ฟ้าใสนั่งพับเพียบ บนเสื่อที่นำมาปูอยู่บนโขดหินกว้าง ตรีรักนั่งอยู่ใกล้ๆ กำลังจัดโน่น หยิบนี่ หาของกินให้จักรพงษ์ นเรศไปเดินสำรวจรอบๆ กับไตรรงค์ ฟ้าใสมองด้านหลังของจันทร์เจ้า ที่นั่งขัดตมาดอยู่บนโขดหินข้างหน้า มีนรินทร์นั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ ฟ้าใสมองไหล่ตรงของจันทร์เจ้า เธออยากเข้าไปซบหน้ากับไหล่นั้น และวิงวอนขอให้จันทร์เจ้ายกโทษ อย่าได้เข้าใจเธอผิดๆเลย ฟ้าใสอยากสบตาซึ้งคู่นั้นของจันทร์เจ้า เผื่อว่า อีกฝ่าย..จะได้มองเห็นเข้าไปถึงหัวใจของเธอ ว่า..นอกจากสายตาที่มองจันทร์เจ้าแล้ว ฟ้าใสก็ไม่มีใครอื่นอีก..

นรินทร์กอดแขนข้างหนึ่งของจันทร์เจ้า เอนศรีษะซบไหล่ตรงนั้น ฟ้าใสมองจากด้านหลังคนทั้งคู่ รู้สึกจิตใจร้อนวาบ ..อยาก..จะลุกไปกระชาก ดึงนรินทร์ให้ห่างออกมาจากจันทร์เจ้า แล้ว..ตะโกนใส่นรินทร์ว่า..อย่ามายุ่งกับคุณจันทร์เจ้าของฟ้าใสนะ .. ฟ้าใสรู้สึกตกใจกับความคิดของตัวเองในแว่บนั้น ..ไม่..เธอทำอย่างนั้นไม่ได้..ก็..ใจมันหวง..หวงคุณจันทร์เจ้าเหลือเกิน..

ฟ้าใสทอดถอนใจ..รู้สึกเหมือนตนเอง คือผู้แพ้.. ไม่ใช่แพ้..จากการแก่งแย่ง แต่..แพ้ความอ่อนแอในใจของตนเอง ตอนนี้..เธออยากร้องไห้ ร้องอย่างฟูมฟาย..ร้องออกมาดังๆ ฟ้าใสกดเล็บจิกมือตนเอง..เจ็บมั้ย..ไม่.. ภาพข้างหน้าสายตา..ทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่า ที่เคยได้ยินว่า..เจ็บเหมือนมีดปักที่หัวใจน่ะ..มันใช่เลย ความรู้สึกตอนนี้..รู้ซึ้งคำนั้นจริงๆ ใช่..ความรักที่ต้องการไขว่คว้าครอบครอง คือ..ความเจ็บปวดอย่างที่สุด.. ความรักที่กำลังเห็นคนอื่นเอาไปครอบครอง..มันร้าวหัวใจจริงๆ

ฟ้าใสซึมเศร้าไปทั้งวัน เงียบเหงาจนนเรศรู้สึกเป็นห่วง สอบถามเธอ..เธอก็บอกแต่ว่า ไม่เป็นอะไร

ตกเย็น..กลับมาที่บ้านพักกันแล้ว เหล่าคนงาน ช่วยกันจัดตั้งอาหารปุฟเฟต์ไว้เต็มโต๊ะ มีเวทียกพื้นเตี้ยๆ แคบๆ ที่จัดกันเอง มีนักดนตรีที่เป็นชายหนุ่มคนงานในไร่สองคน นั่งเล่นกีตาร์ แล้วร้องเพลงอยู่

หัวหน้าคนงานมานั่งสังสรรค์ร่วมโต๊ะกับแขก และเจ้านาย คือนเรศ กับนรินทร์ หัวหน้าคนงานสี่คนพูดคุยกับนเรศ มีนรินทร์นั่งฟังด้วยอย่างตั้งใจ

ฟ้าใสมองไปทางจันทร์เจ้า เห็นคุยอยู่กับตรีรัก ไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย ฟ้าใสจึงแยกตัว เดินออกมาจากโต๊ะอาหารอย่างเงียบๆ เข้าบ้านพัก แอบไปหลบยืนอยู่ตรงระเบียงมืดๆ ด้านหลังชั้นสองของบ้านพัก มองเหม่อดูท้องฟ้ายามค่ำคืน คืนนี้ ..พระจันทร์เต็มดวงสวยนัก..สาดแสงสว่างนวลเต็มท้องฟ้า ทำให้ดาวระยิบทั้งหลายต้องหลบแสงไป.. เพราะว่า ดวงจันทร์ฉายแสงนวลเด่น เป็นสง่าแต่เพียงผู้เดียว ฟ้าใสทอดถอนใจหดหู่ ..หัวใจเศร้าสร้อยเดียวดาย

โปรดเถิด โปรดมอง..สบตาฉัน

เธอเย็นชา อย่างนั้น..ฉันใจหาย

จะโกรธกัน จะฆ่ากัน ให้วางวาย

อย่าใจร้าย..เลือดเย็น..เช่นนี้เลย

" ทำไม ..ดวงจันทร์..ถึงได้ไกลเกินเอื้อมนัก.." ฟ้าใสพึมพำ เหม่อมองไกลฟากฟ้า น้ำตาอุ่นๆไหลรินแก้ม

" บางที..ดวงจันทร์ ก็ไม่ใช่ความสุขเพียงสิ่งเดียว สำหรับชีวิตที่อยู่ในโลกของความจริง " เสียงจันทร์เจ้าพูดอยู่ข้างหลัง

ฟ้าใสใจวูบ หันไปมอง จันทร์เจ้าเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ มือจับไหล่บางของฟ้าใส ฟ้าใสผวาเข้ากอดจันทร์เจ้า ใบหน้าซุกที่อกของอีกฝ่าย

" ดวงจันทร์เป็นความสุขสิ่งเดียวของฟ้าใส เมื่อใดที่จันทร์หมางเมิน ..ฟ้าใสรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจนี่มาก " เธอกล่าวพลางสะอื้นเบา

จันทร์เจ้าลูบไล้หลังไหล่ของหญิงสาวอ่อนโยน รอจนเธอหยุดสะอื้น จึงจับบ่าทั้งสองข้างของเธอ ให้ฟ้าใสหันมาเผชิญหน้ากัน แววตาของจันทร์เจ้าที่มองสบตาฟ้าใส มีแววเศร้า และปลอบประโลม..

" เรื่อง..ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นที่นี่ หรือ..บางที..นั่นคือสิ่งที่สมควรจะเกิด เรื่องของความเป็นจริง การดำเนินชีวิตของตัวเอง ให้เหมือนกับ..วิถีทางชีวิตแบบคนทั่วๆไป " จันทร์เจ้านิ่งนิด แล้วกล่าวต่อ " ความรัก..มักจะเกิดขึ้น พร้อมๆกับความฝัน แต่..บางครั้ง..ความรักนั้น เอามายึดถือในการดำรงค์ชีวิตไม่ได้ " จันทร์เจ้ามองหน้าฟ้าใสที่ตั้งใจฟัง จึงพูดต่อ " ความรักของพี่ คือ การปล่อยวาง ในช่วงเวลาที่สมควรปล่อย วางคนที่พี่รัก..ไว้ในที่..ที่ดี เพื่อให้คนที่พี่รัก..ได้มีโอกาศตัดสินใจ หาสิ่งที่ดีกว่า ที่นำมาเพื่อความสุขของเธอ ให้เธอได้สิ่งที่สมบูรณ์ที่สุด ในชีวิต "

จันทร์เจ้าไล้นิ้วเรียว เช็ดน้ำตาให้ฟ้าใสอย่างอ่อนโยน ฟ้าใสกอดจันทร์เจ้าแน่น หน้าซบอกจันทร์เจ้าอีกครั้ง พึมพำสะอื้น

" ความสุขที่สุดของฟ้าใส คือ..ได้อยู่ใกล้ๆคุณจันทร์เจ้า "

" โธ่..ฟ้าใส " จันทร์เจ้าคราง กอดกระชับร่างอุ่นนุ่ม แนบแก้มกับผมสลวย ..นึกสงสาร มิอาจกล่าวใดๆได้อีก..