จันทร์นั่งอยู่แถวที่สองใกล้เวที การแสดงต่างๆกำลังเริ่ม จันทร์เจ้ายกนาฬิกาขึ้นดู อีกสองชุดแสดง ก็จะถึงช่วงการแสดงของฟ้าใส และก่อนที่จะถึงการแสดงของฟ้าใส นเรศก็เดินเข้ามานั่งข้างๆจันทร์เจ้า

" หวังว่าเรามาไม่สายเกินไปนะ " เขาถามจันทร์เจ้า

" ไม่หรอก "

" ขอบคุณมากเลยนะจันทร์เจ้า " นเรศพูด จันทร์เจ้าหันหน้าไปมองเขา เขาจึงพูดต่อ " ที่ซื้อบัตรเผื่อไว้ให้เรา แล้วบอกเรา เรื่องที่คุณฟ้าใสแสดงรำ ถ้าลำพังตัวคุณฟ้าใสเอง คงไม่ยอมบอกเราแน่ "

" ไม่เป็นไร " จันทร์เจ้าตอบสั้นๆ

การแสดงของฟ้าใสเริ่มขึ้น ทุกคนอยู่ในชุดรำฟ้อนเล็บดูสวยงาม ลีลารำดูอ่อนช้อย จันทร์เจ้ารู้สึกยินดีที่ฟ้าใสสามารถรำได้สวยงามเช่นนี้ ฝ่ายนเรศ เขารู้สึกทึ่ง และชื่นชมความสวยของฟ้าใส

จบการแสดงของฟ้าใส จันทร์เจ้าลุกขึ้น แล้วกล่าวกับนเรศ

" เราต้องไปแล้ว มีงานต้องกลับไปทำ นายช่วยอยู่รอ รับฟ้าใสไปส่งบ้านด้วยนะ "

" ทำไมรีบไปจัง " นเรศปรารภ แต่ก็รีบพูดตอบรับอย่างไม่ปล่อยโอกาศ " ไม่ต้องห่วงเรื่องคุณฟ้าใส ให้เป็นหน้าที่เราเอง "

..คำว่า..เรื่องฟ้าใส เป็นหน้าที่เราเอง.. สะดุดใจของจันทร์เจ้าอย่างจัง จนต้องนึกทวนคำนี้ในใจอีกครั้ง รู้สึกเหมือนกับว่า ตนเองต้องเป็นผู้หลีกทาง และปล่อยให้เจ้าของหน้าที่ ..ซึ่งเป็นตัวจริง..เข้ามาแทน

จันทร์เจ้าเดินอย่างใจลอยไปยังรถของตนที่จอดอยู่ รู้สึกใจหาย..ถามตัวเอง..ซ้ำแล้วซ้ำอีก..นี่..เรากำลังทำอะไร จิตใจเริ่มรู้สึกล้าและอ่อนแอ..ลังเล จันทร์เจ้ารู้ตนเองดีว่า ตนเองต้องเข้มแข็งมากกว่านี้ แม้ลึกๆ จะเจ็บและวังเวง เงียบเหงา แต่..จันทร์เจ้าก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า จะปล่อยฟ้าใสไป ให้เธอมีโอกาศ รับสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิต ให้ฟ้าใสไปได้ดี..ได้เป็นคุณหญิง ..สักวันหนึ่ง..คงได้เป็น คุณหญิงของท่านรองเอกอัครราชทูตนเรศ เรืองวรา

จันทร์เจ้าไม่ได้กลับออฟฟิศเลย หากแต่เลี้ยวรถเข้าไปจอดในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ลงจากรถ..ไปนั่งเดียวดายที่เก้าอี้ริมสระบัว หวนนึกคิดไปถึงตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกับฟ้าใส นึกไปถึง..ตอนที่ตนเองเคยแกล้งก่อกวนเธอเล่น ตอนนั้น..ยังไม่คิดจริงจัง แต่รู้ว่า..หญิงสาวรู้จักเรื่องความสัมพันธ์เรื่องพรรณนี้..ความสัมพันธ์ล้ำลึก..ระหว่างเพื่อนหญิง กับเพื่อนหญิง และรู้ว่า..ฟ้าใสแอบชื่นชมตนแค่ไหน ก็..เพียงอยากแหย่..เพราะชอบเห็นเวลาเธออาย และเพราะว่า.. เธอสวยดี

ไม่เคยนึกว่า กาลเวลาที่ล่วงมา จะทำให้ผูกพัน กันและกัน..ล้ำลึก ความอ่อนหวาน อ่อนโยน ที่สำคัญ..ความจริงใจ ความห่วงใย ที่ฟ้าใสมีให้กับตน ทำให้จันทร์เจ้าใจอ่อน..ไม่รู้ตัว ว่าเผลอรัก..ไปเมื่อไหร่ จันทร์เจ้านึกถึงสายตาหวานๆ..ที่มองมาของฟ้าใส..รักและภักดี.. นึกถึงกายนุ่มๆนวลเนื้อที่เคยนอนกอด นึกถึงริมฝีปากอิ่มสวยที่จันทร์เจ้าเคยจูบ..

บัดนี้.. ถึงเวลาแล้ว ที่จันทร์เจ้าต้องทำเพื่อฟ้าใส จันทร์เจ้าคิดว่า ตนเองต้องเข้มแข็ง..ใจแข็ง ต้องพยายามห่างเหินกับฟ้าใส เพื่อเปิดโอกาศให้ฟ้าใสได้ใกล้ชิดกับนเรศมากขึ้น จันทร์เจ้าจะไม่เห็นแก่ตัว..จะไม่ดึงฟ้าใสเอาไว้ ปล่อยเธอไป ให้ได้มีโอกาศเลือกคู่ดีๆ

นเรศ..เป็นคนดี..จริงใจ จันทร์เจ้ารู้ ดูออกว่า นเรศรักฟ้าใสมากแค่ไหน หากว่า ฟ้าใสได้แต่งงานกับเขา จันทร์เจ้าก็หายห่วง

ฝ่ายฟ้าใส เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว พบเพียงแต่นเรศรออยู่คนเดียว พอเธอรู้ว่าจันทร์เจ้ากลับไปแล้ว เธอก็รู้สึกกังวลลึกๆ คิดกลัวแต่ว่า หากจันทร์เจ้าไม่พอใจ กับเรื่องที่เพื่อนๆของเธอ ล้อเธอในห้องแต่งตัว อันที่จริงแล้ว..ลึกๆในใจฟ้าใส เธอมีความรู้สึกรับรู้สัมผัสจันทร์เจ้า ..รู้สึกบางสิ่ง เสมือนกับว่า..จันทร์เจ้ากำลังปลีกตัวห่างจากเธอ เพื่อให้นเรศได้มีโอกาศมาใกล้ชิดกับเธอแทน ความรู้สึกเช่นนี้..ฟ้าใสทำไม่สนใจ ไม่ยอมรับกับมัน และในที่สุด..เธอก็ปัดมันออกจากหัวสมอง เพราะเธอไม่ต้องการให้มันจบลงที่คำว่า..ใช่..

คืนนี้ เป็นคืนวันเสาร์ จันทร์เจ้าออกไปข้างนอกตั้งแต่ตอนสายๆ บัดนี้..เป็นเวลาเกือบตีหนึ่ง จันทร์เจ้าก็ยังไม่กลับบ้านเสียที ฟ้าใสเดินวนเวียนรออยู่ในห้องรับแขกชั้นล่าง หลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ จันทร์เจ้ากลับบ้านดึกทุกวัน จากทุกทีที่เคยฟ้าใสไปที่ทำงานด้วยกัน เดี๋ยวนี้ไม่พาไปด้วยแล้ว งานบัญชีที่เคยแบ่งมาใหฟ้าใสช่วยทำ เดี๋ยวนี้มีน้อยลง เพราะจันทร์เจ้าไม่ค่อยได้พูดคุย หรือเรียกหาฟ้าใสบ่อยๆเหมือนแต่ก่อน และที่จันทร์เจ้ามักจะทำในช่วงนี้ คืออนุญาติให้นเรศมารับฟ้าใสออกไปข้างนอก ไปทานข้าว ดูหนัง ช้อปปิ้ง บางครั้ง..ฟ้าใสรู้สึกเซ็งๆ ..ก็จะยอมไป แต่บ่อยครั้งที่ไม่มีอารมภ์จะไปไหน จึงแค่เพียงต้อนรับ นั่งพูดคุยกับนเรศที่บ้าน ฝ่ายนเรศก็มาหาฟ้าใสที่บ้านบ่อยมากกว่าแต่ก่อน จนฟ้าใสเริ่มรู้สึกเป็นเรื่องปกติที่ต้องเจอกับนเรศ

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น ฟ้าใสถลาเข้าไปรับ ภาวนาให้เป็นเสียงคุณจันทร์เจ้าของเธอ

" ฮัลโหล จันทร์เจ้ากลับมารึยังคะ ? " เสียงผู้หญิงจากปลายสาย