" พรุ่งนี้ เราขออนุญาติพาคุณฟ้าใสไปที่บ้าน " นเรศกล่าวสีหน้าระบายแดงเรื่ออายๆ " จะพาเธอไปรู้จักกับคุณพ่อ คุณแม่ "

จันทร์เจ้าก้มหน้ามองพื้น หยักหน้าหงึกๆ ไม่กล่าวกระไร เถอะ..อยากจะทำอะไร ก็ทำไป..ไม่อยากให้มาขออนุญาติอะไรทั้งนั้น เป็นไปได้..ไม่อยากรับรู้อะไรเลย..

เสียงรถเลี้ยวเข้ามาภายในบริเวณบ้าน เป็นรถของหยกสร้อย เธอเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องขนมกล่องใหญ่

" อ้าว.. นเรศ มานั่งคุยกับจันทร์เจ้าตรงนี้เอง มานานแล้วหรือยัง " หยกสร้อยทัก

" ไม่นาน มานั่งคุยเรื่องดีๆน่ะ " นเรศตอบ

หยกสร้อยมองหน้านเรศ เห็นชัดถึงรอยยิ้มอิ่มสุข จึงถาม " เรื่องอะไร ? " แล้วก็ทำหน้าล้อๆ " อย่าบอกนะ ว่า จะแต่งงาน " เธอไม่รู้หรอก แค่ล้อเล่น..

" โห..ทำไมทายถูก " นเรศหัวเราะเบาๆ

" ว้าย..ถูกเหรอ..กับใคร ? "

" คุณฟ้าใส " นเรศยิ้มแก้มแทบปริ ส่วนหยกสร้อยหยุดยิ้ม..หันไปมองจันทร์เจ้าที่นั่งหลุบตามองพื้น

" จันทร์เจ้า " หยกสร้อยเรียก จันทร์เจ้าเหลือบตาขึ้นมองสบตากับหยกสร้อย หยกสร้อยใจวาบ..เมื่อเห็นความเศร้าลึกในแววตาคู่นั้น ความคุ้นเคยตั้งแต่เด็ก ..จันทร์เจ้ามิอาจปิดบังความรู้สึกของตนกับหยกสร้อยได้

" ฟ้าใสจะแต่งงาน ? " เหมือนๆ กับว่า หยกสร้อยกำลังย้ำถาม คำนี้กับจันทร์เจ้า แต่..ลึกลงในความหมายนั้น คือ..ความรู้สึกของเธอล่ะ ?

" ใช่..ฟ้าใส กับ นเรศ " คำตอบ..เหมือนตอกย้ำ เตือนใจตนเอง

หยกสร้อยอึ้งอึดใจ ก่อนปรับสีหน้ายิ้มแย้มกับนเรส แล้วกล่าวกับเขา " ดีใจด้วยนะ "

" ขอบใจ " นเรศตอบ " เราเองก็อยากให้หยกสร้อยช่วยเป็นผู้แนะนำ ว่า เราต้องทำไงบ้าง หยกสร้อยเป็นคนคล่องเรื่องการติดต่ออะไรๆต่างๆ "

" ได้ ยินดี " หยกสร้อยรับปาก ทั้งเธอ จันทร์เจ้า และนเรศ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ เมื่อครั้งที่คุณแม่ของจันทร์เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ท่านก็เคยพาหยกสร้อย และจันทร์เจ้า ไปที่บ้านนเรศบ่อยๆ เพราะท่านเป็นเพื่อนกับคุณพ่อ คุณแม่ของนเรศ

หยกสร้อยลอบมองจันทร์เจ้าอย่างกังวล จันทร์เจ้าสบตากับหยกสร้อยแว่บนึง เห็นแววห่วงใยของหยกสร้อย จึงพยายามหักใจ กล่าวกับนเรศ

" เรายินดีกับนายนะ นายเป็นคนดี เรามั่นใจว่า..นายสามารถจะทำให้ฟ้าใสมีความสุขได้ "

" เราจะดูแลฟ้าใสอย่างดีที่สุด " นเรศรับรองแข็งขัน

" เราเอง..ก็เชื่อเช่นนั้น.." จันทร์เจ้าตอบรับ

หยกสร้อยมองจันทร์เจ้าอย่างเข้าใจ แม้ว่า..เธอจะใจหาย ที่เห็นลูกพี่ลูกน้องที่เธอรัก ต้องคอยเก็บกดความเจ็บปวดชอกช้ำ แต่..เธอก็คิดว่า จันทร์เจ้าได้ตัดสินใจดีแล้ว และ เธอก็คิดว่า..นี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้อง

ทั้งสามนั่งคุยกันจนหัวค่ำ จันทร์เจ้าจึงชวนนเรศ และหยกสร้อยไปที่ห้องอาหาร เพื่อที่รับประทานอาหารค่ำด้วยกัน

..หลังจากที่ไม่ได้พบจันทร์เจ้าซึ่งๆหน้ามาหลายวัน ฟ้าใสก็อดใจเต้นไม่ได้ ที่วันนี้..เธอได้นั่งทานอาหารเย็นข้างๆจันทร์เจ้า หยกสร้อยและนเรศพูดคุยกันสนุกระหว่างมื้ออาหาร นเรศเจริญอาหารยิ่ง อะไรๆก็อร่อยไปหมด ส่วนจันทร์เจ้า และฟ้าใสตรงกันข้าม ทั้งสองทานอาหารแบบฝืดๆคอ สนทนาน้อยมาก

บ่อยครั้งที่ฟ้าใสแอบลอบมองดูจันทร์เจ้า รู้สึกผิดหวังที่จันทร์เจ้าดูไม่ค่อยสนใจเธอเลย ฟ้าใสได้แต่กลืนความเจ็บลึกไว้ในใจ หลังอาหารค่ำ ทั้งหยกสร้อย และนเรศลากลับในเวลาเดียวกัน

จันทร์เจ้าแยกตัวขึ้นห้องนอนไป ส่วนฟ้าใสอยู่ดูแลให้เด็กรับใช้ทำความสะอาดห้องอาหาร จนทุกอย่างเรียบร้อย เธอจึงกลับขึ้นห้องนอน

เดินมาถึงหน้าประตูห้อง ก็อดไม่ได้ ที่จะหยุดมอง..ไปที่ประตูห้องนอนของจันทร์เจ้า ยืนนิ่ง..พะวง..ลุ่มลึก..หม่นหมอง ใจหนึ่ง..ร่ำๆ อยากจะเคาะประตูห้องของจันทร์เจ้า คิดๆ หาเหตุผลที่อยากจะพบ นึกไปนึกมา ก็รู้สึกว่าตนเองคิดมากเกินไป เพราะ แต่ไหนมา เธอมักจะยกเครื่องดื่มเข้าไปให้จันทร์เจ้า และถามไถ่ เผื่อๆว่า จันทร์เจ้าจะมีอะไรอยากให้เธอทำ เพียงแต่หลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ฟ้าใสไม่ได้ไปพบจันทร์เจ้าเหมือนก่อนๆ

ฟ้าใสเดินเข้าห้องนอนตนเอง แล้วออกไปเมียงมองที่ระเบียงด้านนอก เห็นไฟในห้องจันทร์เจ้ายังเปิดสว่าง ..จันทร์เจ้ายังไม่หลับ

ฟ้าใสออกจากห้องนอนของตนเอง ไปยืนที่หน้าประตูห้องนอนของจันทร์เจ้าอีกครั้ง ยกมือทำท่าจะเคาะประตู แล้วก็ชะงัก..เปลี่ยนใจ คิดลังเล อย่างที่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน เกรงว่าจะรบกวนจันทร์เจ้า แล้ว..จันทร์เจ้าจะไม่พอใจ ฟ้าใสกลัวจะเห็นสายตา ที่อาจแสดงอารมภ์หงุดหงิดจากคนที่เธอรัก หรือ..หากว่าจันทร์เจ้ากำลังทำงาน หรือ..กำลังพักผ่อน..กำลังคิดถึงใครอยู่ ฟ้าใสคิดไปต่างๆนาๆ กลัวว่า คุณจันทร์เจ้าจะโกรธ หากเธอเข้าไปกวนใจ..

แต่ว่า..ฟ้าใสมีเรื่องอยากจะคุย อยากจะถาม เรื่องที่กวนอยู่ในหัวใจ จนแทบกินไม่ได้..นอนไม่หลับ ทรมานมาหลายวัน..

มีแต่คืนนี้..ที่คุณจันทร์เจ้าไม่ได้ออกไปไหน หรือ..บางที..เธออาจจะตั้งใจออกไปตอนดึกๆ แต่ว่า..ขณะนี้..จันทร์เจ้าอยู่ที่นี่ ตรงนี้..แค่ประตูห้องคั่น ฟ้าใสก็จะได้เห็นหน้าใกล้ชิด อยากจะพูด..อยากจะคุย..ให้สมกับที่..รอคอยด้วยใจที่กระสับกระส่าย มาหลายวัน.. ฟ้าใสกลัวว่า ถ้าเธอไม่กล้าตอนนี้..บางที..อาจจะไม่มีโอกาศอีกเลย

คิดได้ย่างนี้ ฟ้าใสจึงตัดสินใจเคาะประตู รอสักพักด้วยใจเต้นระทึก..หวาดหวั่น กังวลอย่างที่สุด..และแล้ว เสียงถอดสลักกลอนก็ดังคลิ๊ก ประตูเปิดกว้างออก จันทร์เจ้ายืนอยู่ตรงหน้าฟ้าใส ไม่มีใครไหนอื่นอีก ..นอกจาก..คนสองคน..ใจสองใจ..ที่มีอะไรมากมายซ่อนอยู่ในความรู้สึก..

ต่างนิ่ง..ต่างอึ้ง..เจอซึ่งหน้า
แม้สักหนึ่งวาจาหามีไม่
เธอรู้..เธอทำร้าย..ฉันทั้งใจ
ฉันที่ให้..ความภักดี นี้ต่อเธอ
มาได้เจอต่อหน้า ก็ยังรัก
เธอหาญหัก แต่ใจฉัน..มั่นเสมอ
สบสายตา..ตรงนี้ นี่คือ..เธอ
คนที่ฉันรักเสมอ..ไม่เปลี่ยนแปลง