" เราอยากเตือนอะไรสักอย่าง " กุหลาบพูดขึ้น " จะหักไม้ด้วยมือ ก็ต้องหักทีละน้อย หักทันทีทั้งกำ..จะเจ็บมือเปล่าๆ .. หากนายต้องการตัดขาดกับฟ้าใส ก็อย่าหักหาญรุนแรง ค่อยๆทำ อย่างนุ่มนวล จะได้ไม่หักอย่าง..ที่ต้องมีใครเจ็บ "

กุหลาบเห็นจันทร์เจ้านิ่งฟัง จึงพูดต่อ " เราคิดว่า นายควรหาโอกาศดีๆ พูดคุยกับฟ้าใสให้เข้าใจ บอกเธอไปตรงๆ จะดีกว่าที่มานั่งหลบหน้ากัน เพราะที่สุดแล้ว มันก็คือการทำร้ายความรู้สึกซึ่งกันและกัน ไปบอกกับฟ้าใสตามตรง ว่าทุกสิ่งที่จันทร์เจ้าทำ ก็เพื่อฟ้าใส "

" เราก็คิดเช่นนั้นอยู่ ว่าเมื่อถึงเวลาก็ต้องพูด แต่ตอนนี้ พูดยากเหลือเกิน " จันทร์เจ้าบอกกับกุหลาบด้วยน้ำเสียงหนักใจ

" ยังไง ก็พยายามพูดก่อนที่เค้าจะจากไปก็แล้วกัน ..พูด..ก่อนที่จะไม่มีโอกาศได้พูด " กุหลาบเตือน

จันทร์เจ้าถอนใจหม่นหมอง คำว่า..เขาจะไป..มันเสียดแปลบเข้าไปในหัวใจ..

ฟ้าใสเลิกล้มที่จะคอยจันทร์เจ้ากลับบ้านดึก เธอกลับขึ้นห้องนอนของตนเอง ปิดประตู ดับไฟนอนร้องไห้อยู่บนเตียง มีเสียงโทรศัพท์ดัง ฟ้าใสไม่ยอมรับ ..เรียกดังไปสักพัก จึงถูกตัดเข้าเครื่องบันทึกเสียง มีเสียงนเรศพูดอัดขึ้นมาว่า " ฟ้าใส..นี่ผม นเรศนะ ขอโทษที่โทรมาดึกมาก เพราะผมเพิ่งกลับจากงานเลี้ยง แต่..จะบอกกับคุณว่า พรุ่งนี้วันหยุด ผมจะแวะมาหาตอนเช้า อยากจะชวนคุณไปเที่ยว แล้วเราค่อยคุยกันอีกทีนะครับ "

ประโยคของนเรศเหมือนจะผ่านหูเลยไป เพราะตอนนี้ ..ใจของฟ้าใสนึกถึงแต่จันทร์เจ้า นึกถึงคำบอกเล่าของกุหลาบเมื่อกี้ คิดๆไป สร้างมโนภาพเองต่างๆนาๆ ..เด็กสาว ชื่อ วรรณวิไล..คงจะน่ารัก น่าชิดใกล้..เคยเป็นถึงนางแบบ คงสวย คงดูดี เด็กสาวคนนี้..ได้ทำงานใกล้ชิดคุณจันทร์เจ้าทุกวัน หลังเลิกงาน..ยังได้ออกไปทานข้าวกับคุณจันทร์เจ้า แล้วเอาตัวคุณจันทร์เจ้าไปอยู่ด้วยตั้งนาน ..ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า..ทั้งสองสนิทสนมกันมากแค่ไหน ฟ้าใสอึ้งคิดอัดอั้นในอก..ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ช่างรวดเร็วเหลือเกิน ฟ้าใสสงสัยเหลือเกิน ว่าทำไม..คนเรา เวลาที่ลืมกัน ช่างลืมได้รวดเร็วนัก จน..คนที่ถูกทอดทิ้ง ..ทำใจไม่ทันจริงๆ

เจ็บครั้งนี้ มันลึกร้าวไปทั้งหัวใจ จนอยากจะถามตัวเองว่า นี่หัวใจยังทนอยู่ได้ยังไง จะร้องไห้สักแค่ไหน ก็ไม่อาจลบความเจ็บทั้งหมดออกไปได้ ยิ่งร้อง..ก็เหมือนกับว่า ยิ่งตอกย้ำความเจ็บให้ร้าวลึกลงไปกว่าเดิม..

ฟ้าใสกอดหมอน นึกถึงรอยยิ้มเก๋ แววตาระยิบคู่นั้นของคุณจันทร์เจ้าที่มองเธอ ฟ้าใสรู้สึกเหมือนจะขาดใจซะให้ได้ น้อยใจ..ทำไมอยู่ๆ ก็มาลืมกันง่ายๆ เมื่อก่อน..คืนวันไม่เคยห่าง ฟ้าใสทำใจรับไม่ได้จริงๆ

ฟ้าหมอง..เมฆหม่น

เจ็บหนาวจน..จับหัวใจ

แล้วเธอ..ไปอยู่ไหน

อยู่กับใคร..จึงลืมกัน

ฟ้าใสร้องไห้ จนเพลีย..หลับไป โดนที่ไม่มีทางรู้ว่า จันทร์เจ้ากลับมาถึงบ้านแล้ว และกำลังมายืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนของเธอ..

จันทร์เจ้ายืนก้มหน้านิ่ง นึกอยากจะเคาะเรียกฟ้าใส แต่แล้ว..ก็ยั้งใจเอาไว้ นึกแสนห่วง..ว่า..ฟ้าใสจะเสียใจไหม กับเรื่องที่จันทร์เจ้ากุขึ้นมา จันทร์เจ้ารู้สึกหนักหน่วงเจ็บร้าวในหัวใจ ห่วงใย..แต่..ที่ทำได้ ก็เพียงแค่ ..ยืนพิงประตูห้องนอนของเธอ แล้วส่งใจ..ไปปลอบโยน..

รุ่งเช้า..นเรศมารับฟ้าใส ตามที่โทรศัพท์มาบอกเอาไว้เมื่อคืน ฟ้าใสไม่ได้ปฏิเสธที่จะไปกับนเรศ แม้ว่าในขณะนี้..เธอกำลังไม่มีความสุข ฟ้าใสอยู่ในความรู้สึกก้ำกึ่ง ที่อยากพบหน้าจันทร์เจ้า กับ..เจ็บปวดใจที่จะเห็นหน้าจันทร์เจ้า เธอบอกกับนเรศว่า ไม่ต้องรอพบจันทร์เจ้า เพราะจันทร์เจ้ากลับบ้านดึกมากเมื่อคืน

" ผมเองก็ห่วงจันทร์เจ้านะ ระยะนี้ทำไมเที่ยวหนักจัง ลำพังงานก็ไม่มีเวลาพักผ่อนเท่าไหร่ ทำไมไม่ห่วงสุขภาพตัวเองบ้างเลย " เขามองสีหน้าหมองๆของฟ้าใส รู้สึกว่า เธอก็กลุ้มใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน จึงกล่าวต่อว่า " บางที ถ้าคุณฟ้าใสลองเลียบๆเคียงๆ เตือนจันทร์เจ้าสักหน่อย จันทร์เจ้าอาจจะคิดบ้างนะ ว่า พวกเราห่วงเค้ากันทุกคน "

" ค่ะ ..ฟ้าใสจะลองดู " ฟ้าใสหลุบตามองพื้น เธอไม่อยากให้นเรศเห็นความผิดปกติ

จันทร์เจ้าตื่นมาตอนสายมาก รู้จากบัวขาวว่า นเรศมารับฟ้าใสไปเที่ยวตั้งแต่เช้า จันทร์เจ้ารับฟังด้วยสีหน้านิ่ง ทั้งที่รู้สึกแปลบวูบในใจ..

" เป็นอย่างนี้..ก็ดีแล้ว.." จันทร์เจ้าย้ำในใจ ซ้ำไป ซ้ำมา จันทร์เจ้าเดินไปนั่งที่โต๊ะริมสนาม ลูกบอลสีขาวอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียว จันทร์เจ้าหยิบมันขึ้นมา นึกถึงวันนั้น ที่นเรศมาเตะบอลเล่นกับจักรพงษ์ มีฟ้าใสยืนดูอยู่ข้างสนาม ส่วนตัวจันทร์เจ้านั่งทำงานอยู่ในห้อง บ่อยครั้งที่จันทร์เจ้าเดินมาเมียงมองที่หน้าต่าง เห็นคนทั้งสามดูร่าเริงสนุกสนาน จันทร์เจ้าหวั่นๆใจตั้งแต่ครั้งนั้นเรื่อยมา..หากว่า..ในใจของฟ้าใสเริ่มสนใจนเรศ

จันทร์เจ้ายังไม่เคยลืมภาพที่นเรศจับมือฟ้าใส ยอมรับกับตนเองว่า ครั้งนั้น..อารมภ์หวงเกิดวูบ จนไม่อยากมองแม้แต่ใบหน้าของฟ้าใส กับนเรศ แต่พอเวลาผ่านสักระยะ ก็ค่อยคลายความร้อนในอารมภ์นี้ได้ จากความหึงหวง กลายเป็นความหวาดหวั่น..คิดกลัวกังวลเอาว่า..หากฟ้าใส..มีใจให้นเรศเช่นกัน..

ใช่..ถ้าฟ้าใสมีใจให้นเรศ คนอย่างจันทร์เจ้า ก็ไม่คิดจะเป็นคนกลาง..ขวางใคร..

ช่วงเที่ยงๆ จันทร์เจ้าขับรถออกไปหาจักรพงษ์ที่โรงเรียน จักรพงษ์เริ่มย่างเข้าวัยรุ่น เริ่มติดกิจกรรมที่โรงเรียน กิจกรรมกีฬา มากกว่าจะกลับบ้าน ซึ่งเรื่องแบบนี้ จันทร์เจ้าเข้าใจน้องชายดี และไม่ได้ว่าอะไร

" ติดกีฬาน่ะดีแล้ว ดีกว่าไปติดยาเสพติด ..เพราะกีฬาน่ะยืดชีวิต แต่ยาเสพติดน่ะ บั่นทอนชีวิตเรา " จันทร์เจ้ามักจะบอกน้องชายเช่นนี้บ่อยๆ

ส่วนตัวของจันทร์เจ้าเอง เริ่มรู้สึกว่า พักนี้ สุขภาพของตนไม่สู้จะดีเท่าไหร่ จันทร์เจ้าไม่ได้เที่ยวดื่มเมามายอย่างที่หลายคนเข้าใจ ก็แค่ไปหลบอยู่ตามบ้านเพื่อนๆ จันทร์เจ้าไม่รู้ที่มาของอาการหนักหน่วง..หายใจขัด..ชาวาบที่หน้าอกบ่อยๆ คิดเอาเองว่า คงเกี่ยวกับการที่เหนื่อยเกินไป ..แพ้อากาศ..หรือ..จะเป็นหวัด.. จันทร์เจ้าไม่เคยไปหาหมอ แล้วก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกให้ใครรู้ด้วย..