" รับปากแล้วหรือคะ ? " นรินทร์ถามพี่ชาย ทำตาโต..ยิ้มกว้าง

" ใช่จ้ะ " นเรศยิ้มตอบรับหนักแน่น

" คอยดูนะ รินจะช่วยพี่เรเต็มที่ รินจะดึงพี่จันทร์เจ้ามาอยู๋กับรินให้มากๆ เพื่อว่า พี่เรจะได้มีโอกาศได้อยู่ตามลำพังกับฟ้าใสสองต่อสองบ่อยๆ " นรินทร์พูดด้วยท่าทีมาดมั่น

" อะไรนะ ? ..รินพูดถึงอะไร ? ทำไมต้องกันจันทร์เจ้าให้ห่างจากคุณฟ้าใสด้วยล่ะ " นเรศถามซื่อๆ แปลกใจในคำพูดของน้องสาว เขาไม่เคยรู้..เรื่องความสัมพันธ์พรรณนี้มาก่อน เขาแค่มองว่า จันทร์เจ้าเป็นคนสุขุม มาดมั่น และเข้มแข็ง แต่ไม่ทันได้นึกถึงความรู้สึกใดๆที่ซับซ้อนของจันทร์เจ้า

นรินทร์มองพี่ชายอย่างสังเวชนิดๆในใจ โธ่เอ๊ย..พี่นเรศ..ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรซะเลย..แต่หล่อนรีบกล่าวแก้..

" รินแค่..หมายความว่า หน้าที่ ที่ฟ้าใสต้องคอยดูแลพี่จันทร์เจ้า รินจะทำแทนฟ้าใสเอง ฟ้าใสจะได้มีเวลากับพี่เรนานๆ อะไรที่พี่เรอยากจะสารภาพ อยากจะบอกกับฟ้าใส ก็..เต็มที่เลยค่ะ "

" ขอบใจ " ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของนเรศมีรอยยิ้มสดชื่น จากนั้น ก็มองน้องสาวด้วยแววตาฉงน สัพยอกถามว่า

" แปลกใจน่ะ ว่าทำไมช่วงนี้ น้องรินช่างแสนดีกับพี่เรจังเลย "

" อ้าว..ไหงพูดอย่างนั้นล่ะ รินก็ดีกับพี่เรมานานแล้วนะ " นรินทร์ตอบหน้าใสซื่อ " เข้าบ้านดีกว่า " อยู่ๆ เธอก็เดินหนีเข้าบ้านไปซะเฉยๆ ด้วยเกรงว่า พี่ชายจะหาเรื่องมาซักไซร้อีก

นเรศอมยิ้มอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข มองฝ่าความมืดไปรอบๆบริเวณสนามหน้าบ้าน เขาได้กลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆ เสียงลมโชยเสียดสีกับใบไม้ เขามองสูงขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรี คืนนี้ไม่มีพระจันทร์สว่าง จึงเห็นดาวระยิบหลายดวง เขานึกไปถึงดวงตาของกลมดำ เปล่งประกายหวานสดใสของฟ้าใส รู้สึกสุขใจที่ได้คิดถึง

หยดน้ำค้างหยดจากใบไม้ ลมไหวๆ..กวนใจให้คิดถึง

คิดหนอคิด..คิดฝังจิตให้คะนึง มันเกาะซึ้งตรึงใจในภาพเธอ

หลับละเมอ..ตื่นก็เพ้ออยู่ในจิต รักสถิต ร้อนรุ่ม สุมเสมอ

เป็นอะไร..ใจไม่นิ่ง อยากแต่เจอ อยากบอกเธอ..ให้ได้รู้..ถึงใจเรา

นเรศเดินกลับเข้าห้องนอน ก่อนจะหลับ เขามองโทรศัพท์ที่หัวเตียงนอน อยากจะโทรไปหาฟ้าใส แต่ใจไม่กล้า เขาพูดไม่เก่ง ไม่รู้จะคุยอะไรที่ทำให้เธอพอใจ นเรศ..ไม่เคยรักใครมาก่อน ถ้าไม่นับรักใสๆในวัยเรียน ชีวิตที่ผ่านมา เขามีแต่การเรียน การกีฬา การงาน เพื่อนกลุ่ม และครอบครัว แม้ว่า..นเรศ จะเป็นชายหนุ่มที่แวดวงสังคมไฮโซกล่าวขานถึง ด้วยเพราะ เกียรติยศของตระกูล หน้าที่การงานของเขา แต่เขา..ก็ดำเนินชีวิตแบบราบเรียบ ไม่หรูหราฟู่ฟ่า เขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะเรียบร้อย และที่สำคัญ เขาไม่เก่งในเรื่องจีบสาวเอาซะเลย สิ่งผ่านมาที่เขาปฏิบัติกับฟ้าใส นั่นคือ ความรู้สึกจริงใจล้วนๆของเขา

สุดท้าย..นเรศก็เผลอหลับไป โดยที่ไม่ได้โทรคุยกับฟ้าใส เขาแก้ตัวให้กับตนเองว่า อาทิตย์หน้าที่จะไปเที่ยวกัน เขาจะกล้า..เขาจะบอก..บอกกับเธอ..ในทุกๆสิ่งจากหัวใจ..

คืนนี้..จันทร์เจ้านอนไม่ค่อยจะหลับ กระสับกระส่าย มิอาจข่มตาหลับลงได้ จึงลุกไปยืนพิงหน้าต่าง เห็นร่างอ้อนแอ้นของฟ้าใส ยืนระทดระทวยพิงระเบียง เหม่อมองฟ้าที่ประดับดาวพราวระยิบ

จันทร์เจ้าเดินออกจากห้องของตนเอง ไปเคาะประตูห้องนอนของฟ้าใส สักพัก..ประตูเปิดแง้มออก

" คุณจันทร์เจ้า " ฟ้าใสเรียกเสียงเบา รีบเปิดประตูกว้าง

" พี่เห็นฟ้าใสยังไม่นอน " จันทร์เจ้ากล่าวยิ้มๆ " พี่มากวนรึปล่าว ? "

" ไม่ค่ะ ไม่กวนเลย " ฟ้าใสตอบจริงใจ จันทร์เจ้าก้าวเข้ามาในห้อง มือผลักประตูปิดดังเดิม เดินเข้ามาประชิดตัวฟ้าใส ..ฟ้าใสมองตาคมคู่นั้น ใจให้รู้สึกหวั่นๆระทึก บางสิ่งในสายตา..ประกายความปราถนาแจ่มชัด..

จันทร์เจ้ากุมมือนุ่มนิ่มของฟ้าใส พาไปนั่งเคียงกันที่เตียงนอน ดึงฟ้าใสเข้ามากอด มองลึกเข้าไปในแววตาระริกไหวๆของหญิงสาว กระซิบถามฟ้าใสด้วยน้ำเสียงนุ่มว่า

" ขอนอนด้วยคนได้มั้ย ? "

ฟ้าใสรู้สึกเขิน แก้มร้อนผ่าวระเรื่อ ยิ้มหวานให้จันทร์เจ้า ตอบเอียงอาย " ยังจะถามอีก คำตอบของฟ้าใส..คุณจันทร์เจ้าก็รู้ดีอยู่ ว่าแต่..เมื่อกี้ นอนไม่หลับหรือคะ ? ฟ้าใสเห็นที่ห้องคุณจันทร์เจ้าดับไฟไปแล้วนี่ "

" ก็.." จันทร์เจ้ายิ้มอายๆ ฟ้าใสมองหน้าจันทร์เจ้าเต็มตา ..คุณจันทร์เจ้ายิ้มอย่างนี้..น่ารักจัง ..

" ก็ ? " ฟ้าใสทำเสียงเชิงถาม จันทร์เจ้าเอนตัวลงนอนหนุนตักนุ่มๆของฟ้าใส ทำเสียงอ้อน..

" มาตามหาคนกล่อมให้หลับไง ..ฟ้าใสคนดี..จะกล่อมพี่สักทีจะได้ไหม ? " ขณะออดอ้อน ก็กุมมือของฟ้าใส มาลูบไล้คลึงเบาๆ ที่นิ้วเรียวสวยของเธอ

ฟ้าใสมิตอบคำ มือที่ว่าง..ไล้นิ้วเล่น ที่คิ้วเรียวเรียงเส้นสวยของจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าอมยิ้ม..หลุบตาปิดลง ฟ้าใสไล่นิ้วอ่อนโยนมาที่ริมฝีปากหยักระเรื่อของจันทร์เจ้า นึกถึงเมื่อครั้งก่อน เธอมีความรู้สึกกระหายอยากจะทำเช่นนี้ แต่ก็ไม่กล้าจะแตะต้อง จันทร์เจ้าจับมือของฟ้าใสข้างนั้น มาจูบแผ่วที่ข้อมือ ลุกขึ้นจากตักของฟ้าใส แตะเชยคางเรียวของหญิงสาว มองสบตา..ฟ้าใสรู้สึกเหมือนต้องมนต์ อารมภ์หวานล้ำดึงดูดดำดิ่ง ..สรรพสิ่งรอบกายไร้ความหมาย ฟ้าใสรู้เพียงว่า..เวลานี้..ตรงนี้ เธอมีคุณจันทร์เจ้า เป็นเสมือนศูนย์รวมของทุกสิ่งทุกอย่าง..กำลังอยู่ใกล้กันที่สุด เหมือนฝัน..ที่ฟ้าใสไม่อยากจะตื่น..