วันศุกร์สุดสัปดาห์ ทุกคนไปเจอกันที่ไร่พฤกษาไพร เขตจังหวัดสระบุรีในตอนเย็น บรรยากาศที่ไร่ในตอนนี้ ท้องฟ้าเริ่มสลัวๆ อากาศหนาวนิดๆ รอบอาณาบริเวณบ้านที่พัก เป็นลานโล่งกว้าง ลนพัดโปร่ง บ้านพักหลังนี้ เป็นเรือนไม้สักขัดเคลือบมัน กว้างและมีสองชั้น หลายห้องนอน จันทร์เจ้าอยู่ห้องเดียวกับจักรพงษ์ ฟ้าใสได้อยู่ห้องเดียวกับตรีรัก พี่สาวของไตรรงค์

คืนนี้ ..ทางไร่จัดปารตี์บาร์บีคิวต้อนรับแขก มีคนงานในไร่มาสังสรรค์ด้วยหลายสิบคน ที่ลานกว้างตรงกลาง มีกองไฟลุกโชน คนงานเอาหมูแฮมชิ้นโตไปเสียบไม้หมุนย่างอยู่ หลายคนเกาะกลุ่มคุยกันสนุกสนาน บ้างนำดนตรีพวกกลอง กีตาร์ มาร้องรำทำเพลงกันเล่น ฟ้าใสนั่งอยู่กับกลุ่มพวกปิ้งย่าง มีตรีรักนั่งคุยด้วย และจักรพงษ์คอยช่วยหยิบโน่น จับนี่ และช่วยกินด้วย.. จันทร์เจ้านั่งอยู่ที่โต๊ะกับนเรศ และไตรรงค์ นรินทร์เกาะแจอยู่ข้างๆจันทร์เจ้า ไม่ไปไหน

ฟ้าใสเหลือบมองดูจันทร์เจ้า เห็นกำลังทำท่าคุย เล่าเรื่องอะไรสักอย่างที่น่าจะถูกใจคนฟัง เพราะทุกคนตั้งใจฟัง และบางครั้งก็หัวเราะกันครึกครื้น จันทร์เจ้าไม่ได้มองมาทางฟ้าใสเลย หากมีแต่นเรศคอยมองมาทางฟ้าใส ฟ้าใสก็พยายามหลบเลี่ยงที่จะสบตาเขา

วันรุ่งขึ้น นรินทร์ลากจันทร์เจ้า ขับรถออกไปจากไร่แต่เช้า บอกกับทุกคนว่า จะไปหาซื้อของที่ตลาด

นเรศชวนฟ้าใสออกไปเดินเล่น ฟ้าใสพยายามชวนจักรพงษ์ออกไปด้วย แต่จักรพงษ์มัวสนใจอยู่กับว่าว ที่ลุงคนงานของไร่เอามาให้เล่น ฟ้าใสจึงจำใจต้องไปกันเรศสองคน เพราะเธอไม่มีเหตุผลอันใดที่จะปฏิเสธเขา

" คุณฟ้าใสชอบที่นี่มากไหมครับ ? " นเรศชักชวน เริ่มเหยาะเท้าอยู่กับที่

" วิ่งเหรอคะ ? " ฟ้าใสทำตาโต ถามให้แน่ใจ

นเรศวิ่งนำไปสามสี่ก้าว พลางตะโกนบอกฟ้าใส " เร็วเข้า ..ผมนำหน้าแล้วนะ "

ฟ้าใสยิ้ม ..วิ่งตามเขาไป..

ทั้งสองมาหยุดพักเหนื่อยที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทาง ข้างหน้าสายตาเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี ไกลออกไปมีฝูงวัวหนึ่งฝูง ชายหนุ่มคนหนึ่งของไร่ยืนคุมวัวอยู่

นเรศสะบัดผมที่เริ่มชื้นพราวเพราะเหงื่อ ดวงตาเข้มมองไปไกลยังเนินเขาลิบๆ ริมฝีปากได้รูปแย้มยิ้มสุขใจ เขากล่าวโดยไม่หันมามองหน้าฟ้าใส

" วันนี้ ผมมีความสุขที่สุดเลย "

ฟ้าใสเหลือบมองใบหน้าด้านข้างที่เหมาะเจาะได้รูปของชายหนุ่ม กล่าวสั้นๆ " ดีแล้วค่ะ "

" โดยเฉพาะตอนนี้ มีคุณอยู่ใกล้ๆ " นเรศตัดสินใจพูดด้วยใจไหวๆ เขาหันมามองฟ้าใส ด้วยสายตาลึกซึ้ง ฟ้าใสหยุดยิ้ม มองเขาด้วยสายตาฉงน

" ฟ้าใส..ผมมีเรื่องจะบอกกับคุณ " นเรศกุมมือเธอ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ฟ้าใสดึงมือหลุดจากการเกาะกุมอย่างช้าๆ สุภาพ มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เข้าใจ บอกปัด

" เอาไว้วันหลังดีกว่านะคะ " กล่าวจบ ..เธอทำท่าจะลุกขึ้น แต่ชายหนุ่มรวบมือบางนุ่มนิ่มของเธอไว้อีกครั้ง

" ได้โปรด ..ผมไม่มีเวลามากนัก " แววตาของเขาอ้อนวอน ฟ้าใสอึกอัก แต่ก็นิ่งรับฟัง " ปลายปีนี้ ผมต้องย้ายไปประจำที่สถานทูตไทยที่สหรัฐอเมริกา "

" ปลายปีนี้หรือคะ ? " ฟ้าใสพึมพำ

" ใช่ ..แล้วผมก็หวังว่า จะมีคุณไปกับผมด้วย " นเรศรู้สึกโล่งอก ที่เขาสามารถพูดออกไปได้ ภายในใจของเขา เปี่ยมด้วยความหวัง ที่จะได้รับการตอบรับจากฟ้าใส

หญิงสาวไม่ได้สบตาชายหนุ่ม เธอมองไกลไปยังทิวทัศน์ข้างหน้า ..ครุ่นคิดเข้าใจในความหมายของนเรศ ..เขากำลังขอเธอแต่งงาน นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ฟ้าใสจะบอกกับเขาอย่างไรดี ว่าเธอไม่อาจแต่งงานกับเขาได้ ฟ้าใสลำบากใจยิ่งนัก เขาเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ เธอไม่อยากทำให้เขาต้องเสียใจ

ฟ้าใสมองนเรศด้วยสายตาที่อ่อนโยน..เชื่อมโศก ยอมรับว่า เขาเป็นชายหนุ่มรูปงาม ความรู้สูง มีอนาคต หน้าที่การงานดี อยู่ในสังคมชั้นสูง..เขาไม่น่ามาเลือกเธอเลย..

" ฟ้าใสเป็นเพียงผู้หญิงธรรดาคนหนึ่ง คุณไม่น่ามาเลือกฟ้าใส " เธอบอกเขา แล้วกล่าวต่อ " อย่าจริงจังกับฟ้าใสเลยค่ะ "

" ผมรักคุณ " นเรศบอกความในใจ .. " ไม่มีเหตุผลว่า ทำไมถึงรัก ..ความรักไม่มีเหตุผล "

ฟ้าใสนิ่งอึ้ง หลุบตามองพื้น ภาพของจันทร์เจ้าแว่บเข้ามาในใจ ..ถูกแล้ว..ความรักไม่มีเหตุผลเอาซะเลย อยู่ๆ..ก็รัก อยู่ๆ..ก็หลง และ..มันก็ทำให้หัวใจเจ็บปวด เมื่อรู้สึกอยากครอบครอง ฟ้าใสนึกถึงภาพที่นรินทร์จูงมือจันทร์เจ้าอย่างสนิทสนม พากันขึ้นรถออกไปนอกไร่เมื่อเช้านี้

" ฟ้าใสไปไหนไม่ได้ " เธอพูดเสียงเบา ตามองเหม่อไกลลิบ " ฟ้าใสทิ้งคุณจันทร์เจ้าไม่ได้ ต้องคอยดูแล รับใช้เธอ "

นเรศฟังแล้ว ก็ไม่ได้คิดมากอะไร จึงยิ้ม แล้วกุมมือของหญิงสาวที่เขารักขึ้นมาแนบอกเขา

" โธ่..เรื่องแค่นี้เอง " เขานึกถึงจันทร์เจ้าที่มีใจกว้างดั่งแม่น้ำกับเพื่อนฝูง เขาคิดว่า .. เขาจะต้องพูดกับจันทร์เจ้าเรื่องนี้ให้ได้ และเขาค่อนข้างมั่นใจว่า จันทร์เจ้าจะไม่ปฏิเสธใดๆ

เสียงรถแล่นมาจอดข้างทาง นเรศ และฟ้าใสหันหน้าไปดูข้างหลัง เห็นจันทร์เจ้ากับนรินทร์ลงมาจากรถ..

" คุณจันทร์เจ้า " ฟ้าใสพึมพำ ตาสวยเป็นประกาย แล้วหัวใจก็สลดวูบ เมื่อสาวนรินทร์คล้องแขนของตนเองเข้ากับแขนของจันทร์เจ้า แสดงท่าทีสนิทสนม ..เหมือน..เหมือนเป็นเจ้าของ..

ทั้งสองเข้ามาถึงที่ ที่ฟ้าใสและนเรศนั่งอยู่ จันทร์เจ้ามองหน้าฟ้าใสนิ่ง และเลื่อนสายตาคมเฉียบมองไปที่มือของนเรศ ที่ยังเกาะกุมมือของฟ้าใสอยู่ ฟ้าใสรู้สึกตัว ..รีบชักมือกลับ แต่..จันทร์เจ้าก็เมินสายตาไปทางอื่น ไม่มองหน้าฟ้าใสอีก ..ทำให้ฟ้าใสรู้สึกร้อนรนในใยิ่ง

" นั่นแน่ พี่เร กับคุณฟ้าใส แอบมานั่งคุยกันจุ๋งจิ๋งตรงนี้นี่เอง เห็นมาแต่ไกลๆ รินนึกว่า คู่รักที่ไหน มานั่งกินลมชมวิวกันอยู่ ที่แท้ก็..อะแฮ่ม.." นรินทร์ทำเสียงล้อ นเรศรู้สึกเขิน ในขณะที่ฟ้าใสหน้าซีดสลด เหลือบมองจันทร์เจ้าอย่างขลาดๆ เห็นสายตาคมกริบของจันทร์เจ้ามองเธอเหมือนถาม

" คุณนเรศชวนมาวิ่งค่ะ แล้วเลยมานั่งพักเหนื่อยกันตรงนี้ " ..ฟ้าใสส่งสายตาวิงวอนให้จันทร์เจ้า แล้วกล่าวต่อ " ฟ้าใสพยายามชวนคุณจักรพงษ์มาด้วย แต่เธอห่วงเล่นว่าวอยู่กับคนงานของไร่ค่ะ "

นรินทร์รู้ทันว่า ฟ้าใสกำลังพยายามแก้ตัวกับจันทร์เจ้า ความคิดนรินทร์แล่นไปมา พยายามจะพูดช่วยเหลือพี่ชาย จึงทำทีมีรอยยิ้มเป็นเลศนัย ถามพี่ชายว่า " เห็นพี่เรพูดว่า มีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณฟ้าใส ได้คุยกันเรียบร้อยหรืยังคะ ? "

นเรศยิ้มสดใส ลุกขึ้นยืนพยักหน้า ตอบว่า " จ้ะ ..คุยกันเรียบร้อยแล้ว "

ฟ้าใสรีบลุกขึ้นยืนบ้าง สายตายังมองจันทร์เจ้าแบบวิงวอน เหมือนกับจะสื่อความหมายว่า ..กรุณาอย่าได้เข้าใจเธอผิดๆ

จันท์เจ้าหาได้มีปฏิกิริยาอันใดตอบไม่ ทั้งสายตา และสีหน้านิ่งเฉย..เฉยจน..ฟ้าใสรู้สึกกลัว และหวั่นใจ

" ฟ้าใสอยากกลับแล้วค่ะ " ฟ้าใสหันไปบอกนเรศ

" เดินกลับหรือครับ ? " นเรศถาม

ฟ้าใสสั่นศรีษะ " อยากกลับพร้อมคุณจันทร์เจ้า "

" ดีเหมือนกัน ขามาวิ่งมา ขากลับ นั่งรถกลับ " นเรศตอบรับเห็นด้วย

จันทรเจ้าหลุบตามองพื้น สองมือสอดเข้ากระเป๋ากางเกง ไม่ยอมสบตากับฟ้าใส บอกทุกๆคนก่อนหันหลังเดินกลับทางเก่า " งั้น..กลับ "

สองขาก้าวยาวเร็วไปที่รถ นรินทร์วิ่งตาม นเรศจึงหันไปชวนฟ้าใสเดินไปขึ้นรถ

ช่วงกลางวัน นเรศขับรถปิ๊กอัพแวนคันใหญ่ พาทุกคนไปเที่ยวน้ำตก จักรพงษ์ตื่นเต้นสนุกสนานยิ่งกว่าใครๆ บ่อยครั้งที่จันทร์เจ้าอมยิ้ม มองน้องชายแบบเอ็นดู นรินทร์เกาะจันทร์เจ้าแจไม่ยอมห่าง ในขณะที่นเรศคอยตามฟ้าใสอยู่ตลอดเวลา ไตรรงค์เอง..ก็พยายามเข้าใกล้นรินทร์ แต่ถูกเธอทำตาดุเข้าใส่ทุกครั้ง ฝ่ายตรีรักพี่สาวของไตรรงค์ ก็วุ่นวายจัดการกับพวกของกินที่ขนมาเพื่อการปิกนิคครั้งนี้ ฟ้าใสพยายามที่จะสบตากับจันทร์เจ้า แต่จันทร์เจ้าทำไม่สนใจฟ้าใสเลย ฟ้าใสจึงไม่มีโอกาศได้พูด ไม่มีโอกาศได้อธิบายอะไรกับจันทร์เจ้าเลย ทำได้แค่แอบมอง..เจ็บลึกๆในใจ..ยิ่งเห็นนรินทร์ใกล้ชิดจันทร์เจ้า ..เธอก็ยิ่งร้อนรน..

แม้ฟ้าจะหม่นหมอง..

แม้โลกจะต้องทลาย

แต่ใจนี้..ก็ไม่ใจหาย

เท่ากับเห็นเขา..ข้างๆกายเธอ