นเรศมาส่งฟ้าใสที่บ้านในช่วงเย็น และรอพบจันทร์เจ้า ซึ่งจันทร์เจ้ากลับเข้าบ้านหลังจากนั้นไม่นานนัก และทั้งสองก็นั่งคุยกัน โดยที่ฟ้าใสหลบเลี่ยงเข้าไปอยู่แถวครัวหลังบ้าน ช่วยพวกข้างในจัดแจงเรื่องอาหารเย็น เพราะจันทร์เจ้าสั่งบัวขาวให้จัดเผื่อนเรศด้วย

เรื่องที่นเรศพูดคุยกับจันทร์เจ้า ก็คือ เรื่องระหว่างฟ้าใสกับเขา อีกสี่เดือนเท่านั้น นเรศก็จะเดินทางไปสหรัฐอเมริกาแล้ว เขาบอกจันทร์เจ้าตรงๆว่า เขาจะขอฟ้าใสแต่งงาน

" แล้ว..ฟ้าใสว่ายังไง ? " จันทร์เจ้าถามเสียงเบา รู้สึกอยู่ๆ ก็เหมือนจะไม่มีเสียงขึ้นมา ในใจหวิวๆ หวาดหวั่น กลัวกับคำตอบ

" คุณฟ้าใสบอกว่า..แล้วแต่คุณจันทร์เจ้าจะเห็นดีด้วยหรือไม่ " นเรศตอบ เขาไม่คิดอะไรมาก กับคำพูดของฟ้าใส เขาคิดว่า เพราะเธอหัวอ่อน และเชื่อฟังจันทร์เจ้า นเรศดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มสุขใจระบายที่ริมฝีปาก พร่ำพูดต่อ " เรามั่นใจตั้งแต่แรกแล้ว ว่าคุณฟ้าใสจะไม่ปฏิเสธเรา " ..นเรศถือทึกทักเอาเองว่า การที่ฟ้าใสไม่กล่าวคำว่า..ไม่ นั่นก็คือการที่เธอยอมรับในตัวเขา

อันที่จริงแล้ว นเรศหาได้มีเจตนาที่จะพูดทำร้ายจิตใจของจันทร์เจ้าไม่ เขาไม่รู้เลยจริงๆว่า จันทร์เจ้าต้องรู้สึกเจ็บแค่ไหน กับคำพูดที่แสดงออกอย่างมั่นอก มั่นใจในตัวฟ้าใสของเขา นเรศก็เป็นแค่..ผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังมีความสุขในความรัก มองอะไรก็สวยสดงดงาม ได้ยินได้ฟังอะไร ก็คิดว่า..ใช่ ทุกเรื่อง

เขาหารู้ไม่ ว่า..ฟ้าใสไม่ได้อยู่ในสภาวะที่เป็นตัวของตัวเองสักเท่าไหร่ เขาลืม..ที่จะสังเกตุถึงความผิดปกติของเธอ เขากำลังจมอยู่ในความสุข และเต็มไปด้วยความหวัง เขาจึงมองไม่เห็นความทุกข์ระทมที่ซ่อนอยู่ในใจของหญิงสาวที่เขารัก เขาหารู้ไม่ว่า..แม้แต่คำตอบที่ฟ้าใสให้กับเขา เธอก็ตอบมันออกมาด้วยหัวใจที่เบาโหวงและเลื่อนลอย..ใจของฟ้าใสขณะนี้ เปรียบเสมือนกับเรือลำน้อยที่เคยผูกเกาะอยู่กับเสาหลัก เคยลอยลำอยู่ตรงนั้นอย่างมีความสุข แต่แล้ว แค่..เมื่อคืนที่ผ่านมา เชือกเส้นที่ผูกนั้นก็ขาดสะบั้น เรือน้อยกลับลอยเคว้ง แม้จะมองหาหลักเดิมที่เคยเกาะ ก็มองหาไม่เห็น เรือน้อย..โดดเดี่ยว เผชิญพายุเพียงลำพัง จะร้องไห้ร้องหา..แต่ก็จากเสาหลักนั้นมา..ไกลซะแล้ว..

" คงจะ.." จันทร์เจ้ารู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกลำคอ คำพูดแต่ละคำ..มันช่างเค้นออกมาแสนยากเย็น.. " แปลได้ว่า..เค้าไม่ปฏิเสธ.." จันทร์เจ้าพูดต่อ เหยียดยิ้มที่มุมปาก หัวใจเจ็บวาบ " ถ้าอย่างนั้น..เราเองก็ไม่มีสิทธิ์อะไร ที่จะไปปฏิเสธให้เค้า.." จันทร์เจ้าพูดถึงฟ้าใส..เค้า..คนที่เริ่มจะจาก..แล้วจริงๆ ..

" คนดีๆอย่างนาย..ฟ้าใสเลือกไม่ผิด " จันทร์เจ้าหลุบตาซ่อนรอยหมองเศร้า อยู่ๆ คนใจแข็ง..ก็อยากร้องไห้.. แต่ก็ยังกล้ำกลืนฝืนกล่าวต่อ

" นายต้องไปพูดกับพี่สาวของฟ้าใสด้วย ขออนุญาติพี่เค้า ไม่ใช่กับเรา "

" งั้น..เราขอถือโอกาศนี้ ขออนุญาติจันทร์เจ้าให้ฟ้าใสได้ลางานอาทิตย์หน้า เราจะพาเธอไปหาพี่สาวที่เชียงราย จะได้ขอสู่ขอกับพี่เค้าซะเลย " นเรศกล่าวอย่างมีความสุข เค้าวางแพลนทุกอย่างไว้อย่างสวยงาม

จันทร์เจ้าพยายามคุมอารมภ์ และสีหน้าอย่างเต็มที่ เก็บท่าทีภายนอกให้ดูสงบ พยายามซักถามนเรศด้วยน้ำเสียงฝืนทำปกติ

" ตั้งใจ..จะจัดงานเมื่อไหร่ ? "

" ถ้าไม่มีอะไร ทุกอย่างราบรื่น ก็..อีกสองเดือนข้างหน้า " นเรศบอก รู้สึกเขินๆในใจ สีหน้าระเรื่ออิ่มเอิบ

" ไวจัง " จันทร์เจ้าอดที่จะอุทานเบาๆ ไม่ได้ หัวใจที่หนักๆ..ตกวูบ

นเรศหัวเราะเบาๆ สารภาพว่า " อันที่จริงแล้ว เราได้วางรายการต่างๆ ไว้เรียบร้อยหมดแล้ว เกริ่นๆบอกไว้กับทุกคนที่บ้านแล้ว เราแค่รอคำตอบจากคุณฟ้าใส และจันทร์เจ้าเท่านั้น สำหรับพี่สาวของคุณฟ้าใส คุณฟ้าใสบอกว่า เธอเป็นคนใจดี เราว่าคงไม่มีปัญหาอะไร "

..ใจดี..จันทร์เจ้าทวนคำนี้ในใจ นี่..ฟ้าใสบอกกับนเรศเช่นนี้ คงจะช่วยกับปลอบ ..คลายความกังวลใจให้นเรศ เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องไปสู่ขอพูดคุยกับรุ่งฟ้า..พี่สาวของฟ้าใส

อันที่จริงแล้ว..ที่นเรศพูดถึง ก็คือ ครั้งนานมาแล้ว ที่ฟ้าใสเคยเล่าให้ฟัง ถึงบ้านที่เธอจาก ก่อนที่จะมาอยู่กับจันทร์เจ้า..

อยู่ๆ จันทร์เจ้าก็รู้สึกปวดหัวหนึบขึ้นมา เผลอยกมือขึ้นคลึงขมับ

" จันทร์เจ้า..ไม่สบายเหรอ ? " นเรศมองเพื่อนอย่างห่วงใย

" เปล่า " จันทร์เจ้าตอบเสียงอ่อนมาก สบสายตาของนเรศที่มองอยู่อย่างกังวล จึงฝืนยิ้ม กล่าวต่อ " สงสัยเพราะใช้สายตามากเกินไป.." ตอบปัดๆไป เพื่อไม่ให้นเรศสงสัย เพราะรู้ตัวดี ว่า ณ.เวลานี้ หัวทั้งหัว..มันเครียดแค่ไหน การที่ต้องทน..ฟังเรื่องที่ฟ้าใส กำลังจะจากไป ถึงแม้ว่า..เมื่อหลายวันที่ผ่านมา ตนพยายามเหินห่างกับฟ้าใส เพราะอยากให้โอกาสเธอได้ตัดสินใจ จันทร์เจ้าไม่อยากได้ชื่อว่า เป็นผู้ฉกโอกาศ ..เพียงเพราะว่า ได้เธอมาไว้ในกำมือ.. แต่..ณ. เวลานั้น ไม่เคยคาดคิดว่า เหตุการณ์ต่างๆ จะเปลี่ยนผันได้ไวถึงเพียงนี้..

นเรศมองจันทร์เจ้าอย่างเห็นใจ กล่าวจริงใจ

" จันทร์เจ้าทำงานหนักเกินไปจริงๆ อันที่จริงแล้ว ..เราก็รู้สึกไม่ค่อยดี ที่เราจะเอาคุณฟ้าใสไปจากจันทร์เจ้า "

" เอ๊ะ ? " จันทร์เจ้ามีสีหน้าสงสัย..นเรศกำลังพูดอะไร

" เพราะว่า คุณฟ้าใสช่วยผ่อนงานหนักๆ ของจันทร์เจ้าได้น่ะสิ เราพาคุณฟ้าใสเมื่อไหร่ จันทร์เจ้าก็ต้องลำบาก หาคนใหม่มาทำงาน "

จันทร์เจ้าค่อยคลายเครียดในสีหน้า ฝืนยิ้ม กล่าวตอบ " เรื่องเล็กน้อย อย่ากังวลเลย "