เดินขึ้นชั้นบน แต่เอนพิงโซฟาอยู่ในห้องรับแขก จันทร์เจ้าหลับตาอยู่ แต่พอได้ยินเสียงเดินของบัวขาวก็ลืมตาขึ้น กล่าวกับเธอด้วยเสียงเบาวิบว่า " บัวขาวหรือ ? กลับไปนอนเถอะ ไม่ต้องห่วง..เดี๋ยวจะปิดประตูเอง "

บัวขาวมองสีหน้าซีดๆ ของจันทร์เจ้า แล้วถามอย่างห่วงใย " คุณจันทร์เจ้าไม่สบายหรือเปล่าคะ ? "

" ไม่เป็นไร..ไปนอนเถอะ " จันทร์เจ้าตอบ ก่อนหลับตาลงอีกครั้ง

" ค่ะ " บัวขาวรับคำ เดินไปเช็คประตูบ้านว่าปิดเรียบร้อย ก่อนที่จะผ่านจันทร์เจ้าไปทางหลังบ้าน สายตาปรายมองจันทร์เจ้าอีกครั้ง รู้สึกห่วง.. เจ้านายของเธอไม่เคยเป็นอย่างนี้ ไม่เคยมีท่าทีเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากอย่างนี้ ตั้งแต่..ฟ้าใสไป จันทร์เจ้าไม่เคยยิ้มเลย

จันทร์เจ้าห้ามบอกฟ้าใส.. แล้วถ้าบัวขาวบอกล่ะ จันทร์เจ้าคงโกรธ แต่..บัวขาวรู้ว่า ถึงจะโกรธ จันทร์เจ้าก็ไม่ถึงขนาดจะไล่บัวขาวออกจากงานหรอก บัวขาวอยู่ที่นี่มานาน..นานจน..รู้นะ ว่าคุณจันทร์เจ้าคิดอย่างไรกับคุณฟ้าใส และ คุณฟ้าใส..คิดเช่นไรกับคุณจันทร์เจ้า

บัวขาวตัดสินใจแล้ว..พรุ่งนี้ จะแอบโทรหาคุณฟ้าใส..

ฟ้าใสรู้ข่าวจากบัวขาวว่าจันทร์เจ้าไม่สบาย ทำให้รู้สึกร้อนรุ่มในใจ ห่วงเหลือเกิน อยากไปดูแล..อยากอยู่ใกล้ชิด แปลกใจอยู่ว่า ทำไมผู้หญิงคนนั้นของจันทร์เจ้า จึงไม่สนใจใยดีดูแล ปล่อยให้จันทร์เจ้ากลับบ้านดึกดื่น หากว่า..เกิดเจ็บป่วยฉุกเฉินขึ้นมา จะเป็นยังไง

รุ่งฟ้าเห็นน้องสาวมีสีหน้ากังวลใจตลอดเวลา จึงอดที่จะถามไถ่ไม่ได้

" คุณจันทร์เจ้าไม่สบาย ฟ้าใสรู้สึกกังวลมากเลยค่ะ " ฟ้าใสตอบด้วยสีหน้าหม่นหมอง

" จะลงไปเยี่ยมดูแลเธอเลยมั้ยล่ะ ? " รุ่งฟ้าเสนอขึ้น " พี่อาจจะขึ้นไปด้วยก็ได้นะ เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงวันหมั้นของฟ้าใสแล้วนี่ "

ฟ้าใสส่ายหน้าช้าๆ " ไม่รู้ว่า คุณจันทร์เจ้าจะอยากเจอหน้าฟ้าใสมั้ย "

" อ้าว..ทำไมล่ะ ? " รุ่งฟ้ามองสีหน้าเศร้าๆของฟ้าใส..แปลก..พอพูดถึงคนๆนี้ทีไร ฟ้าใสมีสีหน้าหมองเศร้าทุกที

" ฟ้าใสไม่สำคัญสำหรับเธอแล้วนี่คะ " น้ำเสียงน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด

นี่ถ้า..จันทร์เจ้าเป็นผู้ชาย รุ่งฟ้าคงจะสรุปได้ในทันที ว่าน้องสาวกำลังอกหัก..แต่นี่...

" ยังไม่ได้ลาออกจากงานซะหน่อย กลับไป..ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่จะขอไปอาศัยเรือนคนใช้อยู่ก็ได้ เห็นนเรศคุยๆว่า เจ้านายของฟ้าใสใจดีที่หนึ่ง เธอคงไม่ว่าอะไรมั้ง ถ้าพี่ขออยู่สักสอง สามอาทิตย์ หรือ ฟ้าใสว่ายังไง ? "

" คุณจันทร์เจ้าคงไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ เพราะเคยบอกว่า อยากให้พี่รุ่งมาพัก มาอยู่ ได้ตามสะดวก "

" งั้น..เราก็ไปกันสิจ้ะ ฟ้าใสเองก็ห่วงคุณจันทร์เจ้ามาก ไม่ใช่หรือ เห็นตั้งแต่รับโทรศัพท์จากทางโน้น ก็นั่งทำหน้าไม่สบายใจตลอด "

ฟ้าใสไม่ได้ตอบอะไร แต่เกินครึ่งของหัวใจ เธอตัดสินใจ จะกลับไป

คืนนี้จันทร์เจ้ามาถึงบ้านไม่ดึกนัก เดินเข้ามาถึงห้องโถง ก็ชะงักอึ้ง เจอกับฟ้าใส

" ฟ้าใส " จันทร์เจ้าอุทาน " มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ? "

ฟ้าใสมองหน้าจันทร์เจ้า ยิ้มอ่อนๆในใบหน้า " มากับพี่รุ่งฟ้าค่ะ มาถึงเมื่อตอนเย็น "

" อ๋อ.." จันทร์เจ้าไม่กล่าวกระไรต่อ ทั้งสองสบตากันนิ่ง ต่างฝ่ายต่างฝืน..ซ่อนความคิดถึง อารมภ์ลึกๆแห่งความอาทรที่เก็บอยู่ในใจ

" ฟ้าใส " จันทร์เจ้าพูดแผ่ว เผลอขยับเท้าก้าวเข้าใกล้เธอ สองมือแตะบ่ามนของฟ้าใส สายตาที่สบกัน..มีความหมายที่ล้ำลึกมากกว่าการมอง ..หัวใจ..ไม่จำเป็นต้องพูด เพียงแค่สายตา..หากแม้นว่าไม่พยายามปิดกั้น กันและกัน แค่สายตาที่มอง..ก็บอกความรู้สึกตั้งมากมายของความรู้สึก..

แล้วก็เหมือนจันทร์เจ้ารู้สึกตัว รีบปล่อยมือจากบ่าของฟ้าใส ขยับเท้าจะถอยห่าง แต่ก็หยุดชะงัก เมื่อฟ้าใสผวาเข้ามากอดเต็มๆ

" ฟ้าใส ? " คราวนี้เรียกด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ฟ้าใสยังซุกหน้าที่ใต้คางจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าจึงยกมือขึ้นแตะหลังเธอ รู้สึกถึงแรงสะอื้นเบาๆของฟ้าใส

" เป็นอะไรไป ? " จันทร์เจ้าถามลูบหลังไหล่ของเธอ

" เป็นห่วงคุณจันทร์เจ้ามาก อย่าว่าอะไรฟ้าใสเลยนะคะ " ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองสบตาจันทร์เจ้า ดวงตาสวยรื้นหยาดน้ำ นิ้วเรียวของจันทร์เจ้าจึงไล้แผ่วเช็ดให้

" ทำไม..ทำไมถึงคิดว่า พี่ต้องว่าอะไรฟ้าใส ? " จันทร์เจ้าถามแปลกใจ

" ฟ้าใสรู้สึกว่า คุณจันทร์เจ้าไม่อยากให้ฟ้าใสมาวุ่นวายกับคุณจันทร์เจ้าแล้ว " น้ำเสียงน้อยใจชัดเจน

" ทำไมถึงคิดว่า พี่รู้สึกเช่นนั้น ?" จันทร์เจ้าซัก

" ก็ คุณจันทร์เจ้ามีแฟนแล้ว ผู้หญิงคนนั้น.. คุณจันทร์เจ้าเลยไม่ต้องการฟ้าใสอีก "

" อะ..อะไรนะ ? " จันทร์เจ้า งงๆ เจ้าตัวลืมไปสนิท ว่า เคยกุเรื่องอะไรเอาไว้ แล้วก็ไม่เคยคิดด้วยว่า ฟ้าใสจะจดจำเรื่องที่กุนี้จนขึ้นใจ

ฟ้าใสมองหน้าจันทร์เจ้า เห็นสีหน้าที่งงๆนั้น ฟ้าใสรู้สึกว่ามีอะไรที่ผิดปกติ ..ทำไมถึงทำหน้าเหมือนกับ..ไม่ใช่เรื่องของตนเอง..

เสียงรถเข้ามาจอดหน้าตึก ฟ้าใสปล่อยมือจากตัวจันทร์เจ้า มองออกไปทางหน้าบ้าน จันทร์เจ้าหันตัวไปทางเดียวกัน

" พี่จันทร์เจ้า ขับไวจัง วรรณตามไม่ทันเลยฮะ " วรรณวิไลส่งเสียงใสๆมาก่อนตัว

" ย่ะ..ฉันน่ะขับ ไม่ใช่เธอ " เสียงกุหลาบตามมาข้างหลัง

วรรณวิไลชะงัก เมื่อเห็นว่า มีหญิงสาวคนหนึ่งอยู่ในห้องกับจันทร์เจ้า...อูย..สวยชะมัด วรรณวิไลคิดในใจ มือขยับขอบกางเกงยีนส์ตัวหลวมให้เข้าที่เข้าทาง แล้วก็ยกมือเสยผมที่สั้นจุ๊ด ให้ยุ่งขึ้น ยิ้มๆละเลียดให้ฟ้าใสก่อน แล้วค่อยเลยไปทางจันทร์เจ้า ทำสีหน้าเหมือนถาม

" อ้าว..ฟ้าใส " กุหลาบทักไว

..ฟ้าใส ? ..ว้าว..นางฟ้าของพี่จันทร์เจ้า.. วรรณวิไลนึกรวดเร็วในใจ ไม่สนล่ะ ว่าพี่จันทร์เจ้าจะแนะนำหรือไม่ ร่างเล็กเปรียวรีบขยับปรู้ดไปหน้าฟ้าใส

" ชื่อ วรรณวิไลฮะ ยินดีที่ได้รู้จัก " เจ้าตัวรีบยื่นมือให้ฟ้าใส ทำตาหวาน..น่า..ขอแตะมือกับคนสวยซะหน่อยเหอะนะ..

" วรรณวิไล ? " ฟ้าใสอุทานชื่อ มองผู้อยู่ตรงหน้าเต็มตาอย่างสงสัย...ชื่อนี้ เธอจำได้..

" ฮะ วรรณวิไล เคยได้ยินชื่อแล้วนี่นา " วรรณวิไลยิ้มกว้าง แต่แค่แว่บเดียวก็นึกขึ้นได้ " อุ๊บ " รีบเม้มปากแน่น..เผลอหลุดซะแล้ว..

ฟ้าใสยิ้มละไมในหน้า จับมือกะวรรณวิไล วรรณวิไล..ท่าทางซนๆ เหมือนเด็กผู้ชาย ไม่ใช่แน่เลย..ที่จะมาเป็นแฟนจันทร์เจ้า นี่..เธอเข้าใจผิดมามากมายเหลือเกิน นึกเคืองตัวเอง ที่ไม่ซักเอาคำตอบจากจันทร์เจ้าให้ได้ ที่เคยถามครั้งหนึ่ง..แต่ จันทร์เจ้าไม่ได้ตอบอะไรซักหน่อย

กุหลาบยิ้มเก้อๆ.. เอ้อเฮอ..นึกแล้วเชียว ว่าเจ้าวรรณตัวดี คงป่วนเรื่องซะ..แต่ว่า..ป่วนอย่างนี้..จะมีผลดี หรือ ร้ายนะ จันทร์เจ้าก็กระไรเลย ตอนนั้นคิดอะไรแปลกๆ ทำเรื่องหลอกฟ้าใส ว่ามีแฟนใหม่ชื่อวรรณวิไล ไม่รู้ว่าทำไปทำไม..หรือ มีเรื่องน้อยอกน้อยใจอะไรในตัวฟ้าใส..