วันรุ่งขึ้น ขบวนทัวร์บ้านไร่ ก็สิ้นสุดการพักผ่อนสุดสัปดาห์ ก่อนที่จะแยกจากกัน นเรศเดินมาพูดกับฟ้าใส

" คุณฟ้าใส อย่าลืมในสิ่งที่ผมพูดนะครับ ผมหวังเหลือเกินว่า ก่อนที่ผมจะต้องเดินทางไปสหรัฐอเมริกา ผมจะได้รับคำตอบที่น่ายินดีจากคุณ "

ส่วนนรินทร์ก็ยังคงร่ำไร กังวลอยู่กับจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าจึงลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนกล่าวด้วยถ้อยคารมที่ ทำให้นรินท์รู้สึกแสนจะท้อใจว่า

" ริน น้องรัก พี่จันทร์เจ้ารักริน เหมือนๆกับที่พี่รักจักรพงษ์เลย ไม่ต้องร่ำไรมากหรอก พี่ๆ น้องๆ กัน เจอกันอีกเมื่อไหร่ก็ได้ บางที..พี่จันทร์เจ้าอาจจะซื้อขนมไปฝาก ไปหารินที่บ้านบ้าง น๊ะ..เป็นเด็กดีนะ "

กลับมาถึงบ้าน จักรพงษ์บ่นอุบกับจันทร์เจ้า และฟ้าใส เรื่องที่ต้องขึ้นไปเตรียมตัวจัดกระเป๋า เพื่อกลับเข้าโรงเรียนในตอนเย็นนี้

" ความสุขนั้น ช่างแสนจะสั้นเหลือเกินนะ พี่ฟ้าใสนะ.." ฟ้าใสกับจันทร์เจ้าอมยิ้ม

" เอาความสุขเก็บไว้เป็นที่ระลึก ไว้คิดถึงก่อนอนที่หอนอน ก็ได้นะน้องเอ๋ย " จันทร์เจ้าแหย่น้อง แล้วตบไหล่น้องเบาๆ กล่าวเร่ง " ไป..รีบไปเก็บกระเป๋าซะ "

" มา..พี่จะไปช่วย " ฟ้าใสจับมือจักรพงษ์ พาเดินไปทางบันไดตึก

เสียงรถคันหนึ่งแล่นเข้ามา เป็นรถคันหรูสีขาวนวล แล่นช้าๆ เข้ามาจอดเคียงข้างรถของจันทร์เจ้า จักรพงษ์ และฟ้าใสหยุดชะงัก หันไปมอง

จันทร์เจ้ายืนกอดอกหลวมๆ อยู่แถวบริเวณรถ สายตาจับจ้องไปยังสตรีสาว ที่เปิดประตูก้าวออกมาจากรถสีขาวนวลนั้น หญิงสาวผู้มา เป็นสตรีร่างบางเล็ก ผิวขาวนวลผ่อง ปากนิด จมูกหน่อย ดูน่ารัก ผมเธอยาวถึงกลางหลัง วัยของเธอไล่เลี่ยกับจันทร์เจ้า เธอยิ้มให้จันทร์เจ้า และ จันทร์เจ้าก็ยิ้มตอบเธอ

" หยกสร้อย ทำไมถึงมาเอาป่านนี้ " จันทร์เจ้าทัก เดินเข้าไปใกล้สตรีสาวผู้นั้น ..ฟ้าใสมองอย่างสงสัยยิ่ง

หยกสร้อยค้อนน้อยๆ กล่าวว่า " ไม่ให้มาตอนนี้ แล้วจะให้หยกมาตอนไหนจ้ะ หยกแวะมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อวาน เด็กๆที่นี่ บอกว่า ยกโขยงไปเที่ยวกับนเรศกันหมด "

จันทร์เจ้าอมยิ้ม ยกมือประสานคาราวะแบบคนจีน " ขออภัยเจ้ ..ขออภัยอย่างยิ่ง ที่ปล่อยให้เจ้มาเก้อ มิได้อยู่ต้อนรับ "

" ไม่ต้องมาเล่นเลย " หยกสร้อยยิ้มขำๆ ค้อนอีกครั้ง ฟ้าใสมองท่าทีที่สนิทสนมของทั้งสองฝ่าย..ก็ยิ่งอยากรู้..สาวน่ารักคนนี้..ใครกัน

จักรพงษ์วิ่งลงจากบันไดหินอ่อน ไปหาหยกสร้อย เรียกเธอเสียงใส " สวัสดีครับ พี่หยกสร้อยคนสวย "

" ว้าย..ปากหวาน งั้น เดี๋ยวเอาขนมที่วางไว้ที่เบาะหลังรถ ไปกินที่โรงเรียนด้วยนะ ซื้อมาฝากเต็มเลย "

หยกสร้อยพูด พลางจับปลายคางของจักรพงษ์อย่างเอ็นดู แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นฟ้าใสที่เดินมายืนเคียงข้างจักรพงษ์

" น้องสาวคนสวยคนนี้ คงจะเป็น น้องฟ้าใสใช่ไหม " หยกสร้อยถามจันทร์เจ้า แล้วปรายตามาทางฟ้าใส

จันทร์เจ้าหันไปมองฟ้าใส ด้วยสายตาที่ภูมิใจเธอ แล้วเดินไปจับมือฟ้าใส พามายืนข้างหน้าหยกสร้อย หันไปบอกกับฟ้าใสว่า

" นี่คือ หยกสร้อย เป็นลูกสาวของคุณป้าวิมล "

ฟ้าใสยกมือไหว้หยกสร้อย หยกสร้อยรีบรับไหว้ ยิ้มให้ฟ้าใส สายตาลอบมอง เห็นความสนิทสนมลึกซึ้ง ระหว่างฟ้าใสกับจันทร์เจ้า ..ไม่แปลกใจเท่าไหร่..แต่ก็ไม่สบายใจเท่านั้น..

" ว่าแต่..หยกสร้อย รู้จักฟ้าใสได้ยังไง คุณป้าเล่าให้ฟังใช่มั้ย ? " จันทร์เจ้าถาม ทั้งสรุปคำตอบเองด้วย

" จ้ะ..คุณแม่เล่าให้ฟัง "

" คุณป้าสบายดี ? "

" ดี.. อยากมาเมืองไทย แต่งานยุ่ง ทิ้งบริษัทมาไม่ได้ "

เมื่ออยู่กันตามลำพังกับจันทร์เจ้าที่โต๊ะริมสนาม หยกสร้อยจับมือจันทร์เจ้า ลูบไล้แขนเธอไปมาเบามือ กล่าวชม " จันทร์เจ้า..เธอน่ะ ..ผิวสวย นุ่มเนียนมากเลยนะ "

จันทร์เจ้ามองหยกสร้อย..แปลกใจ ยิ้มเลี่ยนๆ ดึงแขนออก กล่าวกับหยกสร้อย " เฮ้..อยู่ๆก็มาชม แล้วมาลูบไล้กันอย่างนี้..รู้สึกสยองนะ "

หยกสร้อยเปลี่ยนเป็นเชยคางจันทร์เจ้า ขยับช้าๆ มองพินิจใบหน้า แล้วกล่าว " หน้าตาเธอก็ดี ผิวใส จมูกโด่ง คิ้วสวย ปากสวย เธอน่ะ.งดูใสๆ น่ารักเป็นธรรมชาติ แม้ว่า..ไม่ได้ตกแต่งหน้าตา แต่เธอก็ดูดีมากๆเลยนะ "

จันทร์เจ้ามีสีหน้าสนเท่ห์ จับมือหยกสร้อยที่เชยคางของตนออก ถามอย่างระแวง

" เป็นอะไรน่ะหยก วันนี้..เพี้ยนอะไรขึ้นมา พูดจาเลอะเทอะจัง "

" หยกจะบอกว่า จันทร์เจ้าเป็นคนสวย ถ้าไม่นับกริยาห้าวๆ แล้วเปลี่ยนเป็นอ่อนหวาน นุ่มนวล ก็จะมีผู้ชายมาชอบเยอะแยะเป็นแน่ "

" โอย.." จันทร์เจ้าโอด " พูดตั้งนาน ที่แท้ก็..พูดเรื่องเดิมๆ พอ..พอเลยนะหยก ไม่ต้องมาพูดแบบนี้อีกนะ เราก็พอใจที่จะเป็นของเราแบบนี้ล่ะ " จันทร์เจ้าบอกจริงจัง แล้วพริ้มตาลง ทำท่านึก กล่าวว่า " ถ้า..มีพวกผู้ชาย มาวนเวียนวุ่นวาย..โอย..เราคงรำคาญแทบตาย..แค่นึก..ก็สยอง " จันทร์เจ้าหัวเราะ ทำท่าขนลุก หยกสร้อยหัวเราะตาม ค้อน..แล้วว่า " นี่..ไอ้คำว่าสยองน่ะ ..เว่อร์ไปมั้ง " สักพัก..ก็มองหน้าจันทรเจ้า แล้วพูดอย่างจริงจัง

" ผู้หญิง..ก็เหมือนกับดอกไม้ สวยงาม มีกลิ่นหอม ดูสดชื่น "

จันทร์เจ้ารับฟัง พยักหน้าหงึกๆ เหลือบตาไปมองข้างหลังหยกสร้อย เห็นฟ้าใสกำลังช่วยถือกระเป๋าข้าวของ ของจักรพงษ์มาขึ้นรถ

" เห็นด้วย " จันทร์เจ้าพึมพำ สายตาจับจ้องอยู่ที่ฟ้าใส โดยที่หยกสร้อยไม่มีโอกาศรู้ เพราะนั่งหันหลังจากภาพข้าหน้าที่จันทร์เจ้ากำลังมองอยู่