" เข้ามาสิฟ้าใส " จันทร์เจ้าเรียกเสียงนุ่ม สายตามองเธออย่างอ่อนโยนปนเศร้า รอยยิ้มบางๆที่มุมปากหยัก ฟ้าใสสบตาคู่นั้นรู้สึกผิดคาด..ตะกี้นี้เอง ที่เธอกังวล ที่จะเจอสายตาเย็นชา และท่าทีเบื่อหน่ายของจันทร์เจ้า..แต่นี่..ทำไมดูเศร้า จนเธอรู้สึก

ฟ้าใสเดินไปนั่ง จันทร์เจ้านั่งลงตรงเก้าอี้นวมที่ตรงกันข้าม สองสายตาสบกัน ฟ้าใสรู้สึกหวั่นๆ หัวใจปลาบๆ ..คิดถึงเหลือเกิน.. แต่ความรู้สึกตอนนี้ เหมือนมีอะไรมากั้น อยากเข้าไปซบที่อก และซอกคอ..อยากกอดคุณจันทร์เจ้าแน่นๆ..แล้วร้องไห้ แต่..จะทำได้ไง ก็ในเมื่อทุกอย่างเปลี่ยนไป..คนๆนี้ที่เราแสนรัก..สุดหัวใจ..เค้ามีใครแล้ว..ที่ไม่ใช่เรา..

ฝ่ายจันทร์เจ้า..ความรู้สึกตอนนี้ มีฟ้าใสอยู่ตรงหน้า แต่ก็เหมือนกับเธอไกลห่างลิบ อยากจะจับเอาไว้ในอ้อมกอด อยากจะพร่ำพรอดคำหวานๆ ..เพียงว่า

วันนี้ไม่ไช่..เหมือนวันก่อน..ย้ำเตือนในใจตนเอง..ฟ้าใสกับนเรศ ไม่ใช่ ฟ้าใสกับจันทร์เจ้าอีกต่อไป..

" มีเรื่อง..อยากจะคุยใช่ไหม ? " จันทร์เจ้าอมยิ้มอ่อนๆ ถามขึ้น ..เตรียมตัวเตรียมใจ..เพื่อรับฟัง ..คนที่เคยรู้สึกว่าเป็นของเรา..กำลังจะบอกลา

" คุณจันทร์เจ้า.." ฟ้าใสเรียก..ได้แค่นี้ล่ะ อยากพูดอะไรอีกมากมาย แต่ทำไมต่อหน้ากลับพูดไม่ออก

" ช่วงนี้ พี่กลับบ้านดึก ..ขอโทษด้วยที่ทำให้ห่วง " จันทร์เจ้ากล่าวกับเธอ เมื่อเห็นฟ้าใสเงียบ

" คุณจันทร์เจ้าทราบ..ว่าฟ้าใสรอ.." ดวงตาสวยๆของฟ้าใสเริ่มรื้นน้ำตา ความน้อยใจประดังเข้ามา อย่างมิอาจระงับได้ เธอกล่าวต่อ ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือ " หลายวันมานี้..ฟ้าใสนอนไม่หลับ.." หยาดน้ำตารินไหลลงอาบแก้ม มันบอกความรู้สึกเจ็บร้าวของเธอ ได้มากกว่าคำพูดใดๆ

จันทร์เจ้ามองด้วยหัวใจที่หดหู่ อยากจะเข้าไปกอด.. ปลอบแล้วเช็ดน้ำตาให้ แต่ก็เตือนตัวเอง..ให้ใจแข็ง จันทร์เจ้ารู้สึกว่า ฟ้าใสกำลังอยู่ในความสับสน คงเป็นเพราะความผูกพันที่มีต่อจันทร์เจ้า..เป็นเพราะว่า..เธอเป็นของจันทร์เจ้าแล้ว แต่วันนี้..ฟ้าใสก็ได้ตัดสินใจจะลาจาก เพื่อไปอยู่กับคนที่เธอเลือก.. จันทร์เจ้าบอกกับตัวเอง จะไม่ทำให้ฟ้าใสลำบากใจ ใช่..ระหว่างคนสองคน..ที่มีความสัมพันธ์ล้ำลึก การจะบอกลาจาก..มันยากเหลือเกิน..

จันทร์เจ้าผ่อนลมหายใจเบาๆ หลุบตามองต่ำ กลัวที่จะสบตากับฟ้าใส ..กลัว..ใจตนเอง รอจน..ได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วบาง จันทร์เจ้าจึงมองเธอ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด

" นเรศ..มาบอกพี่ เรื่องน่ายินดี ของฟ้าใสกับนเรศ " จันทร์เจ้าหยุดนิดหนึ่ง " พี่..ขอแสดงความยินดีด้วย "

ฟ้าใสสบตาแว่บนึงกับจันทร์เจ้า เผลอเม้มริมฝีปากแน่น..หัวใจรวดร้าว ทำไม..ทำไมต้องมาแสดงความยินดีกันด้วย นี่ถ้า..คุณจันทร์เจ้าไม่มีใครคนนั้น..เด็กสาวชื่อ วรรณวิไล คนนั้น คุณจันทร์เจ้ายังจะมากล่าวคำ..ยินดี..กับฟ้าใสอย่างนี้มั้ย ?

ฟ้าใสก้มหน้าลง คุณจันทร์เจ้า..ไม่ต้องการฟ้าใสแล้ว..ฟ้าใสจะไม่ทำให้เธอรำคาญ ถ้าจะจากคุณจันทร์เจ้าไป ..อย่างน้อย ให้คุณจันทร์เจ้าเหลือความรู้สึกดีๆ ต่อฟ้าใสบ้าง..แม้เพียงแค่น้อยนิดก็ยังดี..

" ขอบคุณค่ะ " ริมฝีปากสวยขยับน้อยๆ ลำคอเหมือนฝืดแห้ง มิอยากกล่าวคำใดมากกว่านี้

จันทร์เจ้าสูดลมหายใจ รวบรวมสมาธิ บังคับใจให้นิ่ง ก่อนกล่าว..

" นเรศเป็นคนดี มีอนาคตไกล พี่มั่นใจว่า..ฟ้าใสแต่งงานกับเค้าไป ฟ้าใสจะมีความสุข "

" ความสุข ? " ฟ้าใสพึมพำ มองหน้าจันทร์เจ้า " ฟ้าใสรัก.. " คำพูดชะงัก นึกในใจ..ใช่..ฟ้าใสรักคุณจันทร์เจ้า..คนเดียว..รัก..ที่สุด

จันทร์เจ้ามีสีหน้าเหมือนถามขึ้นมาแว่บ แต่ก็ไม่คิดไขว่คว้าเอาคำพูดที่ต่อจากนั้น มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วที่จะรู้ ในเมื่อฟ้าใส..เลือกนเรศ

" คุณจันทร์เจ้า.." ฟ้าใสตัดสินใจว่าจะถาม..ไหนๆ..ก็มาเพื่อจะถาม..แม้รู้ว่า..ไม่มีสิทธิ์ที่จะถาม " มีคนรักแล้วหรือคะ ? "

จันทร์เจ้าหรี่ตามองฟ้าใส อ้ำอึ้ง..ไม่นึกว่า เธอจะถามเรื่องนี้ คิดๆอย่างรวดเร็วในใจ..ว่า ควรรับ หรือ ปฏิเสธ

ฟ้าใสเห็นจันทร์เจ้านิ่งไม่ตอบ ก็เลิกความคิดที่จะซักถามอีก..จริงๆไม่ได้รับคำตอบก็ดีแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะทนรับกับคำตอบได้มั้ย.. เมื่อคุณจันทร์เจ้าไม่ปฏิเสธ..คำตอบ..ก็คือ ใช่

" ฟ้าใส..คงคิดถึงคุณจันทร์เจ้ามาก.." ยังไงก็ตาม..ฟ้าใสก็อดที่จะบอกออกไปไม่ได้

จันทร์เจ้าอมยิ้มเศร้า กล่าวกับเธอ " ฟ้าใสจะได้เป็นความภูมิใจของพี่สาว ฟ้าใสตัดสินใจในสิ่งที่ถูกต้องต่ออนาคตของตัวเอง " หยุดนิดหนึ่งแล้วกล่าวต่อ

" พี่ก็คงคิดถึงฟ้าใสมากๆ " แม้น้ำเสียงที่กล่าวจะพยายามให้ราบเรียบ..จันทร์เจ้าก็ลอบถอนใจแผ่ว..ฟ้าใส..เธอจะรู้บ้างมั้ย..หากวันที่เธอจากไป กะแค่..คำว่าคิดถึงเธอ..สำหรับพี่แล้ว..มันน้อยนิดเกินกว่าใจที่เดียวดายจริงๆ ฟ้าใส..เธอคือฟ้าของวันที่สดใส ..ส่วนตัวพี่สิ..เหมือนจันทร์ที่ฉายแสงอย่างเดียวดายในยามค่ำคืน ชีวิตของเราสองคน ..เป็นได้แค่เส้นขนานจริงๆ ไม่มีทางเลย ที่..วันที่ฟ้าสดใสจะมีจันทร์เจ้า และจันทร์เจ้าจะฉายแสงในวันที่ฟ้าสว่างสดใส

" ฟ้าใส..ยังไม่อยากแต่งงาน " ฟ้าใสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย

จันทร์เจ้ามีสีหน้าแปลกใจ คิดว่า ฟ้าใสกำลังอยู่ในความรู้สึกสับสน เหมือนกับผู้หญิงทั่วๆไป ที่กำลังจะแต่งงาน จึงกล่าวเพื่อให้เธอได้รู้สึกดีขึ้น

" ในชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง คงจะมีไม่บ่อยครั้งหรอก ที่จะมีผู้ชายที่ดีพร้อมเข้ามาในชีวิต พี่ไม่อยากให้ฟ้าใสต้องกังวลใจมากมายอะไร ฟ้าใสตัดสินใจแล้ว

พี่เอง..ก็ขอยินดีด้วย จากใจจริง..พี่ขอ.. " จันทร์เจ้าระบายลมหายใจ กล่าวต่อ " ขอเป็นคนที่..มองดูฟ้าใสอยู่ข้างหลัง และภูมิใจ ที่เห็นฟ้าใสได้ดีในชีวิตวันข้างหน้า.." จันทร์เจ้ามองฟ้าใสด้วยสายตาที่ล้ำลึกจากหัวใจ แล้วพูดต่อ " ในทุกๆวินาที ในชีวิตวันข้างหน้าของฟ้าใส พี่จะมีหัวใจ..ที่คอยเป็นกำลัง คอยห่วงใยฟ้าใสอยู่ตรงนี้..ตลอดเวลา "

ฟ้าใสนิ่งอึ้งในใจ วาจาที่จันทร์เจ้ากล่าวฟังดูแล้วเหมือนอบอุ่น แต่..ในความรู้สึกของฟ้าใส เหมือนเธอยืนเดียวดายอยู่ในลมหนาว ที่สะบัดพัดมาครั้งไร ก็บาดผิวกายและหัวใจให้เยียบเย็น..

" งั้น.. แค่หมั้นไปก่อน..ได้มั้ยคะ ? " ฟ้าใสต่อรอง ความรู้สึกของเธอ..เหมือนถูกจันทร์เจ้าผลักไส แต่..เธอยังใจหายที่จะไป ที่ทำได้ตอนนี้ จึงขอแค่..ให้ได้ยืดเวลาและสถานการณ์ออก เท่าที่ทำได้ ..ให้มากที่สุด เธอไม่สนใจคำพูด ว่า..จะห่วงใยและเป็นกำลังใจ..อะไรนั่นของจันทร์เจ้าหรอก เธอไม่ได้อยากได้สิ่งเหล่านั้น ฟ้าใส..อยากเป็นคนที่ได้อยู่ใกล้ๆ และเป็นคนที่ได้รักจันทร์เจ้าอย่างอิสระ..เท่านั้นก็พอ

" หมั้นหรือ ? " จันทร์เจ้าทวนถาม มองหญิงสาวอย่างยากเข้าใจ ก็ในเมื่อฟ้าใสตัดสินใจแล้ว..แต่ กลับทำเหมือนลังเล

" ค่ะ " ฟ้าใสก้มหน้าตอบ เธอยังไม่อยากเป็นของใครคนอื่น ก็..ฟ้าใส..อยากเป็นของคุณจันทร์เจ้าคนเดียว..

" เรื่องนี้..ฟ้าใสต้องคุยกับนเรศดู พี่คิดว่า..นเรศคงตามใจฟ้าใส " จันทร์เจ้าบอก มองเห็นสีหน้าของฟ้าใสดูอิดโรย จึงลุกไปจับมือของฟ้าใสให้เธอยืนขึ้น โอบบ่าพาฟ้าใสไปที่ประตู " ฟ้าใสดูเหนื่อยๆ พี่จะพาไปส่งที่ห้อง "

ฟ้าใสรับคำง่าย ลอบมองข้างๆใบหน้าของจันทร์เจ้า มีคำถามเกิดขึ้นมากมายในใจ..หากแม้นว่า จันทร์เจ้าไม่มีหัวใจให้ใครอื่น จันทร์เจ้ายังจะปล่อยให้ฟ้าใสแต่งงานกับคนอื่นอยู่หรือเปล่า อยากรู้นัก..ว่าจันทร์เจ้าเคยรู้สึกสักนิด..ถึงคำว่าสูญเสียเธอบ้างไหม ฟ้าใส..คนที่มีความสัมพันธ์ล้ำลึกกับคุณจันทร์เจ้า..มากกว่าแค่..คนข้างๆตัว

ฟ้าใสเดินเข้ามาในห้อง หันไปมองสบตากับจันทร์เจ้าที่ยืนอยู่หน้าประตู ฟ้าใสอดไม่ได้ ที่จะผวาเข้าไปกอด ไม่สนใจว่าจันทร์เจ้าจะคิดเช่นไร ฟ้าใสได้กอดวันนี้ แล้วไม่รู้ว่า..จะได้กอดอีกมั้ย ฟ้าใสกัดริมฝีปากหลับตาแน่น..ก็แค่..พยายามหยุดน้ำตาที่กำลังไหล..อยากให้ความรู้สึกทั้งหมดมันถ่ายทอดออกมาจากอ้อมกอด..รัก ห่วงหา อาวร..

จันทร์เจ้ากอดตอบฟ้าใส ก้มหน้าลงสูดผมหอมของเธอ กลิ่นกายนี้..ผิวเนื้อนวลนุ่ม..ที่ถวิลหาอยากสัมผัสบ่อยๆ จากวันนี้ไป..จะไม่ใช่ของจันทร์เจ้าอีก..

ในเงาที่มืดมิด
เหมือนเทียนที่จุดหลังเงา
ร้อนใจ..ก็มิอาจบอกใครเขา
ว่ารักเรา..คือรักสีดำ
ความทรงจำที่แสนเศร้า
เพราะรักเรา..คือเงาคู่ขนาน
มิอาจบรรจบพบตลอดกาล
มีเพียงภาพของวันวาน..มิอาจลืม.